หลักฐานชิ้นสุดท้ายคืออะไร? มันจะถูกเปิดเผยที่ไหน? และมันจะพิสูจน์ความจริง หรือจะยิ่งทำให้ทุกอย่างซับซ้อนขึ้นไปอีก? เมขลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น “ที่ไหน?” เธอถามเสียงสั่น “คุณบอกฉันได้ไหม?” “มัน… อยู่… ใน… กล่อง… เก็บของ… เก่า… ของ… คุณ… แพรรวา…” เสียงปริศนาตอบ “ผม… เห็นมัน… ตอนที่… ผม… แอบเข้าไป… ในบ้าน… หลังนั้น… มัน… เป็น… สมุดบันทึก… เล่มบางๆ… ที่… คุณแพรวา… เก็บ… ไว้… อย่าง… ดี…” กล่องเก็บของเก่า… ของแม่… เมขลาจำได้ว่า… เคยมีกล่องใบหนึ่ง… ที่แม่เก็บสะสมสิ่งของสำคัญไว้… แต่… เธอไม่เคยเปิดดู… เลย… “ฉัน… รู้… ว่า… กล่องนั้น… อยู่ที่ไหน…” เมขลาพูด “ฉัน… จะไป… เอา… มา…” “ดี… แต่… ระวัง… ตัว… ด้วย…” เสียงนั้นกล่าว “และ… อย่า… ไว้ใจ… ใคร… ทั้งสิ้น…” เมขลาวางสายจากชายปริศนา เธอหันไปมองภาณุวัฒน์และอรทัย “ฉัน… ฉันคิดว่า… ฉันรู้แล้ว… ว่าหลักฐาน… ชิ้นสุดท้าย… อยู่ที่ไหน…” ภาณุวัฒน์มองเธอ “ที่ไหน… เมขลา?” “ใน… กล่องเก็บของเก่า… ของแม่ฉัน…” เมขลาตอบ “คุณ… แน่ใจ… หรือ?” อรทัยถาม “แน่ใจค่ะ” เมขลาตอบ “แม่เคยเก็บ… กล่องใบหนึ่ง… ไว้… ในห้องใต้หลังคา… ฉัน… จะไป… เอา… มา…” เมื่อเมขลาพูดจบ ภาณุวัฒน์ก็รีบพูด “ฉันจะไปกับคุณ…” “ไม่ค่ะ!” เมขลาปฏิเสธทันที “ฉัน… ต้องไป… คนเดียว…” “แต่…” ภาณุวัฒน์พยายามจะคัดค้าน “ฉัน… ต้อง… ทำ… ด้วยตัวเอง…” เมขลาพูดอย่างหนักแน่น “ฉัน… อยากจะ… รู้… ความจริง… จาก… ปาก… ของ… แม่… ไม่ใช่… จาก… คนอื่น…” อรทัยมองเมขลาด้วยความเข้าใจ “ฉันเข้าใจ… ถ้าอย่างนั้น… คุณไปเถอะ… แต่… ถ้ามีอะไร… ให้… บอก… ฉัน… นะ…” เมขลาพยักหน้า เธอรีบตรงไปยังห้องใต้หลังคา ทิ้งให้ภาณุวัฒน์และอรทัยอยู่ด้วยกัน… ในห้องใต้หลังคาที่มืดมิดและเต็มไปด้วยฝุ่น เมขลาหาจนเจอ “กล่องเก็บของเก่า” ใบนั้น เธอเปิดมันออกด้วยความหวังอันริบหรี่… ข้างในเต็มไปด้วยสิ่งของมากมาย… รูปถ่ายเก่าๆ… ของเล่นเด็ก… และ… สมุดบันทึก… เล่มบางๆ… ที่ชายปริศนาพูดถึง… เมขลาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา แผ่นกระดาษสีเหลืองเก่ากรอบ… เธอเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง… “วันที่ 10 