หลังจากงานเลี้ยงน้ำชาผ่านพ้นไป อัญชันก็กลับมายังคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม คำพูดของคิม จีฮุนและมาดามวิคตอเรียยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับเสียงกระซิบที่คอยย้ำเตือนถึงสถานะที่แท้จริงของเธอ เธอตัดสินใจที่จะไม่เผชิญหน้ากับพวกเขาอีกต่อไป เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องนอนของเธอ เธออ่านหนังสือ พยายามฝึกวาดรูป และเขียนบันทึกประจำวัน ในบันทึกเล่มนั้น อัญชันได้ระบายความรู้สึกทั้งหมดที่เธอเก็บกดไว้ เธอเขียนถึงความผิดหวังต่อการแต่งงานที่ถูกบังคับ ความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว และความหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน "วันนี้ฉันได้ยินบางอย่างที่ทำให้หัวใจของฉันแตกสลาย" เธอเขียนในบันทึกเมื่อคืนนี้ "ฉันไม่ใช่ลูกสะใภ้ในสายตาของพวกเขา แต่เป็นเพียงเครื่องมือทางการเมือง เป็นสิ่งที่ต้องใช้เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล" "ฉันถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป" "ฉันควรจะยอมจำนนต่อชะตากรรมที่ถูกขีดไว้ หรือจะต่อสู้เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความเป็นตัวเอง" "แต่ฉันจะต่อสู้อย่างไร ในเมื่อฉันไม่มีอำนาจ ไม่มีใครเข้าใจ และไม่มีใครอยู่เคียงข้างฉัน" เช้าวันรุ่งขึ้น อัญชันตัดสินใจว่าเธอต้องการหลีกหนีจากความรู้สึกอึดอัดภายในคฤหาสน์แห่งนี้ เธอจึงขออนุญาตคุณนายเฉินเพื่อจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ "คุณหนูแน่ใจนะคะว่าจะไปคนเดียว" คุณนายเฉินถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านประธานคิมกำชับมาว่า..." "ฉันจะระวังตัวค่ะ" อัญชันขัดขึ้น "ฉันแค่อยากจะสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกสักหน่อย" เมื่อได้รับอนุญาต อัญชันก็รีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เธอสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่าย แต่ยังคงดูดี เธอหยิบกระเป๋าถือใบเล็ก และเดินออกจากคฤหาสน์ไป สวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ตระกูลคิมนั้น ร่มรื่นและเงียบสงบ มีผู้คนไม่มากนัก อัญชันเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา เธอสูดอากาศหายใจลึกๆ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เธอกำลังเดินชมดอกไม้อยู่เพลินๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ใกล้กับริมทะเลสาบ เธอตัดสินใจแวะเข้าไป เมื่อเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดก็ลอยมาเตะจมูก อัญชันเลือกนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่ง สั่งกาแฟร้อน และหยิบบันทึกเล่มโปรดออกมา ขณะที่เธอกำลังบรรจงเขียนเรื่องราวลงไป มีเสียงทักทายดังขึ้น "อัญชัน?" อัญชันเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้เธอประหลาดใจ เธอเห็น ‘รวิช’ เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเธอ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มกว้าง "รวิช! นายมาทำอะไรที่นี่" อัญชันถามอย่างตื่นเต้น "ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอใครที่นี่เลย" "ฉันย้ายมาทำงานที่นี่ได้สักพักแล้ว" รวิชตอบ "แล้วเธอล่ะ มาทำอะไรที่นี่" อัญชันลังเลเล็กน้อย "ฉัน... ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน" "เพิ่งย้ายมา" รวิชทวนคำ "แต่งงานแล้วนี่" อัญชันหน้าแดงเล็กน้อย "ใช่" "ยินดีด้วยนะ" รวิชกล่าว "ฉันเสียดายที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่งงานเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ" อัญชันยิ้ม "ฉันเข้าใจ" "แล้วสามีเธอเป็นใคร ทำไมฉันไม่เคยเห็นข่าวเลย" รวิชถามอย่างอยากรู้ อัญชันสูดลมหายใจลึก "เขา... เป็นนักธุรกิจค่ะ ชื่อ คิม จีฮุน" "คิม จีฮุน" รวิชทวนคำ "ตระกูลคิมที่ทำธุรกิจส่งออกใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" อัญชันตอบ "ว้าว! เธอนี่เก่งจริงๆ นะ" รวิชกล่าวชม "ได้แต่งงานกับคนใหญ่คนโต" คำพูดนั้นทำให้อัญชันรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เธอพยายามฝืนยิ้ม "ก็... โชคดีน่ะค่ะ" "แล้วชีวิตหลังแต่งงานเป็นไงบ้าง" รวิชถามอย่างเป็นกันเอง "มีความสุขดีไหม" อัญชันมองไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะหาคำตอบให้กับคำถามของเพื่อน "ก็... ดีค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "แค่... ต้องปรับตัวนิดหน่อย" "เข้าใจเลย" รวิชพยักหน้า "การเริ่มต้นชีวิตใหม่มันก็เป็นแบบนี้แหละ" บทสนทนาดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น รวิชเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาในเมืองนี้ ส่วนอัญชันก็เล่าเรื่องทั่วไป แต่เธอเลือกที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของเธอไว้ "ว่าแต่... เธอกำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ" รวิชชี้ไปที่บันทึกของอัญชัน "ดูตั้งใจมากเลย" "อ๋อ... แค่เรื่องส่วนตัวน่ะค่ะ" อัญชันรีบปิดบันทึก "เขียนระบายความรู้สึกเฉยๆ" "ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ เล่าให้ฉันฟังได้นะ" รวิชกล่าวอย่างจริงใจ "เราก็เคยเป็นเพื่อนกันมานี่" อัญชันมองรวิชด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง เธอไม่คิดว่าจะมีใครที่พร้อมจะรับฟังเธอ "ขอบคุณนะรวิช" เธอเอ่ย "ถ้าฉันมีอะไร ฉันจะบอกนาย" หลังจากร่ำลากับรวิช อัญชันก็เดินทางกลับคฤหาสน์ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย การได้พบเจอเพื่อนเก่าและได้พูดคุยกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนในตระกูลคิม ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง เมื่อกลับมาถึงห้อง เธอหยิบบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอีกครั้ง และเริ่มเขียนอีกครั้ง "วันนี้ฉันได้เจอเพื่อนเก่า" เธอเขียน "การได้พูดคุยกับเขา ทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ยังมีมุมที่สดใสอยู่บ้าง" "แต่ฉันก็ยังคงเป็นห่วงอนาคตของตัวเอง" "ฉันจะทำอย่างไรต่อไป" "ฉันจะยอมให้ชีวิตของฉันถูกกำหนดโดยคนอื่นไปตลอด หรือฉันจะสามารถหาทางเดินของตัวเองได้" อัญชันมองไปยังกลีบกุหลาบสีแดงเข้มที่เธอเด็ดมาจากเรือนกระจกเมื่อวานนี้ มันยังคงวางประดับอยู่ในแจกันเล็กๆ บนโต๊ะข้างเตียง ดอกกุหลาบนั้นสวยงาม แต่ก็เต็มไปด้วยหนามแหลมคม มันเปรียบเสมือนชีวิตของเธอในตอนนี้ กลีบกุหลาบสีเลือดที่กำลังร่วงโรย บนเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