เศษแก้วในมือของท่านหญิงพัชรีสะท้อนแสงไฟสลัวๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ห้องที่เคยดูเหมือนจะสงบเงียบ กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความอันตราย อรุณีหลับตาแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอันหอบหนักของท่านหญิงพัชรีที่อยู่ตรงหน้า “ปล่อย… มัน… ลง… ซะ… ท่านหญิง…” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังของอรุณี ทำให้อรุณีผงะและรีบเบิกตาขึ้นมอง ท่านนักการ! เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร! ท่านนักการก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววตึงเครียดและโกรธอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งของท่านหญิงพัชรี “ท่านนักการ… มา… ทำไม… ที่นี่…” ท่านหญิงพัชรีถาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธที่ถูกขัดจังหวะ “ผม… มา… เพื่อ… มา… เอา… เธอ… กลับ… ไป…” ท่านนักการกล่าวเสียงหนักแน่น “และ… เพื่อ… ปกป้อง… อรุณี…” “ปกป้อง… อรุณี… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีแค่นเสียง “เธอก็… ยังคง… เป็น… ห่วง… เด็ก… นั่น… อยู่… ดี…” “อรุณี… ไม่ใช่… เด็ก… นั่น…” ท่านนักการกล่าว “เธอ… คือ… ผู้หญิง… ที่ผม… รัก…” คำพูดของท่านนักการทำเอาอรุณีแทบไม่เชื่อหูตัวเอง น้ำตาคลอหน่วย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดถึงเพียงนี้ “รัก… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะอย่างเสียสติ “แต่… ความรัก… ของคุณ… ก็… เป็น… แค่… การ… หลอกลวง…” “ผม… ไม่เคย… หลอกลวง… เธอ…” ท่านนักการกล่าว “ผม… แค่… ไม่ได้… บอก… ความจริง… ทั้งหมด…” “ไม่บอก… ความจริง… ทั้งหมด… ก็… เหมือน… การ… หลอกลวง…” ท่านหญิงพัชรีตะโกน “คุณ… ทำ… กับ… ฉัน… ได้… อย่างไร… คุณ… ปล่อย… ให้… ฉัน… อยู่… กับ… ความ… เจ็บปวด… เหล่านี้… มา… นาน… เกินไป…” “ผม… รู้… ว่า… ผม… ผิด…” ท่านนักการยอมรับ “แต่… ผม… ก็… ไม่… ได้… ตั้งใจ… ให้… มัน… เป็น… แบบนี้…” “ไม่ตั้งใจ… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “แล้ว… เรื่อง… ที่… คุณ… ส่ง… ข่าว… ลับ… ให้… กับ… ศัตรู… ของ… ฉัน… ล่ะ…” อรุณีเบิกตากว้าง “ข่าว… ลับ…” “ใช่… ข่าว… ลับ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “คุณ… ส่ง… ข้อมูล… ที่… เป็น… ประโยชน์… กับ… พวก… นั้น… ไป… เพื่อ… ทำลาย… ธุรกิจ… ของ… ฉัน…” “นั่น… มัน… ไม่… จริง…” ท่านนักการกล่าวอย่างร้อนรน “ผม… ไม่เคย…” “อย่า… ปฏิเสธ… เลย…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “ฉัน… มี… หลักฐาน… ที่… ชัดเจน…” ทันใดนั้นเอง หญิงรับใช้ที่พาอรุณีมาเมื่อครู่ก็เดินเข้ามาในห้อง เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับท่านหญิงพัชรี “นี่… คือ… หลักฐาน…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว พลางเปิดซองเอกสารออก “จดหมาย… และ… เอกสาร… การ… โอน… เงิน… ที่… ออก… โดย… มือ… ของ… คุณ…” ท่านนักการมองเอกสารในมือของท่านหญิงพัชรีด้วยสีหน้าซีดเผือด เขารู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลัง “ผม… ไม่… เข้าใจ…” ท่านนักการกล่าว “ผม… ไม่เคย… เซ็น… เอกสาร… เหล่านี้…” “ไม่… เข้าใจ… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “คุณ… ทำ… เก่ง… เสีย… จน… ฉัน… เกือบ… จะ… เชื่อ… แล้ว…” “แต่… มัน… ไม่ใช่… ผม… จริงๆ…” ท่านนักการยืนกราน “ต้อง… มี… ใคร… บางคน… แอบอ้าง… ชื่อ… ของ… ผม…” “แอบอ้าง… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีแค่นเสียง “แล้ว… ใคร… กัน… ที่… จะ… กล้า… ทำ… แบบนั้น…” “ผม… ไม่… รู้…” ท่านนักการตอบ “แต่… ผม… แน่ใจ… ว่า… ไม่ใช่… ผม…” “พอ… ได้… แล้ว…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “ฉัน… ไม่… อยาก… ฟัง… เรื่อง… โกหก… ของ… คุณ… อีก… ต่อไป…” ท่านหญิงพัชรีหันไปทางอรุณี “อรุณี… เธอ… เห็น… แล้ว… ใช่… ไหม…” อรุณีพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกสับสนมากในตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี “ผู้ชาย… คนนี้… ไม่ได้… รัก… เธอ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “เขา… แค่… หลอก… ใช้… เธอ… เพื่อ… ผล… ประโยชน์… ของ… เขา… เอง…” “ไม่… จริง… ค่ะ…” อรุณีตอบเสียงสั่น “ท่านนักการ… ทรง… ไม่เคย… ทำ… แบบนั้น…” “เธอ… ยัง… จะ… ปกป้อง… เขา… อีก… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะ “หลังจาก… ที่… เธอ… ได้… เห็น… หลักฐาน… นี้… แล้ว…” “หลักฐาน… นั้น… มัน… ปลอม… ค่ะ…” อรุณีกล่าวอย่างมั่นใจ “อรุณี… รู้… ว่า… ท่านนักการ… เป็น… คน… อย่างไร…” “เธอ… ยัง… หลง… เชื่อ… เขา… ได้… อีก… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “เธอ… ไม่… รู้… ตัว… เลย… หรือ… ว่า… เธอ… กำลัง… ถูก… หลอก… อย่าง… โง่… เขลา…” “ท่านหญิง… กำลัง… เข้าใจ… ผิด… ค่ะ…” อรุณีตอบ “อรุณี… รู้… ว่า… ท่านนักการ… ทรง… มี… เหตุผล…” “เหตุผล… อะไร…” ท่านหญิงพัชรีถาม “เหตุผล… ที่… จะ… ทำลาย… ฉัน… อย่างนั้น… หรือ…” “ไม่… ค่ะ…” อรุณีตอบ “เหตุผล… ที่… ท่าน… นักการ… ทรง… ทำ… ทุกอย่าง… ก็… เพื่อ… ปกป้อง… อรุณี…” “ปกป้อง… เธอ… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีเลิกคิ้ว “แต่… จาก… ใคร…” “จาก… ท่านหญิง… เอง…” อรุณีกล่าว คำพูดของอรุณีทำให้ท่านหญิงพัชรีนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ “เธอ… พูด… อะไร… ของ… เธอ…” “ท่านนักการ… ทรง… รู้… ว่า… ท่านหญิง… กำลัง… วางแผน… อะไร… บางอย่าง…” อรุณีอธิบาย “ท่าน… จึง… ต้อง… ทำ… ทุกอย่าง… เพื่อ… ป้องกัน… ตัว… เอง… และ… อรุณี…” “แผนการ… อะไร… ของ… ฉัน…” ท่านหญิงพัชรีถามอย่างไม่เชื่อ “ฉัน… ไม่ได้… ทำ… อะไร… เลย…” “ท่านหญิง… กำลัง… พยายาม… ทำร้าย… อรุณี… ค่ะ…” อรุณีกล่าว “และ… ท่านนักการ… ทรง… ไม่… ต้องการ… ให้… เกิด… เหตุการณ์… นั้น… ขึ้น…” “เป็น… ไป… ไม่… ได้…” ท่านหญิงพัชรีส่ายหน้า “ฉัน… ไม่เคย… คิด… จะ… ทำร้าย… เธอ…” “แต่… ท่าน… ก็… เคย… ทำ… ร้าย… อรุณี… มา… แล้ว…” อรุณีกล่าว “ตอนที่… ท่าน… ให้… แม่นม… มะลิ… มา… พูด… กับ… อรุณี…” ท่านหญิงพัชรีหน้าซีดเผือด “แม่นม… มะลิ… แก… ไป… บอก… อะไร… เธอ… มา…” “ท่านหญิง… กำลัง… จะ… ใช้… อรุณี… เป็น… ข้ออ้าง… ในการ… กำจัด… ท่านนักการ…” อรุณีกล่าว “แต่… ท่านนักการ… ทรง… รู้… ทัน… และ… ทรง… เตรียม… การ… ไว้… แล้ว…” “เตรียม… การ… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าวอย่างไม่เชื่อ “แล้ว… หลักฐาน… ที่… ฉัน… มี… อยู่… ล่ะ…” “หลักฐาน… นั้น… ท่านนักการ… ทรง… จงใจ… ปล่อย… ให้… ท่านหญิง… พบ… ค่ะ…” อรุณีกล่าว “เพื่อ… ให้… ท่านหญิง… ตายใจ…” ท่านนักการมองอรุณีด้วยความชื่นชม เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะฉลาดและเข้าใจสถานการณ์ได้เร็วขนาดนี้ “เป็น… ไป… ไม่… ได้…” ท่านหญิงพัชรีพึมพำ “เป็น… ไป… ไม่… ได้…” “มัน… เป็น… ไป… ได้… ค่ะ… ท่านหญิง…” อรุณีกล่าว “และ… ทุกอย่าง… กำลัง… จะ… เปิดเผย… ใน… ไม่… ช้า…”