พฤษภาคม…” “วันนี้… ฉันได้พบกับ… ภาณุวัฒน์… อีกครั้ง… เขา… ดูเศร้า… เขา… บอกว่า… เขา… สับสน… กับ… ความรู้สึก… ของเขา… ที่มีต่อ… ฉัน… และ… คุณหญิงอรทัย…” “วันที่ 20 พฤษภาคม…” “ภาณุวัฒน์… มาหาฉัน… อีกแล้ว… เรา… เผลอ… มีอะไรกัน… ฉัน… กลัว… กลัวว่า… ท่านพิสุทธิ์… จะรู้… และ… กลัวว่า… ฉัน… จะ… ตั้งครรภ์…” “วันที่ 1 มิถุนายน…” “ฉัน… ตั้งครรภ์… แล้ว… ฉัน… จะบอก… ภาณุวัฒน์… อย่างไร… ดี…? ท่านพิสุทธิ์… กำลังจะ… แต่งงาน… กับ… คุณหญิงอรทัย… ในอีกไม่กี่เดือน… ข้างหน้า… ฉัน… ไม่สามารถ… ทำให้… ชีวิต… ของใคร… ต้อง… พังทลาย… ไปมากกว่านี้… ได้… อีกแล้ว…” “วันที่ 10 มิถุนายน…” “ฉัน… ตัดสินใจแล้ว… ฉัน… จะ… เก็บ… ลูก… ไว้… แต่… ฉัน… จะ… บอก… ทุกคน… ว่า… ท่านพิสุทธิ์… คือ… พ่อ… ของ… ลูก… ฉัน… จะ… ปกป้อง… ภาณุวัฒน์… จาก… เรื่องนี้… ฉัน… ไม่ต้องการ… ให้… เขา… ต้อง… มา… รับผิดชอบ… เพียงลำพัง… เขา… ยังมี… คุณหญิงอรทัย… รออยู่…” “วันที่ 20 มิถุนายน…” “ฉัน… ได้คุย… กับ… ท่านพิสุทธิ์… แล้ว… เขา… ตกลง… ที่จะ… รับ… ลูก… ของฉัน… เป็น… ลูก… ของเขา… เขารู้ดี… ว่า… ฉัน… รัก… ภาณุวัฒน์… แต่… เขาก็… รัก… ฉัน… มาก… เช่นกัน… เขา… จะ… ดูแล… ฉัน… และ… ลูก… อย่างดีที่สุด…” “วันที่ 5 กรกฎาคม…” “ฉัน… กำลังจะ… คลอด… ลูก… ลูกสาว… ที่น่ารัก… ของฉัน… ฉัน… ตั้งชื่อให้เธอว่า… เมขลา… หวังว่า… วันหนึ่ง… เธอ… จะเข้าใจ… การตัดสินใจ… ของฉัน…” “วันที่ 15 กรกฎาคม…” “ภาณุวัฒน์… มาหาฉัน… เป็นครั้งสุดท้าย… เขา… กำลังจะ… แต่งงาน… กับ… คุณหญิงอรทัย… เขา… อยากจะ… รู้… ว่า… ทำไม… ฉัน… ถึง… ทิ้ง… เขา… ไป… ฉัน… เก็บ… ความจริง… บางอย่าง… ไว้… เพื่อ… ปกป้อง… เขา… และ… เพื่อ… ความสุข… ของ… ทุกคน… ฉัน… ได้… มอบ… สร้อย… เส้นนี้… ให้… เขา… เป็น… ของขวัญ… แห่ง… การ… จากลา…” เมขลาหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว… แม่ของเธอ… รักภาณุวัฒน์… แต่… เพื่อปกป้องเขา… และเพื่อให้เธอ… มีชีวิตที่ดี… แม่… ก็เลย… เลือกที่จะ… แต่งงาน… กับ… ท่านพิสุทธิ์… และ… ปกปิด… ความจริง… มาตลอด… “สร้อยเส้นนั้น…” เมขลาพึมพำ “มันคือ… ของขวัญ… ที่แม่… ให้… ภาณุวัฒน์…” ทันใดนั้นเอง… เธอนึกถึง… สร้อยอีกเส้น… ที่เธอเห็น… ในความทรงจำ… “แล้ว… สร้อย… เส้นนั้น… ล่ะ?” เธอเปิดดูหน้าถัดไปของสมุดบันทึก… “วันที่ 