“ฉันไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดีนลิน” วินพูดเสียงเบา ความสับสนฉายชัดอยู่ในแววตา “ข้อเสนอของคุณสมชายมันดีมากเลยนะ มันจะช่วยปลดภาระให้ฉันได้เยอะเลย” นลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ฉันเข้าใจนะวิน เธอไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ ลองคิดดูดีๆ” “แต่โปรเจกต์นิทานของเรา… ถ้าฉันไปทำร้านกาแฟเต็มตัว เราอาจจะไม่มีเวลาทำมันต่อ” วินบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย “ฉันชอบงานนี้มากนะ ชอบที่เราได้ทำอะไรด้วยกันแบบนี้” “ฉันก็เหมือนกัน” นลินตอบ “แต่ฉันไม่เคยอยากให้เธอต้องเลือกระหว่างความฝันของตัวเอง กับความรับผิดชอบเลยนะวิน เธอมีทั้งพรสวรรค์และโอกาสที่ดีเข้ามาพร้อมๆ กัน” “แล้วครอบครัวของเธอ… เป็นยังไงบ้าง” วินถาม เปลี่ยนเรื่องสนทนา “แม่ก็ยังดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ” นลินถอนหายใจเบาๆ “คุณหมอบอกว่าถ้ากายภาพบำบัดต่อเนื่อง อาการก็จะดีขึ้นตามลำดับ แต่ค่าใช้จ่าย…” เธอเว้นช่วงไป “ก็ยังเป็นเรื่องที่น่ากังวลอยู่ดี” “ฉันรู้” วินจับมือของนลินไว้ “เธอเข้มแข็งมากนะนลิน ฉันเป็นกำลังใจให้เสมอ” “ขอบคุณนะวิน” นลินยิ้มบางๆ “นี่… ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ” “ว่ามาเลย” “ฉันลองเอาตัวอย่างนิทานที่เราทำกันไปเสนอที่สำนักพิมพ์เล็กๆ แห่งหนึ่งดู” นลินพูดพลางหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋า “เขาสนใจมากเลยนะ… เขาสั่งพิมพ์ชุดแรก 5,000 เล่มเลย!” วินเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา “จริงเหรอ! สุดยอดเลยนลิน! ฉันดีใจด้วยจริงๆ!” “แต่… เขาก็มีเงื่อนไขนะ” นลินพูดต่อ “เขาอยากให้เราส่งต้นฉบับให้เสร็จภายในสามเดือน” “สามเดือน!” วินอุทาน “มันน้อยมากเลยนะ” “ใช่… มันน้อยมากจริงๆ” นลินยอมรับ “ฉันเลยคิดว่า… ถ้าเธอรับข้อเสนอจากร้านกาแฟ มันอาจจะทำให้เรามีเวลามากขึ้นในการทำงานนี้ก็ได้นะ” วินมองหน้าคนรักของเขา เขาเห็นความเหนื่อยล้าและความหวังที่ผสมปนเปกันอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขาเข้าใจดีว่านลินกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อครอบครัว และเพื่อความฝันของเธอ “นลิน… ฉันจะลองคุยกับคุณสมชายดูอีกครั้ง” วินตัดสินใจ “ฉันจะขอต่อรองเรื่องเวลาทำงาน หรืออาจจะขอทำงานบางส่วนจากที่บ้าน ถ้าเป็นไปได้” “ดีมากเลยวิน” นลินยิ้ม “ฉันเชื่อว่าเธอทำได้” “แล้ว… ถ้าเกิดว่า… มันเป็นไปไม่ได้ล่ะ” วินถามเสียงเครียด “เธอจะรู้สึกยังไง” “ฉัน… คงจะเสียใจนะ” นลินยอมรับตรงๆ “แต่ฉันจะเข้าใจ” “ฉันไม่อยากให้เธอเสียใจ” วินพูด “เราจะหาทางออกไปด้วยกันนะ” นลินปลอบ “ไม่ว่ายังไง… เราก็ยังมีกันและกัน” ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือพูดคุยกันถึงแผนการทำงานในอนาคต พวกเขาลงรายละเอียดของนิทานแต่ละเล่ม กำหนดวันส่งงานในแต่ละส่วน และวางแผนการทดลองตลาดเบื้องต้น นลินรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อได้พูดคุยกับวิน เขาเป็นทั้งกำลังใจและที่ปรึกษาที่ดีที่สุดของเธอ เย็นวันนั้น วินกลับไปที่ร้านกาแฟอีกครั้ง เขาเข้าไปหาคุณสมชายด้วยความตั้งใจแน่วแน่ “คุณสมชายครับ” วินกล่าว “ผมขอคุยเรื่องข้อเสนอของคุณอีกครั้งได้ไหมครับ” “อ้อ ได้สิ เชิญนั่งก่อน” คุณสมชายเชิญให้นั่ง “คิดทบทวนแล้วสินะ” “ครับ” วินตอบ “ผมอยากจะขอบคุณมากครับสำหรับข้อเสนอที่ให้ผม ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ” “ไม่เป็นไรหรอก เราเห็นศักยภาพในตัวคุณ” คุณสมชายยิ้ม “ผม… อยากจะขอต่อรองเรื่องเวลาทำงานสักหน่อยครับ” วินเริ่มพูด “ผมมีโปรเจกต์ส่วนตัวที่ต้องทำให้เสร็จภายในระยะเวลาที่กำหนด ถ้าหากว่าผมสามารถทำงานบางส่วนจากที่บ้านได้ หรือสามารถยืดหยุ่นเวลาเข้างานออกงานได้บ้าง ผมคิดว่าผมจะสามารถทำงานที่นี่ได้อย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพมากขึ้นครับ” คุณสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เรื่องเวลาทำงาน… เราอาจจะปรับให้ได้บ้าง แต่ก็ต้องไม่กระทบกับงานบริการหลักของร้านนะ ส่วนเรื่องทำงานจากที่บ้าน… อันนั้นอาจจะยากหน่อย เพราะงานบางอย่างต้องทำที่ร้านเท่านั้น” “ผมเข้าใจครับ” วินพยักหน้า “แต่ถ้าผมสามารถพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมสามารถทำงานทั้งหมดได้ครบถ้วนและมีประสิทธิภาพ แม้จะทำงานนอกสถานที่บ้าง คุณจะพิจารณาอีกครั้งได้ไหมครับ” คุณสมชายมองวินอย่างพิจารณา “คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ” “ผมมั่นใจครับ” วินตอบ “ผมตั้งใจจะทำงานนี้ให้ดีที่สุด” “เอาอย่างนี้” คุณสมชายเสนอ “ผมจะให้โอกาสคุณได้ลองปรับตารางการทำงานดูสักหนึ่งเดือน ถ้าผลงานเป็นที่น่าพอใจ ผมจะพิจารณาเรื่องข้อเสนอเพิ่มเติมให้” “ขอบคุณมากครับคุณสมชาย!” วินกล่าวอย่างโล่งอก วินเดินออกจากห้องทำงานของคุณสมชายด้วยหัวใจที่พองโต เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะไปบอกข่าวดีนี้ให้นลินฟัง เขาเชื่อว่าด้วยความพยายามของทั้งสองคน พวกเขาจะสามารถก้าวผ่านอุปสรรคนี้ไปได้ และทำให้ความฝันของพวกเขากลายเป็นจริง