"พ่อคะ! ไม่นะคะ! พ่อจะทำแบบนี้จริงๆ หรือคะ" ลลิตาถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบอัดจนแทบจะหยุดเต้น การหย่าร้างคือสิ่งที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอ คุณภัทรหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "พ่อ... พ่อคิดมาดีแล้วลูก" "แต่... แต่ทำไมคะ" ลลิตาร้องขอ "พ่อกับแม่... รักกันมาตั้งนานนะคะ... พ่อกับแม่... สร้างครอบครัวนี้มาด้วยกัน... ทำไมพ่อถึงจะทิ้งทุกอย่างไปง่ายๆ แบบนี้" "มันไม่ง่ายเลยลูก" คุณภัทรตอบเสียงแหบพร่า "แต่ความรู้สึกของพ่อ... มันถูกบั่นทอนไปหมดแล้ว... การที่แม่... ปิดบังเรื่องของนรา... มาตลอด... มันเหมือนกับว่า... ความสัมพันธ์ของเรา... มันไม่ใช่ของจริง... มันคือการหลอกลวง" "แต่แม่ก็บอกแล้วว่าแม่รักพ่อนะคะ" ลลิตายังคงพยายามหาเหตุผล "แม่ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงพ่อ... แค่... แค่ยังไม่พร้อมจะบอก" "แล้วเมื่อไหร่แม่ถึงจะพร้อมลูก" คุณภัทรถามกลับ น้ำเสียงตัดพ้อ "พ่อรอ... รอมาหลายปี... รอจนพ่อรู้สึกว่า... พ่อไม่เหลืออะไรให้รออีกแล้ว... พ่อ... ไม่สามารถอยู่กับ... ความไม่ไว้วางใจ... ความไม่แน่ใจ... ตลอดไปได้" "แล้ว... แล้วลลิตาจะทำยังไงคะ" ลลิตาถามต่อด้วยเสียงสะอื้น "หนู... หนูจะอยู่ยังไง" "ลูก... ลูกก็ต้องใช้ชีวิตของลูกต่อไป" คุณภัทรพยายามปลอบ "พ่อกับแม่... ถึงแม้จะแยกทางกัน... แต่เราก็ยังเป็นพ่อกับแม่ของลูก... เราจะดูแลลูก... จะไม่ทิ้งลูกไปไหน" "แต่... แต่มันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วนะคะ" ลลิตาพูดทั้งน้ำตา "ครอบครัวของเรา... มันจะแตกสลาย... หนู... หนูไม่อยากให้เป็นแบบนี้" "พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูก" คุณภัทรกล่าว "แต่บางครั้ง... การจบสิ่งที่ไม่ใช่... มันอาจจะดีกว่า... การฝืนทนต่อไป... เพื่อให้เราทุกคน... ได้เริ่มต้นใหม่... ในทางที่ดีกว่า" "แต่... ทำไมแม่ถึงไม่ยอมพูดกับพ่อตรงๆ คะ" ลลิตาถาม "ทำไมแม่ถึงปล่อยให้เรื่องมันมาถึงขนาดนี้" "พ่อก็อยากรู้เหมือนกันลูก" คุณภัทรตอบ "แต่แม่... แม่คงจะ... มีเหตุผลของแม่... ซึ่งพ่อ... คงไม่มีวันเข้าใจได้อีกแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพ่อลูกอีกครั้ง ลลิตารู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลงตรงหน้า ภาพครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบที่เธอเคยมี กำลังจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ "พ่อ... พ่อจะบอกแม่ว่ายังไงคะ" ลลิตาถามเสียงอ่อนแรง "พ่อ... จะคุยกับแม่เอง" คุณภัทรตอบ "ลูก... ไม่ต้องห่วงนะ" "แล้ว... แล้วหนูจะบอกแม่ว่ายังไงคะ" ลลิตาถามอีกครั้ง "ลูก... บอกแม่ว่า... พ่อ... จะคุยกับแม่... เรื่องนี้... เป็นเรื่องสุดท้าย" คุณภัทรกล่าว "แล้ว... ก็... ดูแลตัวเองนะลูก" ลลิตาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปในชีวิตของเธอ และเธอจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้อย่างไร ในช่วงเวลาเดียวกัน คุณหญิงปิ่นอนงค์ยังคงเก็บตัวอยู่ในห้องนอน เธอไม่ยอมรับการมาเยี่ยมของใคร แม้กระทั่งลลิตาที่พยายามเข้ามาพูดคุยหลายครั้ง เธอยังคงร่ำไห้เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และยังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิด "คุณหญิงครับ" เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นเบาๆ คุณภัทรยืนอยู่หน้าห้องด้วยท่าทีที่เหนื่อยอ่อน ไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน คุณภัทรจึงลองเคาะอีกครั้ง "คุณหญิงครับ... ผมขอคุยด้วยหน่อยนะครับ" ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออก คุณหญิงปิ่นอนงค์ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ "มีอะไรคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถามเสียงแหบ "ผม... ผมอยากจะคุยกับคุณหญิง... เรื่องของเรา" คุณภัทรกล่าว คุณหญิงปิ่นอนงค์ถอนหายใจเบาๆ "ฉัน... ฉันรู้ว่าคุณอยากจะพูดเรื่องอะไร" "ผม... ผมตัดสินใจแล้ว" คุณภัทรพูดเสียงหนักแน่น "ผม... จะขอหย่ากับคุณหญิง" เมื่อได้ยินคำนั้น คุณหญิงปิ่นอนงค์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง "ไม่... คุณภัทร... อย่า... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" "ผม... ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วคุณหญิง" คุณภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ความรู้สึกของผม... มันถูกทำลายไปหมดแล้ว" "แต่... ฉันรักคุณนะคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ร้องไห้ฟูมฟาย "ฉัน... ฉันรักคุณมาตลอด" "ความรักของคุณ... มันคืออะไรครับคุณหญิง" คุณภัทรถามกลับ น้ำเสียงของเขามีทั้งความตัดพ้อและความผิดหวัง "มันคือการที่คุณ... ปิดบังเรื่องของนรา... มาตลอดชีวิตของเรา... อย่างนั้นหรือ" "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์พูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไง... ฉันกลัว... ฉันกลัวไปหมดทุกอย่าง" "คุณกลัว... แล้วผมล่ะครับ" คุณภัทรถาม "ผมไม่กลัวเหรอ... กลัวว่า... ความสัมพันธ์ของเรา... มันจะไม่ใช่ความจริง... กลัวว่า... คุณจะยังคงคิดถึงเขา... ตลอดเวลา" "ไม่ค่ะ... ไม่ใช่แบบนั้น" คุณหญิงปิ่นอนงค์รีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันเลือกคุณ... ฉันเลือกครอบครัวของเรา... ฉันรักคุณ... มากกว่าใคร" "แต่การกระทำของคุณ... มันสวนทางกับคำพูดของคุณนะครับคุณหญิง" คุณภัทรกล่าว "การที่คุณ... เก็บซ่อนความลับ... มาตลอด... มันคือการทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจ... ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตคู่" "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงกันต่อไปคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถามทั้งน้ำตา "ฉัน... ฉันไม่อยากเสียคุณไป" "ผม... ผมก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้" คุณภัทรกล่าว "แต่ผม... ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" "ไม่นะคะ... คุณภัทร... ได้โปรด... ได้โปรดอย่าไปเลย" คุณหญิงปิ่นอนงค์อ้อนวอน เธอพยายามเอื้อมมือไปจับมือสามี แต่คุณภัทรกลับถอยหนี "ผม... ผมต้องไปแล้ว" คุณภัทรกล่าว "ผม... จะให้ทนาย... ติดต่อคุณไป" คุณภัทรเดินออกจากห้องไป ทิ้งคุณหญิงปิ่นอนงค์ให้นั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ความจริงอันโหดร้ายได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเสียใจ