ลลิตายืนนิ่งราวกับถูกสาป ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่าง คำพูดของคุณหญิงปิ่นอนงค์ยังคงก้องอยู่ในหู ความสุขของมารดาที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของผู้อื่น การแต่งงานของเธอกับชาติชายถูกมองว่าเป็นเครื่องมือที่จะนำพามารดากลับไปสู่ "ความสุข" อันหมายถึงการได้อยู่ร่วมกับชายอันเป็นที่รักในอดีต โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของบิดา และของตัวเธอเองเลยแม้แต่น้อย "แม่คะ... หนู... หนูไม่เข้าใจ... แม่จริงๆ" เสียงของลลิตาสั่นเครือ ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้ฉายแววแห่งความสับสนและตัดพ้อ "หนู... หนูไม่เคยคิดเลยว่า... แม่จะมองว่าหนู... เป็นแค่... เครื่องมือ... ที่จะทำให้แม่... ได้สิ่งที่แม่ต้องการ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถอนหายใจยาว เธอยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของลูกสาวอย่างแผ่วเบา "ไม่ใช่แบบนั้นนะลูก... แม่... ไม่เคยคิดว่าลูก... เป็นเครื่องมือ" "แล้ว... แล้วทำไม... แม่ถึง... พูดแบบนี้คะ" ลลิตาถามกลับ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ถ้าหนู... ไม่ใช่เครื่องมือ... แล้วทำไม... แม่ถึง... ยืนยัน... เรื่องการแต่งงาน... ทั้งๆ ที่หนู... บอกแล้วว่า... หนู... ไม่ได้รัก... คุณชาติชาย" "เพราะ... แม่... แม่รู้ว่า... การแต่งงานครั้งนี้... มัน... มันคือ... ทางเดียว... ที่จะทำให้... ทุกอย่าง... มัน... มันกลับไป... เหมือนเดิม" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าว พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่แพ้กัน "มันคือ... โอกาส... ที่แม่... จะได้... กลับไป... อยู่... กับ... คนที่... แม่... รัก" "แต่... แล้ว... พ่อล่ะคะ" ลลิตาถามต่อ เสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "พ่อ... พ่อก็... เจ็บปวด... เหมือนกัน... นะคะแม่... ทำไม... แม่ถึง... ไม่เคย... คิดถึง... ความรู้สึก... ของพ่อ... เลย" "พ่อ... เขาก็... เข้าใจ... ลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าวซ้ำ พลางก้มหน้ามองพื้น "เขา... เขาไม่เคย... อยาก... ให้แม่... ต้อง... ทนทุกข์" "เข้าใจ... ของแม่... คือ... การปล่อยให้พ่อ... อยู่... คนเดียว... เหรอคะ" ลลิตาถามอย่างไม่ลดละ "แล้ว... ความสุข... ของแม่... คือ... การที่หนู... ต้อง... แต่งงาน... กับคนที่... หนู... ไม่ได้รัก... เหรอคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์เงียบไป เธอไม่สามารถหาคำตอบให้กับลูกสาวได้อีกต่อไป ความจริงที่ว่าเธอต้องเลือกระหว่างความรักในอดีต กับครอบครัวที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่ มันเป็นเส้นแบ่งที่เลือนรางและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอรักคุณภัทร รักลลิตา แต่หัวใจของเธอก็ยังคงโหยหาชายคนรักเก่า เธอมองเห็นความสับสนในดวงตาของลูกสาว และนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด "ลูก... ลูกรู้ไหม..." คุณหญิงปิ่นอนงค์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนลง "แม่... แม่ก็... เจ็บปวด... เหมือนกัน" "เจ็บปวด... ที่ต้อง... หลอกลวง... พ่อ... เหรอคะ" ลลิตาถามอย่างตัดพ้อ "ไม่ใช่..." คุณหญิงปิ่นอนงค์รีบปฏิเสธ "แม่... แม่เจ็บปวด... ที่ต้อง... ทำให้ลูก... ต้อง... ลำบากใจ" "แล้ว... ทำไม... แม่... ถึง... ไม่... เลือก... หนู... เลือก... พ่อ... ล่ะคะ" ลลิตาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง คุณหญิงปิ่นอนงค์ส่ายหน้าช้าๆ "มัน... มันไม่ใช่... เรื่อง... ที่จะเลือก... ได้... ง่ายๆ... ลูก" "แต่... แม่... แม่ต้อง... เลือก... นะคะ" ลลิตาตื๊อ "ถ้าแม่... เลือก... การแต่งงาน... ครั้งนี้... หนู... หนูคง... อยู่... ที่นี่... ต่อไป... ไม่ได้" คำพูดของลลิตาทำให้คุณหญิงปิ่นอนงค์ตกใจ เธอมองลูกสาวด้วยความไม่เชื่อ "ลูก... ลูกจะ... ไป... ไหน" "หนู... หนูไม่รู้... ค่ะแม่" ลลิตาตอบ "แต่... หนู... หนูคง... ทน... ไม่ไหว... ถ้าต้อง... เห็น... พ่อ... เจ็บปวด... อีก... และ... หนู... ก็... ทน... ไม่ได้... ที่ต้อง... แต่งงาน... โดยที่... หนู... ไม่ได้... รัก" คุณหญิงปิ่นอนงค์มองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของลูกสาว เธอรู้ดีว่าลลิตาไม่ได้พูดเล่น ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวกำลังจะแตกสลายอย่างแท้จริง และการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อทุกคน "ถ้า... ถ้าแม่... ยังคง... ยืนยัน... เรื่องนี้... แม่... แม่ก็... จะเสีย... หนู... ไป... ตลอดกาล... นะคะ" ลลิตาเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาหวิว แต่หนักแน่น มันคือคำเตือน และคำขาด คุณหญิงปิ่นอนงค์ได้แต่ยืนมองลูกสาวด้วยความปวดร้าว ภาพของอดีตและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนพันเกี่ยวกัน ราวกับจะบีบรัดหัวใจเธอจนหายใจไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจของเธอเพียงครั้งเดียว จะนำมาซึ่งความเจ็บปวดและความสับสนมากมายถึงเพียงนี้ "แม่... แม่ขอ... คิดดูก่อนนะ... ลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าวเสียงแหบพร่า ลลิตาพยักหน้ารับช้าๆ เธอรู้ว่าคำพูดของเธอได้ส่งผลกระทบไปแล้ว แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็ยังคงไม่มั่นใจนักว่า มารดาจะสามารถก้าวข้ามผ่านความปรารถนาของหัวใจ และเลือกที่จะรักษาครอบครัวที่เธอมีอยู่ได้หรือไม่