“ท่านหญิง… พูดอะไรเพคะ” อรุณีถามเสียงสั่น “ฉัน… กำลังจะบอกความจริง… ให้ทุกคนได้รับรู้” ท่านหญิงพัชรีพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “อรุณี… เป็นผู้หญิงที่พี่ชายของฉัน… หลงรัก… หลงจนโงหัวไม่ขึ้น… หลงจนไม่สนใจใครหน้าไหนอีกแล้ว” เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม บางคนมองอรุณีด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ บางคนก็หัวเราะเยาะอย่างเย้ยหยัน “อรุณี… เป็นแค่ลูกทาส… ที่ไม่มีอะไรเลย” ท่านหญิงพัชรียังคงพูดต่อไป น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความเหยียดหยาม “แต่เธอกลับกล้า… มาแย่งชิง… คนรัก… ของพี่ชายฉัน… ไป” “ไม่จริงนะเพคะ! อรุณี… ไม่เคยคิด… จะแย่งชิง… ใครทั้งนั้น!” อรุณีพยายามโต้แย้ง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจและเสียใจ “อรุณี… เป็นแค่… คนรับใช้… ของท่านนักการ… เท่านั้น” “เป็นแค่คนรับใช้… ที่ทำให้พี่ชายของฉัน… ลุ่มหลงจนเสียคน” ท่านหญิงพัชรีพูดประชด “เธอ… คิดว่า… ฉัน… จะปล่อย… ให้เธอ… ทำลาย… ครอบครัว… ของฉัน… ง่ายๆ… อย่างนั้น… หรือไง” “อรุณี… ขอโทษ… นะคะ… ท่านหญิง…” อรุณีพึมพำ “หาก… สิ่งใด… ที่อรุณี… ทำไป… ทำให้ท่าน… ไม่พอใจ…” “ขอโทษ… อย่างนั้นเหรอ” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะ “คำขอโทษ… ของเธอ… จะช่วยอะไร… ได้… ในเมื่อ… ทุกอย่าง… มัน… สายไป… แล้ว” เธอหันไปทางท่านนักการที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ อรุณี สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “พี่คะ” ท่านหญิงพัชรีเรียก “พี่… ได้ยิน… ที่ฉัน… พูด… ใช่ไหม” ท่านนักการมองหน้าท่านหญิง แล้วหันมามองอรุณีที่กำลังยืนน้ำตาคลอเบ้า “พัชรี… เธอ… กำลัง… พูด… อะไร… อยู่น่ะ” ท่านนักการเอ่ยถาม “ฉัน… พูด… ความจริง… ค่ะ… พี่…” ท่านหญิงพัชรีตอบ “พี่… หลงรัก… ผู้หญิง… คนนี้… ใช่ไหม… พี่… ไม่เคย… มอง… ฉัน… ไม่เคย… สนใจ… ความรู้สึก… ของฉัน… เลย… ใช่ไหม” “นี่… มัน… เป็นเรื่อง… ระหว่าง… ฉัน… กับ… อรุณี…” ท่านนักการพยายามอธิบาย “มัน… ไม่เกี่ยวกับ… เธอ…” “ไม่เกี่ยวกับ… ฉัน… อย่างนั้นเหรอ!” ท่านหญิงพัชรีตวาดเสียงดัง “อรุณี… เป็นผู้หญิง… ที่พี่… จะแต่งงาน… ด้วย… ใช่ไหม… แล้ว… ฉัน… จะ… เป็น… อะไร… ไป… ใน… บ้าน… นี้…” “ท่านหญิง… ได้โปรด… ใจเย็นๆ… ก่อน… เพคะ” ป้านวลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย “เรื่อง… นี้… มัน… อาจจะ… มี… ความ… เข้าใจ… ผิด…” “ป้านวล… อย่ามายุ่ง!” ท่านหญิงพัชรีสะบัดหน้าไปทางป้านวล “นี่… มัน… เป็นเรื่อง… ครอบครัว… ของฉัน… เธอ… ไม่เกี่ยว…” “แต่… อรุณี… เป็น… เด็ก… ที่… ป้านวล… เลี้ยงดู… มา…” ป้านวลพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ป้านวล… จะ… ปกป้อง… เธอ…” “ปกป้อง… อย่างนั้นเหรอ” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะเยาะ “แล้ว… จะปกป้อง… ได้… นาน… แค่ไหน… กัน” เธอหันกลับมาทางอรุณีอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต “อรุณี… เธอ… คิดว่า… เธอ… จะมีความสุข… ได้… นาน… แค่ไหน… กัน… ฉัน… จะ… ไม่ยอม… ให้… ใคร… มา… ทำลาย… ความฝัน… ของฉัน… เด็ดขาด…” “ท่านหญิง… โปรด… เชื่อ… อรุณี… เถอะ… เพคะ…” อรุณีพยายามอ้อนวอน “อรุณี… ไม่เคย… คิด… จะ… ทำร้าย… ท่าน… เลย…” “คำพูด… ของเธอ… ไม่มี… ความหมาย… อะไร… กับ… ฉัน… อีก… แล้ว” ท่านหญิงพัชรีพูด “ตอนนี้… เธอ… คือ… ศัตรู… ของ… ฉัน…” เธอเดินตรงเข้ามาหาอรุณี ช้าๆ แต่หนักแน่น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย อรุณีถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “เธอ… คิดว่า… การ… ที่… พี่ชาย… ของฉัน… หลงรัก… เธอ… มัน… จะ… ทำให้… เธอ… ได้… ทุกสิ่ง… อย่าง… อย่างนั้น… หรือ” ท่านหญิงพัชรีพูดพลางยื่นมือมาหมายจะผลักอรุณี “เธอ… มัน… ก็… แค่… ผู้หญิง… ที่… หวัง… รวย… เกาะ… ผู้ชาย… เท่านั้น…” “อย่า… นะคะ!” ท่านนักการตะโกนเสียงดัง เขาเข้ามาขวางระหว่างอรุณีกับท่านหญิงพัชรี “อย่า… ทำ… แบบ… นั้น… กับ… เธอ…” “พี่… จะ… ปกป้อง… เธอ… อย่างนั้น… เหรอ” ท่านหญิงพัชรีถามเสียงเย็น “แล้ว… ฉัน… ล่ะ… พี่… เคย… คิดถึง… ฉัน… บ้าง… ไหม…” “พัชรี… ใจเย็นๆ… ก่อน… นี่… มัน… ไม่ใช่… เวลา…” ท่านนักการพยายามระงับอารมณ์ของน้องสาว “ไม่ใช่วลา… อย่างนั้น… เหรอ” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะทั้งน้ำตา “แล้ว… เวลา… ไหน… ล่ะ… ที่… พี่… จะ… สนใจ… ฉัน…” เธอหันไปทางแขกเหรื่อที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง “ทุกท่าน… คงจะ… เห็น… แล้ว… ใช่ไหม… ว่า… พี่ชาย… ของฉัน… เป็น… คน… ที่… โง่… แค่ไหน…” “ฉัน… จะ… ไม่ยอม… ให้… เรื่อง… นี้… จบ… ลง… แค่… นี้… แน่นอน…” ท่านหญิงพัชรีประกาศเสียงดัง “เธอ… อรุณี… เตรียม… ตัว… ไว้… ให้… ดี…” เธอกลอกตาไปมาอย่างแรง แล้วหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งความเงียบงันและความตึงเครียดไว้เบื้องหลัง อรุณีทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สั่นเทาไปทั้งตัว ท่านนักการรีบเข้ามาประคองเธอไว้ “อรุณี… เธอ… เป็น… อะไร… หรือเปล่า” ท่านนักการถามด้วยความเป็นห่วง “อรุณี… ไม่เป็นไร… ค่ะ… ท่านนักการ…” อรุณีตอบเสียงแผ่ว แต่ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว