แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักของอรุณี ปลุกให้เธอตื่นจากการหลับใหล แม้จะนอนดึก แต่เธอกลับรู้สึกสดชื่นผิดปกติ ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ “อรุณี… ตื่นแล้วเหรอ” เสียงป้านวลดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าไปในครัว “ค่ะป้านวล” อรุณีตอบ พลางช่วยป้านวลเตรียมอาหารเช้า “เมื่อคืน… ดึกมากเลยนะ” ป้านวลกล่าว พลางหันมามองอรุณีด้วยสายตาเป็นห่วง “นอนหลับหรือเปล่า” “อรุณีหลับสบายดีค่ะ” อรุณีตอบ ยิ้มกว้าง “ขอบคุณป้านวลนะคะ ที่ช่วยปิดบัง” ป้านวลยิ้มรับ “ไม่เป็นไรหรอก… ป้านวล… ก็… ดีใจ… ที่เห็น… อรุณี… มีความสุข…” ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากโถงทางเดิน “อรุณี… ออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้” เสียงนั้นเย็นชาและเฉียบขาด อรุณีรู้ทันทีว่าเป็นเสียงของท่านหญิงพัชรี อรุณีหันไปมองป้านวลด้วยความกังวล ป้านวลพยักหน้าให้กำลังใจ “ไปเถอะลูก… ป้านวล… เป็นกำลังใจให้” อรุณีเดินออกจากครัวไปเผชิญหน้ากับท่านหญิงพัชรีที่ยืนรออยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ท่านหญิงเพคะ” อรุณีโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “เธอ… คิดว่า… เธอ… ทำอะไร… ลงไป… เมื่อคืน… เมื่อคืน… เธอ… พาใคร… เข้ามา… ใน… จวน… ของฉัน…” ท่านหญิงพัชรีถามเสียงดัง “อรุณี… ขอโทษค่ะ… ท่านหญิง…” อรุณีพยายามอธิบาย “ท่านนักการ… ท่าน… มีเรื่อง… ด่วน… ที่จะ… คุย… กับ… อรุณี…” “เรื่องด่วน?” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะเยาะ “เรื่องด่วน… ที่ต้อง… คุยกัน… ตอนดึก… แบบนั้น… หรือ… เธอ… คิดว่า… ฉัน… โง่… หรือไง” “ไม่… เพคะ… ท่านหญิง…” อรุณีกล่าว “อรุณี… ไม่เคย… คิด… อย่างนั้น…” “แต่… เธอ… ก็… กำลัง… ทำ… ในสิ่งที่… มัน… ไม่ถูกต้อง…” ท่านหญิงพัชรีเดินเข้ามาใกล้ “เธอ… รู้… ใช่ไหม… ว่า… สถานะ… ของเธอ… เป็น… อย่างไร…” “อรุณี… รู้… เพคะ…” อรุณีตอบเสียงเบา “อรุณี… เป็น… แค่… ทาส… ใน… เรือน… นี้…” “ดี… ที่เธอ… ยัง… รู้… ตัว…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “แต่… ฉัน… จะ… ไม่ยอม… ให้… เธอ… มา… ทำลาย… ชีวิต… ของฉัน… เด็ดขาด…” “ท่านหญิง… กำลัง… พูดถึง… อะไร… เพคะ…” อรุณีถามอย่างไม่เข้าใจ “เธอ… คิดว่า… ฉัน… ไม่รู้… เรื่อง… ความรู้สึก… ของ… พี่ชาย… ที่มี… ต่อ… เธอ… แล้ว… หรือไง…” ท่านหญิงพัชรีตวาด “ฉัน… รู้… ทุกอย่าง…” อรุณีอึ้งไป เธอไม่คิดว่าท่านหญิงจะรู้เรื่องนี้เร็วขนาดนี้ “ฉัน… รู้… ว่า… เธอ… เป็น… เด็ก… ที่… พ่อ… ของเธอ… เอา… มา… ขาย… ให้… พี่ชาย… ของฉัน…” ท่านหญิงพัชรีกล่าวต่อ “แต่… ฉัน… จะ… ไม่ยอม… ให้… เธอ… มา… เป็น… อนุ… ของ… พี่ชาย… เด็ดขาด…” “ท่านหญิง… กำลัง… เข้าใจ… ผิด… เพคะ…” อรุณีพยายามแก้ต่าง “อรุณี… ไม่เคย… คิด… จะ… แย่งชิง… ใคร…” “เธอ… อาจจะ… ไม่ได้… คิด… แต่… การกระทำ… ของเธอ… มัน… บ่งบอก… ชัดเจน…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “ฉัน… จะ… ไม่ยอม… ให้… ผู้หญิง… อย่างเธอ… มา… เหยียบย่ำ… ศักดิ์ศรี… ของ… ตระกูล… เรา…” “ท่านหญิง… โปรด… ฟัง… อรุณี… ก่อน…” อรุณีร้องขอ “อรุณี… ไม่ได้… คิด… อะไร… เกินเลย…” “ฉัน… ไม่ต้องการ… ฟัง… อะไร… ทั้งนั้น…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “พรุ่งนี้… ตอน… บ่าย… ฉัน… จะ… จัด… งานเลี้ยง… เล็กๆ… ที่… สวน… ด้านหลัง…” “ฉัน… อยากจะ… ให้… เธอ… มา… อยู่… ใน… งาน… นั้น… ด้วย…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยแผนการร้าย “ฉัน… จะ… ทำให้… ทุกคน… ได้เห็น… ว่า… เธอ… เป็น… ใคร…” เมื่อพูดจบ ท่านหญิงพัชรีก็เดินสะบัดหน้าจากไป ปล่อยให้อรุณียืนตัวสั่นด้วยความกลัว “อรุณี… เกิดอะไรขึ้น… ลูก” ป้านวลเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง “ท่านหญิง… ท่าน… ไม่ชอบ… อรุณี… ค่ะ… ป้านวล…” อรุณีกล่าว “ท่าน… จะ… จัดงาน… เลี้ยง… เพื่อ… ประจาน… อรุณี…” ป้านวลถอนหายใจ “ใจเย็นๆ… นะ… อรุณี… ป้านวล… จะ… อยู่… ข้างๆ… เธอ…” คืนนั้น อรุณีนอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดของท่านหญิงพัชรี และแผนการอันเลวร้ายที่ท่านหญิงวางไว้ เธอรู้ว่างานเลี้ยงพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของท่านนักการ เขากำลังนั่งอยู่หน้ากองเอกสารมากมาย แต่ความคิดของเขากลับไม่อยู่กับงานเลย เขายังคงนึกถึงใบหน้าของอรุณี และคำพูดที่เขาได้บอกกับเธอเมื่อคืนนี้ “ฉัน… รักเธอ… อรุณี…” เขากระซิบกับตัวเอง “ฉัน… จะ… ปกป้อง… เธอ… ให้ได้…” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคน “ช่วย… สืบ… เรื่อง… ของ… ท่านหญิง… พัชรี… ให้หน่อย… ฉัน… ต้องการ… รู้… ว่า… เธอ… กำลัง… วางแผน… อะไร…” มือของท่านนักการกำแน่น เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารักได้อย่างเด็ดขาด ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม