ความมืดโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ คืนนี้เป็นคืนที่ท้องฟ้าไร้ดาว ปกติแล้วคลังสินค้าของท่านชายชาญชัยจะถูกปิดอย่างแน่นหนา มีเพียงยามรักษาการณ์ที่คอยเดินตรวจตรา แต่คืนนี้กลับแตกต่างออกไป อรุณีในชุดทำงานที่ดูเรียบง่ายแต่ก็แฝงไปด้วยความคล่องตัว กำลังจะก้าวผ่านรั้วเหล็กสูงเข้าไปในเขตอันตราย “แน่ใจนะว่าไหว” เสียงกระซิบของท่านนักการดังมาจากมุมมืด เขาซุ่มตัวอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร คอยสังเกตการณ์ผ่านกล้องส่องทางไกล “อรุณีแน่ใจค่ะ” อรุณีตอบเสียงเบา “อรุณีจะระวังที่สุด” “ถ้ามีอะไรผิดปกติ โยนระเบิดควันนั่นออกมาทันที” ท่านนักการกำชับ “ผมจะเข้าไปรับเธอ” อรุณีพยักหน้า เธอหยิบระเบิดควันที่ถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ สัมผัสของมันเย็นเฉียบ ทำให้เธอรู้สึกถึงความเสี่ยงที่กำลังจะเผชิญ “อรุณีไปก่อนนะคะ” เธอพูดเบาๆ ก่อนจะหันหลังให้กับความมืดที่ท่านนักการยืนอยู่ แล้วมุ่งหน้าไปยังกำแพงด้านหลังของคลังสินค้าที่ดูเหมือนจะมีช่องโหว่เพียงเล็กน้อย เธอคลานต่ำไปตามพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดและเศษหิน เสียงลมที่พัดผ่านใบไม้แห้งดังเสียดแทงโสตประสาท การเคลื่อนไหวทุกอย่างต้องเงียบเชียบที่สุด เธอไม่สามารถปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ กลายเป็นหายนะได้ เมื่อมาถึงกำแพงด้านหลัง อรุณีเงยหน้าขึ้นมองช่องลมที่เธอเล็งไว้ มันเป็นช่องลมขนาดเล็กที่อยู่ไม่สูงมากนัก เธอถอดรองเท้าออกอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ ใช้มือข้างหนึ่งปีนป่ายขึ้นไปเกาะที่ขอบหน้าต่างเล็กๆ นั้น “ตรงนี้… ค่อนข้าง… ลื่น…” เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่พยายามทรงตัว “ต้อง… ทำ… ให้… เร็ว… ที่สุด…” เธอออกแรงดึงตัวเองขึ้นไปเหนือขอบหน้าต่าง ก่อนจะค่อยๆ สอดตัวเข้าไปในช่องลมนั้น เสียงเสียดสีของเนื้อผ้ากับอิฐดังขึ้นแผ่วเบา เธอพยายามลดเสียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเข้ามาด้านในได้สำเร็จ อรุณีพบว่าตัวเองอยู่ในทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิท เธอสามารถได้ยินเสียงเครื่องจักรทำงานอยู่เบาๆ จากด้านใน ซึ่งบ่งบอกว่าภายในคลังสินค้าไม่ได้ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ “ตอนนี้… ต้อง… หา… ห้องเก็บเอกสาร…” เธอตั้งสติ “ท่านนักการ… บอก… ว่า… จะ… อยู่… ทาง… ปีก… ด้าน… ซ้าย…” เธอค่อยๆ เดินไปตามทางเดิน โดยใช้มือสัมผัสผนังเพื่อนำทางไปเรื่อยๆ ความเงียบในคลังสินค้าแห่งนี้ช่างน่าขนลุก มันแตกต่างจากความรู้สึกสงบภายในจวนของท่านนักการอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหน้า ทำให้อรุณีต้องรีบหลบเข้ามุมมืดทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก “แก… ได้ยิน… เสียง… อะไร… ไหม…” เสียงห้าวๆ ของยามคนหนึ่งดังขึ้น “เปล่า… คง… เป็น… แค่… เสียง… ลม…” อีกเสียงตอบ “เออ… ช่าง… เถอะ… รีบ… ไป… ตรวจ… ทาง… อื่น… กัน… เถอะ…” เสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไป อรุณีถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรออีกครู่หนึ่งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะก้าวออกมาจากมุมมืดอีกครั้ง “เกือบ… ไป… แล้ว…” เธอพึมพำ เธอเดินต่อไปตามทางเดิน จนกระทั่งมาถึงทางแยก อรุณีจำได้ว่าท่านนักการเคยบอกไว้ว่าห้องเก็บเอกสารจะอยู่ทางปีกด้านซ้าย เธอจึงเลี้ยวซ้ายไป เมื่อมาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง เธอมั่นใจว่านี่คือห้องที่เธอตามหา เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู แล้วหมุนมันอย่างช้าๆ “คลิก…” เสียงลูกบิดดังขึ้นเบาๆ อรุณีค่อยๆ แง้มประตูออก มองเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง ภายในห้องเป็นห้องเก็บเอกสารขนาดไม่ใหญ่มากนัก เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและกล่องกระดาษมากมาย มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่ปลายทางเดินเท่านั้นที่ส่องสว่าง “ต้อง… หา… เอกสาร… เกี่ยวกับ… การ… ขนส่ง…” เธอคิด เธอรีบเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารต่างๆ ที่อยู่บนโต๊ะและชั้นวาง “นี่ไง… สัญญา… การ… ขนส่ง… ล็อต… ใหญ่…” เธอหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “และ… นี่… รายชื่อ… สินค้า… ทั้งหมด…” เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อถ่ายรูปเอกสารเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอมีจำกัด ขณะที่เธอกำลังถ่ายรูปเอกสารอีกชุดหนึ่ง ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง “ใคร… อยู่… ใน… นั้น…” เสียงห้าวๆ ดังขึ้น อรุณีชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองประตูอย่างตกใจ “แย่… แล้ว…” เธอพึมพำ เธอรีบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋า แล้วหันไปมองหาทางหนี แต่ก็สายเกินไปแล้ว ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “แก… เป็น… ใคร…” ยามคนหนึ่งตะโกน “เข้ามา… ทำ… อะไร… ที่นี่…” อรุณีตัวสั่น แต่เธอพยายามรวบรวมสติ “ฉัน… มา… ทำ… งาน…” “โกหก…” ยามอีกคนกล่าว “แก… ไม่ใช่… คน… ของ… เรา…” ทั้งสองคนพุ่งเข้ามาหาอรุณี อรุณีไม่มีทางเลือก เธอรีบคว้าแฟ้มเอกสารที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาป้องกันตัว “ถอย… ไป…” เธอตะโกน แต่ยามทั้งสองคนไม่สนใจ พวกเขาพยายามจะแย่งแฟ้มเอกสารไปจากมือของเธอ ในจังหวะที่ชุลมุนนั้นเอง อรุณีตัดสินใจ เธอรีบหยิบระเบิดควันออกจากกระเป๋าแล้วขว้างมันออกไป “ปู๊ดดด!” เสียงดังขึ้นพร้อมกับควันสีขาวขุ่นที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง “อะไร… กัน…” ยามทั้งสองคนตะโกนอย่างตกใจ อรุณีใช้โอกาสนี้ วิ่งออกจากห้องไปทันที ท่ามกลางกลุ่มควัน เธอได้ยินเสียงยามตะโกนไล่หลังมา “จับ… มัน… ไว้…” แต่เธอไม่หยุดวิ่ง เธอวิ่งไปตามทางเดิน หวังว่าจะหาทางออกไปเจอท่านนักการได้เร็วที่สุด “ท่านนักการ… คะ… ช่วย… ด้วย…” เธอร้องเรียกเสียงแผ่วเบา ในขณะเดียวกัน ท่านนักการที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ ก็เห็นกลุ่มควันลอยออกมาจากภายในคลังสินค้า เขาตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “แย่… แล้ว…” เขาอุทาน เขาไม่รอช้า รีบขับรถพุ่งตรงไปยังจุดที่อรุณีเข้าไป เขาต้องรีบไปช่วยเธอให้ได้ก่อนที่เธอจะตกอยู่ในอันตราย