วันเวลาต่อมา ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในบ้านนั้นชัดเจนและส่งผลกระทบอย่างรุนแรง คุณภัทรย้ายออกจากบ้านไปอยู่คอนโดมิเนียมของเขาเอง แม้จะยังมีแวะเวียนมาหาลลิตาอยู่บ้าง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุณหญิงปิ่นอนงค์ก็เหมือนถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง คุณหญิงปิ่นอนงค์ใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงา เธอแทบไม่ออกจากบ้าน และส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่ในห้องนอน ปลีกตัวจากโลกภายนอก ลลิตาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้แม่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอชวนแม่ออกไปเดินเล่น ชวนไปทานข้าวข้างนอก หรือแม้กระทั่งชวนไปทำกิจกรรมที่แม่เคยชอบ แต่ก็ดูเหมือนจะยากเกินกว่าจะเห็นผล "แม่คะ" ลลิตาเอ่ยขึ้นขณะนั่งอยู่ข้างๆ คุณหญิงปิ่นอนงค์ที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย "วันนี้... เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะกันนะคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ส่ายหน้าช้าๆ "แม่... ไม่อยากไปไหนลูก" "แต่... อากาศข้างนอกดีนะคะแม่" ลลิตาพยายามคะยั้นคะยอ "เผื่อแม่จะได้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง" "แม่... ไม่มีอารมณ์ดีขึ้นหรอกลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์ตอบเสียงแผ่วเบา "ทุกอย่าง... มันจบแล้ว" "มันไม่จบนะคะแม่" ลลิตาพูดอย่างมั่นคง "ชีวิต... มันยังเดินหน้าต่อไป" "เดินหน้าไป... โดยไม่มี... ครอบครัว... ที่สมบูรณ์... อย่างนั้นหรือ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า "หนู... หนูรู้ว่ามันยาก" ลลิตาตอบ "แต่... แม่ก็ยังมีหนูนะแม่... หนูจะอยู่ตรงนี้... เป็นกำลังใจให้แม่เสมอ" คุณหญิงปิ่นอนงค์หันมามองลูกสาว น้ำตาคลอเบ้า "ขอบใจลูกนะ... ลูกคือ... สิ่งที่ดีที่สุดที่แม่มี" ลลิตาเข้าไปกอดแม่แน่น เธอรู้สึกถึงความเปราะบางและความเสียใจที่แม่กำลังแบกรับอยู่ ในขณะเดียวกัน คุณภัทรก็ดูเหมือนจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เขาเริ่มกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ ทำงานพบปะผู้คน แต่ก็ยังคงมีความเศร้าสร้อยฉายชัดอยู่ในดวงตา วันหนึ่ง ลลิตาได้รับโทรศัพท์จากคุณภัทร "ลูก... พ่ออยากจะขอให้ลูก... มาหาที่คอนโดหน่อย" เสียงของคุณภัทรฟังดูเหนื่อยอ่อน "ได้ค่ะพ่อ" ลลิตาตอบ "หนูจะรีบไปค่ะ" เมื่อไปถึงคอนโดของคุณภัทร ลลิตาพบว่าพ่อของเธอดูผอมลง และมีริ้วรอยความกังวลปรากฏอยู่บนใบหน้า "พ่อ... พ่อเป็นอะไรไปคะ" ลลิตาถามด้วยความเป็นห่วง คุณภัทรสูดหายใจลึก "พ่อ... พ่อกำลังจะ... ย้ายไปต่างประเทศ" คำพูดนั้นทำให้ลลิตาตกใจจนแทบพูดไม่ออก "พ่อคะ! พ่อจะไปไหนคะ" "พ่อ... ได้รับข้อเสนอ... จากบริษัทสาขาที่อเมริกา" คุณภัทรอธิบาย "พ่อ... คิดว่า... มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดี... ที่พ่อจะได้เริ่มต้นใหม่" "แต่... แล้วลลิตาจะทำยังไงคะ" ลลิตาถามเสียงสั่น "แล้ว... แล้วพ่อจะทิ้งหนูไปจริงๆ หรือคะ" "พ่อ... ไม่ได้ทิ้งลูกนะลูก" คุณภัทรพยายามปลอบ "พ่อ... จะคอยติดต่อกับลูกเสมอ... แล้ว... ลูกก็... ยังมีคุณแม่... คอยดูแล" "แต่... แม่ก็... ไม่ได้ดีขึ้นเลยนะคะพ่อ" ลลิตาพูด "ถ้าพ่อไปอีกคน... หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไง" คุณภัทรเงียบไป เขาเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวดี "พ่อ... ขอโทษนะลูก" คุณภัทรกล่าว "แต่พ่อ... จำเป็นต้องทำแบบนี้... เพื่อตัวของพ่อเอง" ลลิตารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงอีกครั้ง เธอเสียทั้งพ่อและแม่ไปในเวลาเดียวกัน "พ่อคะ... พ่อจะไม่กลับมาอีกเลยจริงๆ หรือคะ" ลลิตาถามเสียงสะอื้น "พ่อ... จะพยายามกลับมาเยี่ยมลูก... บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้" คุณภัทรกล่าว "แต่... พ่อ... คงจะ... ไม่มีวันกลับมา... อยู่ที่นี่... อีกแล้ว" ลลิตาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ก่อนที่ลลิตาจะกลับ เธอได้พบกับคุณหญิงปิ่นอนงค์อีกครั้ง คุณหญิงปิ่นอนงค์ยังคงอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ เธอแทบไม่พูดอะไรเลย "แม่คะ" ลลิตาเอ่ยขึ้น "พ่อ... พ่อกำลังจะไปอเมริกาค่ะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "แม่... รู้แล้ว" "แม่... จะเป็นยังไงบ้างคะ" ลลิตาถามด้วยความเป็นห่วง "แม่... ก็... จะอยู่ต่อไป... อย่างที่แม่เป็นอยู่" คุณหญิงปิ่นอนงค์ตอบ "แม่... คงไม่มีวัน... มีความสุขได้เหมือนเดิมอีกแล้ว" "แม่คะ... แม่ต้องเข้มแข็งนะคะ" ลลิตาพยายามให้กำลังใจ "แม่ยังมีหนู... หนูจะอยู่ตรงนี้... กับแม่เสมอ" คุณหญิงปิ่นอนงค์กอดลูกสาวแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม "ขอบใจลูกนะ... ลูก... คือ... สิ่งเดียว... ที่แม่... ยังมีหวัง..." ลลิตากลับบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าถึงแม้พ่อแม่จะแยกทางกัน และพ่อกำลังจะจากไปไกลถึงต่างประเทศ แต่เธอก็จะต้องเข้มแข็ง เพื่อประคับประคองครอบครัวที่เหลืออยู่ให้เดินหน้าต่อไป รอยร้าวที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเธอ อาจไม่มีวันจางหายไปโดยสมบูรณ์ แต่ลลิตาก็หวังว่าสักวันหนึ่ง ทุกคนจะสามารถก้าวข้ามผ่านบาดแผลในอดีตไปได้ และสามารถค้นพบความสงบสุขในชีวิตของตนเองได้ในที่สุด แผลเป็นแห่งความรักที่พันผูกในวังวนกาลเวลา อาจจะยังคงอยู่ แต่มันจะเป็นบทเรียนที่หล่อหลอมให้ทุกคนเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น