เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นลินและวินเริ่มทำงานร่วมกันตามที่ได้พูดคุยกันไว้ นลินรับหน้าที่เขียนเรื่องราวสำหรับนิทาน ส่วนวินก็รับผิดชอบในการวาดภาพประกอบ พวกเขาใช้เวลาว่างหลังเลิกงาน และวันหยุดสุดสัปดาห์ในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่นี้ นลินยังคงไปเยี่ยมคุณหญิงอรที่โรงพยาบาลอย่างสม่ำเสมอ อาการของคุณแม่ดีขึ้นตามลำดับ แต่ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลก็ยังคงเป็นภาระที่หนักอึ้ง นลินพยายามประหยัดค่าใช้จ่ายทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้มีเงินเพียงพอสำหรับค่ารักษาพยาบาล และค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน “แม่คะ… วันนี้หนูเอาผลงานที่เราทำกันไปให้ร้านหนังสือเล็กๆ ดูก่อนนะคะ” นลินบอกคุณหญิงอร “ดีจ้ะลูก” คุณหญิงอรยิ้ม “แม่เป็นกำลังใจให้เสมอนะ” “ขอบคุณค่ะแม่” นลินตอบ ในขณะเดียวกัน วินก็ยังคงทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟ เขามีความสุขกับการทำงานบริการลูกค้า และเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ แม้จะมีบางครั้งที่เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่เมื่อนึกถึงโปรเจกต์นิทาน เขาก็มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป “คุณวินครับ” คุณสมชาย ผู้จัดการร้านกาแฟ เรียกเขา “ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” “ครับผม” วินตอบ “คุณวิน… ทำงานที่นี่ได้ดีมากเลยนะครับ” คุณสมชายกล่าวชม “มีความขยัน อดทน และรับผิดชอบ” “ขอบคุณครับ” วินกล่าว “ผม… เห็นว่าคุณทำงานพิเศษนอกเวลางานด้วย” คุณสมชายพูดต่อ “ผมเลยอยากจะถามว่า… คุณมีความตั้งใจจะทำงานกับเราที่นี่อย่างเต็มตัวหรือเปล่า” วินอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าผู้จัดการร้านจะให้ความสนใจในตัวเขามากถึงขนาดนี้ “ผม… ก็ยังไม่แน่ใจครับ” วินตอบตามตรง “ผมมีโปรเจกต์ส่วนตัวที่กำลังทำอยู่ครับ” “ผมเข้าใจครับ” คุณสมชายพยักหน้า “แต่… ถ้าคุณวินสนใจ… เรายินดีที่จะพิจารณาเพิ่มเงินเดือนให้คุณนะครับ แล้วก็… อาจจะให้คุณได้ลองเข้ามาช่วยดูแลงานบางส่วนของร้านด้วย” วินรู้สึกประหลาดใจ “จริงเหรอครับ” “ใช่ครับ” คุณสมชายยืนยัน “เราเห็นว่าคุณมีศักยภาพนะ” วินขอบคุณคุณสมชาย และขอเวลาในการตัดสินใจ เขาเดินออกมาจากร้านกาแฟด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย โอกาสในการทำงานประจำที่มั่นคง และมีรายได้เพิ่มขึ้น เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เย็นวันนั้น วินไปหานลินที่บ้าน “นลิน… วันนี้ฉันได้รับข้อเสนอที่น่าสนใจจากร้านกาแฟนะ” วินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น นลินมองวินด้วยความดีใจ “จริงเหรอ! ยินดีด้วยนะวิน!” “แต่… ฉันก็ยังลังเลอยู่นะ” วินกล่าว “ฉันไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี” “เธอจะตัดสินใจยังไงก็ได้นะวิน” นลินบอก “ฉันจะสนับสนุนเธอเสมอ” “แล้ว… โปรเจกต์นิทานของเราล่ะ” วินถาม “เราค่อยๆ ทำไปสิ” นลินบอก “ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง… ฉันก็ดีใจที่ได้ทำมันกับเธอ” วินมองไปที่นลิน รอยยิ้มของเธอกลับมาทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจ “ขอบคุณนะนลิน” วินกล่าว “ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า… ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว” “เราไม่เคยอยู่คนเดียวหรอกน่า” นลินยิ้ม “ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน” ทั้งสองนั่งคุยกันอีกสักพัก นลินเล่าถึงความคืบหน้าของนิทานที่เธอได้ส่งไปให้ร้านหนังสือพิจารณา ส่วนวินก็เล่าถึงข้อเสนอที่เขาได้รับจากร้านกาแฟ “ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน… ฉันก็เชื่อว่าเธอจะทำได้ดีที่สุดนะวิน” นลินกล่าว “แล้วเธอล่ะนลิน” วินถาม “เธอจะทำยังไงต่อไป” “ฉันก็คงต้องสู้ต่อไป” นลินตอบ “เพื่อแม่… และเพื่อความฝันของฉัน” ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความเข้าใจและให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เส้นทางสู่ความฝันของแต่ละคนอาจจะแตกต่างกัน แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่คอยสนับสนุนกันและกันเสมอ