เสียงนาฬิกาโบราณดังกึกก้อง! ปาล์มและเมษารู้ดีว่านี่คือสัญญาณ… สัญญาณว่า ‘วังวนแห่งกาลเวลา’ กำลังจะพรากพวกเขาออกจากกันอีกครั้ง… แต่คราวนี้… มีเงื่อนไขบางอย่างที่พวกเขาต้องทำให้สำเร็จก่อน… “นี่มันอะไรกันคะ?” เมษาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ปาล์มเงยหน้ามองนาฬิกาโบราณที่แขวนอยู่บนผนัง มันคือนาฬิกาเรือนเดียวกับที่เขาเคยเห็นในความฝัน… หรือบางที… อาจจะเป็นนาฬิกาเดียวกันที่เชื่อมโยงกับ ‘นาฬิกาแห่งกาลเวลา’ ของเขา “มันคือ… สัญญาณ…” ปาล์มตอบ… “มันบอกว่า… เรา… กำลังจะ… ถูก… พราก… จากกัน… อีกครั้ง…” “แต่… ทำไมคะ?” เมษาถาม… “เราเพิ่งจะ… เข้าใจ… ทุกอย่าง…” “ไม่… เรา… ยัง… ไม่… เข้าใจ… ทั้งหมด…” ปาล์มกล่าว… “การที่เรา… ได้… ‘อัญมณีแห่งกาลเวลา’… มา… ไม่ได้… หมายความว่า… ทุกอย่าง… จะ… จบลง…” ทันใดนั้นเอง… ‘ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลา’ ก็ปรากฏตัวขึ้น… ร่างของเขาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า… ใบหน้าของเขาดูจริงจัง… “เจ้า… ทำได้ดีมาก… ปาล์ม…” ชายผู้นั้นกล่าว… “เจ้า… ได้… พิสูจน์… แล้วว่า… เจ้า… คือ… ผู้ที่… ถูก… เลือก… อย่างแท้จริง…” “แล้ว… ทำไม… นาฬิกา… ถึง… ดัง… คะ?” ปาล์มถาม… “เพราะ… การเดินทาง… ของเจ้า… เพิ่งจะ… เริ่มต้น…” ชายผู้นั้นตอบ… “การได้… ‘อัญมณีแห่งกาลเวลา’… มา… คือ… ก้าวแรก… แต่… มัน… ยัง… ไม่… พอ…” “ไม่พอ? แล้ว… เรา… ต้อง… ทำ… อะไร… อีก?” เมษาถาม… “เจ้า… ต้อง… ทำให้… สมดุล… แห่ง… กาลเวลา… กลับคืนมา… อย่าง… สมบูรณ์…” ชายผู้นั้นกล่าว… “และ… การทำเช่นนั้น… จะต้อง… อาศัย… การเสียสละ…” “การเสียสละ?” ปาล์มทวนคำ… “เสียสละ… อะไร?” “เสียสละ… แห่ง… ความ… รัก…” ชายผู้นั้นตอบ… “เจ้า… จำเป็นต้อง… เลือก… ระหว่าง… ความรัก… ที่เจ้า… มี… ต่อ… เมษา… กับ… ชะตากรรม… ของ… โลก…” ปาล์มยืนนิ่ง… เขาไม่เข้าใจ… “หมายความว่า… ผม… ต้อง… เลือก… ระหว่าง… เธอ… กับ… โลก… งั้นเหรอครับ?” “ใช่…” ชายผู้นั้นพยักหน้า… “หากเจ้า… เลือก… ที่จะ… อยู่… กับ… เธอ… โลก… จะ… ถูก… กลืนกิน… ด้วย… ความ… มืด… แต่… หากเจ้า… เลือก… ที่จะ… ปล่อย… มือ… เธอ… เจ้า… จะ… สามารถ… รักษา… สมดุล… ไว้… ได้…” คำพูดนั้น… ทำให้หัวใจของปาล์ม… แทบจะแตกสลาย… เขาหันไปมองเมษา… ดวงตาของเธอ… เต็มไปด้วย… น้ำตา… “คุณปาล์ม…” เมษากล่าว… เสียงของเธอ… สั่นเครือ… “ฉัน… เข้าใจ…” “ไม่… เมษา… ฉัน… ไม่ยอม…” ปาล์มตะโกน… เขาไม่สามารถ… ยอมรับ… การตัดสินใจ… นี้ได้… “เจ้า… ต้อง… ยอมรับ… ความจริง… ปาล์ม…” ชายผู้นั้นกล่าว… “ความรัก… ที่เจ้า… มี… ต่อ… เธอ… มัน… คือ… จุดอ่อน… ของเจ้า… และ… คือ… สิ่งที่จะ… ทำลาย… ทุกสิ่ง…” “แต่… ผม… รัก… เธอ…” ปาล์มกล่าว… “ความรัก… คือ… พลัง… ของผม…!” “พลัง… ที่… จะ… ทำลาย… ทุกสิ่ง… หาก… ไม่… ถูก… ควบคุม…” ชายผู้นั้นตอบ… “เจ้า… ต้อง… เรียนรู้… ที่จะ… ปล่อยวาง… เพื่อ… รักษา… สิ่งที่… สำคัญ… ยิ่งกว่า…” “สิ่งที่สำคัญ… ยิ่งกว่า… คืออะไรครับ?” ปาล์มถาม… “คือ… อนาคต… ของ… มวลมนุษย์…” ชายผู้นั้นตอบ… “และ… คือ… ชีวิต… ของ… เมษา… เอง…” “ชีวิต… ของ… ฉัน…?” เมษากล่าวด้วยความประหลาดใจ… “เกี่ยวอะไร… กับ… ฉัน… คะ?” “เพราะ… หาก… เจ้า… เลือก… ที่จะ… อยู่… ด้วยกัน… โลก… จะ… ล่มสลาย… และ… นั่น… หมายถึง… การตาย… ของ… เจ้า… ด้วย…” ชายผู้นั้นกล่าว… “ดังนั้น… เจ้า… จึง… จำเป็นต้อง… ตัดสินใจ… เพื่อ… ตัวของเจ้าเอง… ด้วย…” ปาล์มรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น… เขาไม่รู้จะทำอย่างไร… เขาจะสามารถเสียสละเมษา… เพื่อโลก… ได้อย่างไร? แต่… ถ้าเขาไม่ทำ… ทุกคน… รวมถึงเมษา… ก็จะต้องตาย… “แล้ว… ผม… ต้อง… ทำ… อย่างไร?” ปาล์มถาม… เสียงของเขา… อ่อนแรง… “เจ้า… ต้อง… เดินทาง… กลับ… ไป… ยัง… จุดเริ่มต้น… ของ… ทุกสิ่ง…” ชายผู้นั้นกล่าว… “และ… จง… ทำ… สิ่งที่… เจ้า… ต้อง… ทำ… เพื่อ… แก้ไข… อดีต… และ… สร้าง… อนาคต… ใหม่…” “จุดเริ่มต้น… ของ… ทุกสิ่ง…?” ปาล์มทวนคำ… “คือ… ที่ไหน… ครับ?” “มันคือ… ที่… ที่… เจ้า… ได้… พบ… กับ… ‘นาฬิกาแห่งกาลเวลา’… เป็นครั้งแรก…” ชายผู้นั้นตอบ… “และ… ที่นั่น… เจ้า… จะ… ได้… พบ… กับ… คำตอบ… ที่… เจ้า… ต้องการ…” “แล้ว… เมษา… ล่ะครับ?” ปาล์มถาม… เขาไม่สามารถ… ทิ้งเธอไปได้… “เธอ… จะ… ยังคง… อยู่… ที่นี่…” ชายผู้นั้นตอบ… “และ… เธอ… จะ… รอคอย… การกลับมา… ของเจ้า… แต่… จงจำไว้… หาก… เจ้า… ทำ… ผิดพลาด… เจ้า… จะ… ไม่มีวัน… ได้… พบ… เธอ… อีก…” ปาล์มมองไปที่เมษา… ดวงตาของเธอบอกว่า… เธอพร้อมที่จะเสียสละ… เขาเข้าใจ… ความรักของเธอ… และความกล้าหาญของเธอ… “ผม… จะ… ไป…” ปาล์มกล่าว… “และ… ผม… จะ… กลับมา… เพื่อ… คุณ… เมษา…” เมษากล้มหน้าลง… น้ำตา… ไหลริน… “ฉัน… จะ… รอ… คุณ… นะคะ… คุณปาล์ม…” ทันใดนั้นเอง… แสงสว่าง… สีฟ้า… ก็ปรากฏขึ้นรอบตัวปาล์ม… เขารู้สึก… ว่า… เขา… กำลัง… จะ… ถูก… ดึง… ออกไป… อีกครั้ง… “จงจำไว้… ปาล์ม…” เสียงของ ‘ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลา’ ดังขึ้น… “ทุก… การกระทำ… ของเจ้า… จะ… มี… ผล… ต่อ… กาลเวลา…” ปาล์มหลับตาลง… เขาปล่อยให้ตัวเอง… ถูกดึงเข้าไป… ใน… ‘วังวนแห่งกาลเวลา’… เพื่อ… กลับไป… ยัง… จุดเริ่มต้น… และ… เพื่อ… เผชิญหน้า… กับ… ชะตากรรม… ของเขา… และ… ของโลก… เมื่อแสงสว่างจางหายไป… ปาล์มก็พบว่าตัวเอง… ยืนอยู่… ใน… ‘สวนดอกไม้’… สวนดอกไม้… ที่เขา… คุ้นเคย… สวนดอกไม้… ที่เขา… เคย… วิ่งเล่น… เมื่อ… ยัง… เป็น… เด็ก… และ… ตรงหน้าเขา… คือ… ‘นาฬิกาแห่งกาลเวลา’… ที่… เปล่งประกาย… สีทอง… ราวกับ… กำลัง… รอคอย… การกลับมา… ของเขา… “ได้เวลา… แล้ว…” เสียงของนาฬิกา… ดังขึ้น… “ได้เวลา… ที่จะ… แก้ไข… อดีต… และ… สร้าง… อนาคต… ใหม่…” แต่… เมื่อปาล์ม… กำลังจะ… ก้าวเข้าไป… ใกล้… นาฬิกา… เขาก็… สังเกตเห็น… เงา… ของบางสิ่ง… บางอย่าง… ที่… ซ่อนตัว… อยู่… ใน… พุ่มไม้… เงา… นั้น… กำลัง… จ้องมอง… เขา… อย่าง… เงียบเชียบ… และ… เต็มไปด้วย… ความ… มุ่งร้าย…