เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสุสานโบราณ “นที” พุ่งเข้าผลัก “รินดา” ออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่กระสุนจะเฉียดร่างของเธอไปเพียงเส้นยาแดง “คุณ! คุณเป็นใคร!” นทีตะโกนใส่ร่างปริศนาที่ยังคงเล็งปืนมาทางพวกเขา “ฉันคือ... คนที่ต้อง... ทำให้เรื่องนี้... จบลง...” เสียงทุ้มต่ำของร่างปริศนาดังขึ้น “และ... ฉันจะ... ไม่ยอมให้... ความจริง... ถูกเปิดเผย...” “คุณหญิงวารี... เป็นคนส่งคุณมาใช่ไหม?” เมขลาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ใช่...” ร่างปริศนาตอบ “และ... เธอ... ไม่ต้องการ... ให้ใคร... รู้... ว่า... ‘พ่อ’... ของ... ‘นที’... คือ... คนที่... สั่ง... ให้... ‘คุณธนา’... ฆ่า... บิดามารดา... ของ... ‘พ่อ’... ของ... ‘นที’...” “เป็นไปไม่ได้!” นทีตะโกน “พ่อของฉัน... ไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น!” “มันคือความจริง... นที...” รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “พ่อของคุณ... คือคนที่... สั่ง... ให้... ฆ่า... บิดามารดา... ของเขา... เอง...” “แต่... แต่เอกสาร... ที่เราเจอ... มันบอกว่า... พ่อของคุณ... ทำตามคำสั่ง... ของคุณหญิงวารี...” เมขลาพูด “นั่นคือ... สิ่งที่คุณหญิงวารี... ต้องการ... ให้ทุกคน... เข้าใจ...” ร่างปริศนาตอบ “เธอ... ต้องการ... ทำให้... ‘พ่อ’... ของ... ‘นที’... ดูเหมือน... เป็น... เหยื่อ... ทั้งๆ... ที่เขา... คือ... ตัวการ... ตัวจริง...” “หมายความว่ายังไง?” นทีถาม “พ่อของคุณ... ไม่ใช่... พ่อของคุณ... จริงๆ...” รินดาพูด “เขา... คือ... คนที่... คุณหญิงวารี... จ้าง... มา... เพื่อ... สร้าง... เรื่องราว... และ... ปิดบัง... ความผิด... ของเธอ...” “โกหก!” นทีตะโกน “พ่อของฉัน... รักฉัน...!” “ความรัก... ไม่ใช่... สิ่งที่... พิสูจน์... ความจริง...” ร่างปริศนาพูด “และ... ตอนนี้... ฉัน... ต้อง... ทำให้... เรื่องนี้... จบลง...” ร่างปริศนาเตรียมจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเอง... เสียงรถยนต์ก็ดังเข้ามาใกล้ “ใครมา?” รินดาถาม “ดูเหมือน... จะมี... คน... มา... แล้ว...” ร่างปริศนาพูด “และ... ฉัน... ต้อง... ไป... แล้ว...” ร่างปริศนาหันไปมอง “นที” “แก... จะต้อง... เลือก... ระหว่าง... ความจริง... กับ... ความปลอดภัย...” ร่างปริศนาหายตัวไปในความมืด ทิ้งให้นที เมขลา และรินดา เผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ “พ่อของฉัน... ไม่ใช่พ่อของฉันจริงๆ เหรอ?” นทีถามด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า “นั่นคือ... สิ่งที่... ฉัน... เข้าใจ...” รินดาตอบ “และ... ที่พ่อของคุณ... ยอมรับผิด... แทน... คุณหญิงวารี... ก็เพราะ... เขา... ถูก... บังคับ... ด้วย... หลักฐาน... ที่... คุณหญิงวารี... มี...” “บังคับ...” นทีทวนคำ “แล้ว... แล้วใคร... คือ ‘พ่อ’... ตัวจริง... ของฉัน...?” “ฉัน... ก็ไม่รู้... เหมือนกัน...” รินดาตอบ “แต่... ฉันเชื่อว่า... ความจริง... จะ... ถูกเปิดเผย... ในไม่ช้า...” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน รถยนต์คันหนึ่งก็จอดเทียบที่หน้าสุสาน “ใครมา?” เมขลาถาม “ดูเหมือน... จะเป็น... ‘คุณหญิงวารี’...” รินดาตอบ คุณหญิงวารีลงมาจากรถ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งชัยชนะ “ในที่สุด... ฉันก็... จัดการ... ทุกอย่าง... ได้... แล้ว...” เธอพูด “คุณแม่...” เมขลาเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “เมขลา...” คุณหญิงวารีหันไปมองลูกสาว “มานี่... ลูก...” “ไม่ค่ะ!” เมขลาปฏิเสธ “ฉันไม่... ไม่สามารถ... ยอมรับ... ในสิ่งที่แม่ทำ...” “เธอ... เธอคือคนที่... หลอกใช้... ทุกคน...” นทีพูด “ใช่...” คุณหญิงวารีตอบ “ฉัน... ต้องทำ... เพื่อ... รักษา... สิ่งที่... ฉัน... ต้องการ...” “แล้ว... แล้วพ่อของฉัน... ล่ะ?” นทีถาม “เขา... เขาถูกจับกุม... ไปแล้ว... ใช่ไหม?” “เขา... เขาไม่ได้ถูกจับกุม... หรอก...” คุณหญิงวารีตอบ “เขา... คือ... ‘คนพิเศษ’... ที่ฉัน... ส่งมา... เพื่อ... จัดการ... เรื่องนี้...” นทีและเมขลาตกใจมาก “หมายความว่า... พ่อของฉัน... คือ... ‘ร่างปริศนา’... คนนั้น... เหรอ?” “ใช่...” คุณหญิงวารีตอบ “เขา... คือ... คนที่... ซื่อสัตย์... ต่อฉัน... ที่สุด...” “ไม่จริง!” นทีตะโกน “พ่อของฉัน... ไม่เคย... ทำแบบนั้น!” “เธอ... เธอหลอกใช้... พ่อของฉัน...” รินดาพูด “ใช่...” คุณหญิงวารีตอบ “และตอนนี้... ทุกอย่าง... ก็... จบลง... แล้ว...” คุณหญิงวารีหันไปมอง “เมขลา” “เมขลา... มานี่... ลูก... เราจะ... ไปจากที่นี่... ด้วยกัน...” “ไม่ค่ะ!” เมขลาปฏิเสธ “ฉันจะ... ไม่ไป... กับแม่... อีกแล้ว...” “เธอ... เธอเลือก... ทางผิด... แล้ว... เมขลา...” คุณหญิงวารีพูด “ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็... ต้อง... กำจัด... เธอ...” คุณหญิงวารีชักปืนออกมา... เล็งไปที่เมขลา... “แม่! หยุดนะ!” เมขลาร้องไห้ “รินดา! ช่วยฉันด้วย!” นทีตะโกน แต่รินดา... ก็กำลังจะหมดแรง... เธอมองไปที่นที... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก... “นที...” เธอพึมพำ “ฉัน... รัก... เธอ... ตลอดไป...” แล้วร่างของรินดาก็ทรุดลงไปกองกับพื้น... เธอหมดสติไป... “รินดา!” นทีตะโกน “ปล่อย... รินดา... ไป... คุณหญิงวารี...” นทีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น “เธอ... จะไม่มี... วัน... ได้... รินดา... ไป... จากฉัน...” คุณหญิงวารีพูด “และ... เธอ... ก็จะต้อง... ชดใช้... สำหรับ... ทุกอย่าง... ที่เธอ... ทำ...” ทันใดนั้นเอง... “เสียงปืน” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้... ไม่ใช่จากปืนของคุณหญิงวารี... ทุกคนหันไปมอง... และต้องตกตะลึง... เมื่อเห็น... “พ่อของนที”... ยืนถือปืนอยู่... “พ่อ...” นทีเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “ฉัน... ไม่สามารถ... ปล่อยให้... เธอ... ทำร้าย... ใคร... ได้อีกแล้ว...” พ่อของนทีพูด “คุณ... คุณทำอะไร...” คุณหญิงวารีถาม “ฉัน... ต้อง... ยุติ... เรื่องนี้... ให้... จบ...” พ่อของนทีพูด แล้วพ่อของนทีก็ชักปืน... หมายจะยิง... แต่ก่อนที่เขาจะได้ยิง... “คุณธนา”... ที่ซ่อนตัวอยู่... ก็พุ่งออกมา... เข้าไปกอดคุณหญิงวารีไว้... “อย่า... อย่าทำ...!” คุณธนาตะโกน “คุณธนา!” คุณหญิงวารีตะโกน “ฉัน... ฉันรักเธอ... คุณหญิงวารี...” คุณธนาพูด “ฉัน... จะ... ไม่ยอม... ให้ใคร... มาทำร้าย... เธอ... ได้...” “คุณธนา! ปล่อยฉันนะ!” คุณหญิงวารีตะโกน แต่คุณธนาก็ไม่ยอมปล่อยเขา... เขาโอบกอดคุณหญิงวารีไว้แน่น... “ฉัน... ฉันจะ... ปกป้อง... เธอ... ตลอดไป...” คุณธนาพูด “คุณธนา...!” คุณหญิงวารีตะโกนด้วยความโกรธ ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะตึงเครียด พ่อของนทีก็ชักปืนเล็งไปที่ “คุณธนา” และ “คุณหญิงวารี” “ถ้าฉัน... ไม่สามารถ... ยุติเรื่องนี้... ด้วยความยุติธรรม... ฉันก็จะ... ยุติมัน... ด้วย... ความตาย...” พ่อของนทีพูด “ไม่!” นทีตะโกน “พ่อ! อย่าทำแบบนั้น!” “นที... ลูกพ่อ...” พ่อของนทีพูด “นี่คือ... ทางออกเดียว... ที่เราจะ... รอด... ไปได้...” “แต่... แต่พ่อ...!” นทีตะโกน “ขอโทษนะ... ลูกพ่อ...” พ่อของนทีพูด “นี่คือ... สิ่งที่... พ่อ... ต้อง... ทำ...” แล้วพ่อของนทีก็เหนี่ยวไก... แต่กระสุนไม่ได้พุ่งไปที่ใคร... มันพุ่งไปที่... “กล่องหลักฐาน”... ที่นทีถืออยู่... กล่องหลักฐานแตกกระจาย... เอกสาร... และรูปถ่าย... ปลิวว่อนไปในอากาศ... “ไม่!” นทีตะโกน “ตอนนี้... ไม่มีใคร... มีหลักฐาน... แล้ว...” พ่อของนทีพูด “และ... ตอนนี้... ทุกคน... จะต้อง... เริ่มต้น... ใหม่...” ทุกคนต่างยืนนิ่ง... มองไปยังเศษซากหลักฐานที่กระจัดกระจาย... พวกเขาไม่รู้เลยว่า... อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป... แต่ที่แน่ๆ คือ... การเดินทางของพวกเขา... ยังไม่จบสิ้น... และวังวนแห่งความจริง... ที่ไร้จุดสิ้นสุด... กำลังจะพาพวกเขา... ไปสู่... บททดสอบ... ที่... ยากลำบาก... ยิ่งกว่า... เดิม...