หัวใจของอรุณีเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก คำพูดของท่านนักการยังคงก้องอยู่ในหู “พ่อของเธอเป็นหนี้ฉันอยู่เป็นจำนวนมาก และเขาไม่มีปัญญาใช้หนี้” “ฉันทำเพื่อ… ช่วยพ่อของเธอ” ภาพของพ่อที่เธอรักและคิดถึงกลับมาฉายชัดในความทรงจำ ภาพของชายที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้อาจกำลังเผชิญกับความยากลำบากเพราะหนี้สินที่เธอไม่เคยล่วงรู้ “นี่… นี่หมายความว่าอย่างไรเพคะ” อรุณีเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าของท่านนักการอย่างไม่เชื่อสายตา “พ่อของอรุณี… เป็นหนี้ท่านนักการ?” ท่านนักการถอนหายใจยาว เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา “ใช่… เป็นหนี้ก้อนใหญ่ และไม่มีทีท่าว่าจะหามาคืนได้” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “ฉันรู้ดีว่าเรื่องนี้มันกะทันหัน และมันอาจทำให้เธอตกใจมาก” “แต่… ทำไมท่านนักการถึงไม่เคยบอกอรุณีมาก่อนเพคะ” อรุณีถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความน้อยใจ “ถ้าอรุณีรู้… อรุณีก็คงจะไม่… ไม่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่แบบนี้” “ฉันไม่ต้องการให้เธอรู้” ท่านนักการตอบ “ฉันไม่อยากให้เธอต้องแบกรับภาระนี้ตั้งแต่แรก ฉันหวังเพียงว่า… เธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุข โดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สินของพ่อ” เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอรุณี “แต่ดูเหมือนว่า… แผนของฉันจะล้มเหลว” อรุณีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ มันช่างแตกต่างจากสิ่งที่เธอเคยคิดมาตลอด การที่เธอถูกขายมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัวของพ่อ แต่เป็นเพราะความพยายามที่จะช่วยพ่อให้พ้นจากหนี้สิน และท่านนักการ… เขาก็เข้ามาช่วยเหลือโดยการรับเธอเข้ามาทำงาน “แล้ว… จำนวนหนี้… มันมากแค่ไหนเพคะ” เธอถามเสียงแผ่วเบา “มันเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลยทีเดียว” ท่านนักการกล่าว “และพ่อของเธอก็… เขายังคงขอผัดผ่อนอยู่เรื่อยๆ” “แล้ว… ท่านหญิงพัชรี… ที่ท่านนักการบอกว่า… เป็นเพื่อนของครอบครัว… แล้วมาช่วยปกปิดเรื่องอะไรเพคะ” อรุณีถามต่อ เธอเริ่มรู้สึกว่ามีเงื่อนงำบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่คิด ท่านนักการเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น “เรื่องนั้น… มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน… และครอบครัวของท่านหญิง” เขาหลบสายตาของเธอไปชั่วขณะ “ท่านหญิงเข้ามาช่วย… เพื่อรักษาหน้าตาของครอบครัวเราทั้งสองฝ่าย” “แต่… ท่านหญิงก็ดูจะ… สนใจในตัวท่านนักการนะคะ” อรุณีเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจนัก “อรุณีได้ยิน… ท่านหญิงพูดกับ… คุณหญิงที่ดูแลเรือน… ว่า… อรุณีทำให้ท่านนักการ… หลงเสน่ห์” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านนักการก็หัวเราะเบาๆ “นั่นเป็น… แผนการของท่านหญิงเอง” เขาอธิบาย “ท่านหญิงรู้ว่า… การที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่… มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอ” “แผนการอะไรหรือเพคะ” อรุณีถามอย่างสงสัย “ท่านหญิงอยากจะ… ทดสอบใจของฉัน” ท่านนักการกล่าว “ท่านหญิงอยากจะรู้ว่า… ฉันจะยังคงมั่นคงในคำมั่นสัญญาของฉันหรือไม่” “คำมั่นสัญญา?” อรุณีเอ่ยทวน “คำมั่นสัญญาอะไรเพคะ” “คำมั่นสัญญา… ที่ฉันเคยให้ไว้กับ… พ่อของท่านหญิง” ท่านนักการตอบ เขาเงยหน้าขึ้นมองอรุณี ดวงตาของเขามีความมุ่งมั่น “ฉัน… สัญญาว่าจะดูแลท่านหญิง… และแต่งงานกับท่านหญิง” อรุณีรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจ คำว่า “แต่งงาน” ดังขึ้นมาในหัวของเธออย่างชัดเจน เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ “แล้ว… ถ้า… ท่านหญิง… ไม่…” “ท่านหญิง… รักฉันมาก” ท่านนักการตัดบท “และฉัน… ก็เห็นแก่… หน้าตาของครอบครัว” เขาพูดอย่างหนักแน่น “แต่… เรื่องของเธอกับฉัน… มันคือเรื่องที่… ซับซ้อนกว่านั้น” “ซับซ้อน… อย่างไรเพคะ” อรุณีถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “ก่อนที่เธอจะมาอยู่ที่นี่… ฉัน… ฉันเคย… รู้สึก… บางอย่าง… กับเธอ” ท่านนักการยอมรับ “เป็นความรู้สึก… ที่ฉัน… ไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น” อรุณีเบิกตากว้างอีกครั้ง “ความรู้สึก… อะไรหรือเพคะ” “ความรู้สึก… ที่… ทำให้ฉัน… หลงเสน่ห์เธอ” ท่านนักการกล่าว “และนั่น… คือสิ่งที่… ท่านหญิง… ต้องการจะพิสูจน์” อรุณีไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร เธอรู้สึกสับสนไปหมด ทั้งเรื่องหนี้สินของพ่อ เรื่องของท่านหญิงพัชรี และความรู้สึกที่ท่านนักการมีต่อเธอ มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้ถูกพลิกผันไปในชั่วพริบตา “ท่านนักการ… บอกอรุณี… ได้ไหมเพคะ… ว่า… ท่านนักการ… รู้สึกอย่างไร… กับอรุณี… จริงๆ” เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ท่านนักการเงียบไป เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่าง “อรุณี…” เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา “เธอ… ทำให้ฉัน… รู้สึก… บางอย่าง… ที่… ไม่เคยรู้สึกมาก่อน” “บางอย่าง… ที่… เหมือน… อะไรหรือเพคะ” อรุณีถามต่อด้วยความคาดหวัง “บางอย่าง… ที่… ทำให้ฉัน… อยาก… ดูแลเธอ… อยาก… ปกป้องเธอ… และ… อยาก… อยู่ใกล้เธอ… ตลอดเวลา” ท่านนักการตอบ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ “และ… สิ่งนั้น… มัน… อันตราย… สำหรับฉัน… มาก” อรุณีรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่สัมผัสกับแก้มของเธอ เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้นเข้ามา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ความจริงอันซับซ้อนเปิดเผยออกมา และความรู้สึกที่เธอเคยคิดว่าไม่มีวันเป็นไปได้ กลับกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง “อรุณี… ก็… รู้สึก… เหมือนกันเพคะ” เธอเอ่ยออกมาเบาๆ “อรุณี… ก็… อยาก… อยู่ใกล้… ท่านนักการ… ค่ะ” คำสารภาพของอรุณีทำให้ท่านนักการเบิกตากว้าง เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น อากาศรอบตัวทั้งสองดูเหมือนจะหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ “อรุณี… อย่า… เพิ่ง… ตัดสินใจ… นะ” ท่านนักการพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เรื่องนี้… มัน… อันตราย… เกินไป” “แต่… อรุณี… ไม่… สามารถ… ห้ามใจ… ได้เลยเพคะ” อรุณีเอ่ยตอบ เธอหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความรู้สึกที่ท่วมท้นเข้ามา ท่านนักการมองอรุณีด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขามีทั้งความปรารถนา ความสับสน และความกังวล เขาอยากจะโอบกอดเธอไว้ตรงนี้ อยากจะปลอบประโลมเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม “กลับไปพักผ่อนเถอะ” ท่านนักการพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มอารมณ์ “พรุ่งนี้… เราค่อยมาคุยกันอีกที” อรุณีพยักหน้ารับ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เส้นหนึ่ง หากก้าวพลาดไปเพียงนิดเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างอาจพังทลายลงได้ “ค่ะ… ท่านนักการ” เธอตอบ แล้วค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขา เธอหันหลังเดินกลับไปยังเรือนพัก หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำให้เธอสับสนและตื่นเต้นไปพร้อมๆ กัน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับท่านนักการกำลังเดินไปในทิศทางที่เธอเองก็คาดไม่ถึง