หลังจากบทสนทนากับบิดา ลลิตาเริ่มมองสถานการณ์ในมุมที่แตกต่างออกไป เธอเข้าใจถึงความเสียสละของคุณภัทร และความปรารถนาของคุณหญิงปิ่นอนงค์ที่จะกลับไปมีความสุขอีกครั้ง ถึงแม้ว่าความสุขนั้นจะถูกสร้างขึ้นบนความเข้าใจผิดและการเสียสละของผู้อื่นก็ตาม แต่เธอก็ยังคงไม่สามารถปลอบประโลมหัวใจตัวเองให้ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ได้ ในเย็นวันนั้น ลลิตาตัดสินใจที่จะไปพบชาติชาย เธอเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง และของเขาโดยตรง เธอโทรศัพท์ไปนัดหมาย และเขาตอบรับทันทีด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี เมื่อพบกันที่ร้านกาแฟบรรยากาศสบายๆ ลลิตาก็เริ่มพูดคุยกับชาติชายด้วยความรู้สึกที่ประหม่าเล็กน้อย "คุณชาติชายคะ" ลลิตาเอ่ยขึ้น "หนู... หนูอยากจะคุยกับคุณเรื่อง... การแต่งงานของเราค่ะ" ชาติชายยิ้มอย่างอบอุ่น "ครับคุณลลิตา ผมก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่พอดี" "หนู... หนูต้องบอกคุณตรงๆ นะคะ" ลลิตาตัดสินใจรวบรวมความกล้า "หนู... หนูยัง... ไม่ได้รักคุณค่ะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของชาติชายหุบลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีที่สงบ "ผม... ผมรู้ครับ" "คุณ... คุณรู้ได้ยังไงคะ" ลลิตาถามอย่างประหลาดใจ "ผม... ผมเห็น... สายตาของคุณลลิตา" ชาติชายตอบ "คุณ... คุณดู... ไม่มีความสุข... เลย" "หนู... หนูไม่อยาก... ทำให้คุณ... ผิดหวัง" ลลิตากล่าว "หนู... หนูไม่สามารถ... แต่งงาน... โดยที่... หนู... ไม่ได้... รัก... ใครสักคน" ชาติชายพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมเข้าใจครับ" "แล้ว... แล้วทำไม... คุณ... ถึง... ยัง... ยืนยัน... เรื่องนี้... คะ" ลลิตาถามอย่างคาดคั้น "ผม... ผมรักคุณลลิตา... ครับ" ชาติชายตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผม... ผมรักคุณ... มานานแล้ว" "แต่... ความรัก... ของคุณ... มัน... มันจะ... เพียงพอ... เหรอคะ" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ถ้า... หนู... หนูให้... อะไร... คุณ... ไม่ได้เลย" "ความรัก... ของผม... มัน... มันไม่ใช่... การเรียกร้อง... ครับ" ชาติชายกล่าว "มันคือ... การให้... ต่างหาก" "ให้... อะไร... คะ" ลลิตาถาม "ผม... ผมอยากจะ... ให้... คุณ... มีความสุข... ครับ" ชาติชายตอบ "ผม... ผมอยากจะ... ช่วย... คุณ... ในทุกๆ... ทาง" "แต่... การแต่งงาน... ครั้งนี้... มัน... มันอาจจะ... ทำให้... ทุกคน... มีความสุข... มากกว่า... ก็ได้" ลลิตาเอ่ยถึงสิ่งที่บิดาเคยพูด "บางที... อาจจะ... ใช่ครับ" ชาติชายยอมรับ "แต่... ผม... ผมไม่อยาก... ได้... ความสุข... ของผม... มาจากการ... ที่... คุณ... ต้อง... ทรมาน... ใจ" ลลิตามองชาติชายด้วยความทึ่ง น้ำใจของเขาช่างแตกต่างจากสิ่งที่เธอเคยคาดหวังไว้ เธอคิดว่าเขาจะต้องเห็นแก่ตัว หรือหวังเพียงแค่การครอบครองเธอ แต่สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้า คือชายหนุ่มที่พร้อมจะเสียสละเพื่อความสุขของเธอ "คุณ... คุณเป็นคน... ดีมากเลยค่ะ" ลลิตาเอ่ยชม ชาติชายยิ้มบางๆ "ผม... ผมแค่... ทำในสิ่งที่... ผม... คิดว่า... มัน... ถูกต้อง... ครับ" "หนู... หนู... ขอเวลา... คิดอีกหน่อยนะคะ" ลลิตาเอ่ย "แน่นอนครับ" ชาติชายตอบ "ผม... ผมจะรอ" หลังจากกลับจากการพบชาติชาย ลลิตารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอเห็นถึงความดีงามในตัวของชาติชาย และความเสียสละของคุณภัทร แต่เธอก็ยังคงไม่สามารถหลุดพ้นจากเงาของความรักที่เธอไม่เคยมีให้กับเขาได้ ในค่ำคืนนั้นเอง ขณะที่ลลิตากำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอเห็นคุณหญิงปิ่นอนงค์เดินเข้ามาในห้อง "ลูก... ลูกคิด... ตกลง... แล้วใช่ไหม" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองมารดา เธอเห็นความหวังในดวงตาของท่าน และนั่นทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ "แม่คะ..." ลลิตาเอ่ยขึ้น "หนู... หนูเข้าใจ... ความรู้สึกของแม่... แล้วค่ะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ยิ้มกว้าง "ดีมาก... ลูก... แม่... ดีใจ... ที่ลูก... เข้าใจ" "แต่..." ลลิตากล่าวต่อ "หนู... หนูยัง... ไม่สามารถ... รัก... คุณชาติชาย... ได้ค่ะแม่" รอยยิ้มของคุณหญิงปิ่นอนงค์จางหายไป "แล้ว... ลูก... จะ... จะแต่งงาน... กับเขา... ไหม" ลลิตาหลับตาลง เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีก เธอจะไม่ยอมให้ความรักในอดีตของมารดา มาทำลายความสัมพันธ์ในปัจจุบันของครอบครัว "หนู... หนูจะแต่งงาน... ค่ะแม่" ลลิตาเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น "หนู... หนูจะแต่งงาน... กับคุณชาติชาย" คุณหญิงปิ่นอนงค์น้ำตาไหลอาบแก้ม "ขอบคุณ... ลูก... ขอบคุณ... มาก" ลลิตาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ก้มหน้ามองพื้น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเสียสละ ความเจ็บปวด และความหวังอันริบหรี่ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่ยากลำบาก แต่เธอก็หวังว่า สักวันหนึ่ง ความรักที่แท้จริง อาจจะงอกงามขึ้นได้ แม้จะเริ่มต้นจากความไม่สมบูรณ์ก็ตาม