25 กรกฎาคม…” “วันนี้… ลูกสาว… ของฉัน… เมขลา… ลืมตาดูโลก… ฉัน… มีความสุข… เกินกว่า… จะบรรยาย… ฉัน… มอบ… สร้อย… เส้นนี้… ให้… ลูก… หวังว่า… วันหนึ่ง… เธอ… จะ… รู้… ว่า… ใคร… คือ… พ่อ… ที่แท้จริง… ของ… เธอ…” เมขลาหยิบสร้อยคอที่เธอใส่อยู่… มันคือสร้อยเส้นนั้น… สร้อยที่แม่มอบให้… “สร้อยเส้นนี้…” เมขลาพูด “คือ… หลักฐาน… ว่า… ภาณุวัฒน์… คือ… พ่อ… ของฉัน…” เธอรีบเดินออกจากห้องใต้หลังคา ไปหาภาณุวัฒน์และอรทัย “ฉันรู้แล้วค่ะ!” เมขลาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “ภาณุวัฒน์… คือ… พ่อ… ของฉัน…” ภาณุวัฒน์มองเธอด้วยความตกใจ “อะไรนะ?” “แม่ของฉัน… คุณแพรวา… เขียนไว้ใน… สมุดบันทึก… ของเธอ… ว่า… เธอ… ตั้งครรภ์… กับคุณ… และ… แม่… ก็… ได้… มอบ… สร้อย… เส้นนี้… ให้… ฉัน… เป็น… ของขวัญ… วันเกิด…” เมขลาอธิบาย ภาณุวัฒน์เงยหน้ามองสร้อยคอที่คอของเมขลา… ดวงตาของเขาเบิกกว้าง… เขาจำได้… สร้อยเส้นนั้น… เป็นสร้อยที่เขา… เคย… ซื้อ… ให้… คุณแพรวา… เป็น… ของขวัญ… แต่… หลังจากนั้น… เขาก็… ไม่เคย… เห็น… มัน… อีกเลย… “เป็นไปไม่ได้!” ภาณุวัฒน์พูด “ถ้าอย่างนั้น… ทำไม… ท่านพิสุทธิ์… ถึง… ยอม… รับ… คุณ… เป็น… ลูก…?” “แม่… อยากจะ… ปกป้อง… คุณ… ค่ะ…” เมขลาตอบ “และ… ท่านพิสุทธิ์… ก็รัก… แม่… มาก… ท่าน… ยอม… ที่จะ… ทำ… ทุกอย่าง… เพื่อ… แม่…” อรทัยมองทั้งสองคนด้วยความเห็นใจ… “ฉัน… เสียใจ… ที่… เข้าใจ… คุณ… ผิด… ไป…” “ไม่เป็นไรค่ะ… คุณหญิงอรทัย…” เมขลาพูด “ฉัน… เข้าใจ… คุณ… ที่… โกรธ… เพราะ… คุณ… ก็… เคย… เจ็บปวด… เช่นกัน…” ในขณะที่ทั้งสามกำลังประนีประนอมกัน… เสียงประตูหน้าบ้านก็เปิดออก… และปรากฏร่างของ… “รวิชญ์”… ยืนอยู่ตรงนั้น… ในมือของเขา… ถือ… ปืน… “ไม่!” รวิชญ์ตะโกน “ฉัน… ไม่ยอม… ให้… ความจริง… เป็น… แบบนี้…!” “รวิชญ์! หยุดนะ!” ภาณุวัฒน์ตะโกน “หยุด… หรือ… ไม่… หยุด… มัน… ไม่… สำคัญ… อีกต่อไป… แล้ว…” รวิชญ์กล่าว “เพราะ… ฉัน… จะ… ทำลาย… ทุกสิ่ง… ที่… ทำให้… แม่… ของฉัน… เจ็บปวด… และ… วันนี้… คือ… จุดจบ… ของ… พวกคุณ…!” ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร… รวิชญ์ก็ยกปืนขึ้น… และ… เล็งไปที่… เมขลา!