ข่าวการถูกจับกุมของพ่อแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในหมู่ญาติและคนรู้จัก นลินรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เธอด้วยความสงสารระคนสมเพช เธอพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว "หนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ค่ะพี่วิน" นลินพูดขณะนั่งอยู่ในห้องเล็กๆ ของสถานีตำรวจ พ่อของเธอกำลังถูกสอบปากคำอยู่ และเธอก็ได้แต่รอด้วยใจระทึก "หนูไม่มีเงินมากพอที่จะประกันตัวพ่อ แล้วเรื่องงานนิทรรศการของหนูก็ใกล้เข้ามาทุกที หนูจะเอาเวลาที่ไหนไปจัดการเรื่องพวกนี้" วินมองนลินด้วยความเห็นใจ เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่ปรากฏชัดบนใบหน้าของเธอ ดวงตาที่เคยมีประกายแห่งความฝัน บัดนี้กลับดูหม่นหมอง "พี่เข้าใจนะนลิน" วินกล่าว "แต่น้องชายของเธอล่ะ เขาเป็นยังไงบ้าง" "น้องชาย… ตอนนี้เขาก็คงตกใจมากค่ะ" นลินถอนหายใจ "เขาอยู่ที่บ้านกับคุณป้า ส่วนหนูก็ต้องมาจัดการเรื่องนี้" "แล้วเรื่องนิทรรศการล่ะ" วินถามอย่างช้าๆ "ถ้าเธอต้องยกเลิกไป… มันคงเสียโอกาสมากเลยนะ" นลินหลับตาลง ภาพวาดสีสันสดใสที่เธอทุ่มเทมาทั้งชีวิตปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ มันคือความฝันอันสูงสุดของเธอ การได้จัดแสดงผลงานของตัวเองเป็นครั้งแรก มันคือจุดสูงสุดของความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมา "แต่ถ้าหนูไม่ทำเรื่องประกันตัวให้พ่อ… พ่อก็จะติดคุก" นลินตอบเสียงเครือ "หนูจะอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตไม่ได้" "พี่ไม่ได้บอกให้เธอเลือกนะนลิน" วินพูดอย่างนุ่มนวล "พี่แค่อยากให้เธอมองเห็นภาพรวมทั้งหมด" "หนู… หนูกำลังจะโดนบีบให้เลือกระหว่างความฝันกับครอบครัวจริงๆ ค่ะ" นลินพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวด "มันไม่ยุติธรรมเลย" "พี่รู้ว่ามันยาก" วินจับมือของนลินเบาๆ "แต่บางครั้ง ชีวิตก็บังคับให้เราต้องตัดสินใจในสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด" ขณะที่นลินกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้า เป็นข้อความจากผู้จัดงานนิทรรศการ 'ถึงคุณนลิน เราได้รับข่าวเกี่ยวกับครอบครัวของคุณแล้ว เราเข้าใจดีว่าสถานการณ์ของคุณอาจจะทำให้ไม่สะดวกในการเตรียมงานนิทรรศการ โปรดแจ้งให้เราทราบว่าคุณต้องการเลื่อนการจัดแสดงออกไปก่อนหรือไม่ หรือหากต้องการจะยกเลิก เราก็ยินดีที่จะอำนวยความสะดวกให้' นลินอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่อ่าน มันเหมือนเป็นการย้ำเตือนว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง "หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงดีพี่วิน" นลินปล่อยโฮออกมา "หนูรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ แล้วก็ไม่มีใครช่วยเลย" วินกอดไหล่นลินไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะนลิน พี่จะช่วยเธอเอง" "แต่… แต่หนูไม่มีเงินมากพอ" นลินกล่าว "เรื่องเงิน พี่จะจัดการเอง" วินพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "พี่จะช่วยเธอประกันตัวพ่อของเธอเอง" นลินเงยหน้ามองวินด้วยความตกใจ "พี่วิน… ไม่ได้นะคะ มันเป็นเงินจำนวนมาก หนูไม่อยากให้พี่ลำบากไปด้วย" "มันไม่ใช่ความลำบากสำหรับพี่นะนลิน" วินตอบ "พี่ทำเพื่อเธอ พี่ทำเพื่อครอบครัวของเธอ" "แต่… หนูจะชดใช้ให้พี่ได้ยังไงคะ" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เธอไม่ต้องชดใช้ให้พี่หรอก" วินยิ้มบางๆ "แค่เธอกลับไปทำความฝันของเธอให้สำเร็จ พี่ก็ดีใจแล้ว" นลินมองเข้าไปในดวงตาของวิน เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยที่ล้นเปี่ยม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แม้ในยามที่ชีวิตกำลังจะพังทลาย "ขอบคุณค่ะพี่วิน" นลินกล่าวเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณจริงๆ" "ไปเถอะ" วินกล่าว "เราต้องรีบไปจัดการเรื่องประกันตัวพ่อของเธอก่อน" ทั้งสองคนรีบเดินทางไปยังธนาคารเพื่อจัดการเรื่องการโอนเงิน และหลังจากนั้นก็ตรงไปยังสำนักงานทนายความเพื่อดำเนินการตามกฎหมาย กระบวนการต่างๆ เป็นไปอย่างเร่งรีบ แต่ก็เต็มไปด้วยความซับซ้อน นลินรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฝันร้าย เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องราวแบบนี้ "คุณนลินคะ" ทนายความกล่าว "เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณพ่อของคุณจะได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในเร็วๆ นี้" นลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่เธอก็รู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ "ขอบคุณมากนะคะคุณทนาย" นลินกล่าว เมื่อได้เห็นพ่อของเธอเดินออกมาจากห้องขัง นลินก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่น น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลออกมาไม่หยุด "พ่อคะ" "ลูก… ขอบคุณนะลูก" พ่อของนลินกอดตอบลูกสาวแน่น "พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ" "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ" นลินพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตา "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" วินยืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ด้วยรอยยิ้ม เขาดีใจที่ได้เห็นครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม นลินรู้ดีว่าปัญหาไม่ได้จบลงเพียงเท่านี้ การดำเนินคดีตามกฎหมายยังคงดำเนินต่อไป และค่าใช้จ่ายต่างๆ ยังคงมีอีกมาก "พี่วินคะ" นลินกล่าวกับวินเมื่อทั้งสองออกมาจากสถานีตำรวจ "หนูจะทำงานหนักขึ้น เพื่อชดใช้หนี้สินที่หนูติดพี่นะคะ" "ไม่ต้องคิดมากนะนลิน" วินตอบ "สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการดูแลพ่อของเธอ แล้วก็ทำความฝันของเธอให้สำเร็จ" นลินพยักหน้า เธอรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้รู้ว่าวินจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดเกี่ยวกับนิทรรศการก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอจะต้องตัดสินใจครั้งสำคัญเกี่ยวกับอนาคตของความฝันของเธอ