พรรณรายและมายด์ยืนนิ่งอยู่ริมลำธารในความมืด มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลงมาเป็นเงาตะคุ่ม สมุดบันทึกเล่มเล็กในมือของพรรณรายเป็นเหมือนกุญแจดอกสำคัญที่จะไขปริศนาในอดีตได้ "เราควรจะกลับไปอ่านมันที่บ้านเลยไหม" มายด์ถาม "ตรงนี้ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่" "ใช่... กลับกันเถอะ" พรรณรายตอบรับ เธอรีบห่อสมุดบันทึกกลับเข้าไปในห่อผ้าเดิมอย่างรวดเร็ว แล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างมิดชิด ทั้งสองรีบเดินออกจากป่าทึบด้วยความเร็วที่มากกว่าขามา ความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นยังคงเกาะกุมหัวใจ พวกเขาต้องรีบกลับบ้านก่อนที่จะมีใครมาพบเห็น เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก พรรณรายรีบจุดตะเกียงให้สว่างขึ้น เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ แล้วค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกออกมาวางบนเสื่อ "เอาล่ะ... มาดูกันว่าเธอเขียนอะไรไว้บ้าง" พรรณรายกล่าว พลางค่อยๆ เปิดหน้าแรกของสมุดบันทึก ลายมือของอรปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ เธอเขียนบรรยายถึงความรู้สึกและความคิดของเธอในวัยนั้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญกับปัญหาและแรงกดดันต่างๆ "บันทึกวันที่... 15 สิงหาคม" พรรณรายเริ่มอ่าน "ฉันรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัว ทำไมทุกคนถึงมองฉันไม่เหมือนเดิม ทำไมทุกคนถึงพยายามกีดกันฉัน" "นี่มัน... เป็นช่วงก่อนที่เธอจะหายตัวไป" มายด์กล่าว "ใช่... ดูเหมือนเธอจะกำลังมีปัญหากับใครบางคน" พรรณรายอ่านต่อไป "เธอเขียนถึงความรู้สึกโดดเดี่ยว และความหวาดกลัว" ยิ่งอ่าน พรรณรายก็ยิ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวดของอร เธอเห็นถึงความพยายามของอรที่จะไขว่คว้าหาความยุติธรรม และความหวังที่ริบหรี่ลงทุกวัน "บันทึกวันที่... 20 สิงหาคม" พรรณรายอ่านต่อไป "ฉันพยายามบอกความจริงกับลุงสมชายแล้ว แต่เขากลับดูไม่เชื่อฉัน เขาบอกให้ฉันอย่าไปยุ่งกับเรื่องนี้ ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมทุกคนถึงไม่ยอมฟังฉัน" "ลุงสมชายเหรอ" มายด์เลิกคิ้ว "คุณลุงที่ใจดีที่พรรณรายเจอเมื่อวานน่ะเหรอ" "ดูเหมือนจะไม่ใช่ลุงสมชายคนเดียวกันกับที่เราเจอ" พรรณรายกล่าว "หรืออาจจะเป็นคนเดียวกัน แต่ตอนนั้นเขามีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำแบบนั้น" พรรณรายค่อยๆ อ่านไปเรื่อยๆ พบว่าสมุดบันทึกเล่มนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นของอร เธอเขียนถึงความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะได้รับการช่วยเหลือจากใครบางคน และความผิดหวังที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "บันทึกวันที่... 25 สิงหาคม" พรรณรายอ่านต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขา... เขาขู่ฉัน เขาบอกว่าจะทำให้ชีวิตฉันลำบาก ถ้าฉันยังคงดื้อดึง ฉันกลัวเหลือเกิน ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครแล้ว" "ใครกันที่ขู่เธอ" มายด์ถามอย่างกังวล "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" พรรณรายตอบ "แต่ดูเหมือนคนที่ขู่เธอ จะเป็นคนที่มีอำนาจในที่แห่งนี้" พรรณรายอ่านไปจนถึงหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก หน้ากระดาษสุดท้ายมีลายมือที่ดูรีบร้อนและสั่นเทา "บันทึกวันที่... 28 สิงหาคม" พรรณรายอ่าน "ฉันจะเอาความจริงไปบอกทุกคน ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำแบบนี้กับฉันอีกต่อไป ฉันจะไปที่... " ข้อความในหน้าสุดท้ายขาดหายไปอย่างกะทันหัน มีเพียงรอยเปื้อนสีแดงจางๆ ที่น่าจะเป็นเลือด "ไม่นะ..." พรรณรายพึมพำ "เธอไม่ได้เขียนจนจบ" "แล้วรอยเลือดนี่มันคืออะไร" มายด์ถาม หน้าซีดเผือด "ฉันไม่แน่ใจ" พรรณรายกล่าว "แต่ดูเหมือนว่าอรจะถูกทำร้าย ก่อนที่เธอจะหายตัวไป" ความรู้สึกหนักอึ้งเข้าครอบงำจิตใจของพรรณราย เธอรู้สึกโกรธแค้นและเสียใจไปพร้อมๆ กัน อดีตอันน่าเศร้าของอรค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "เราต้องหาให้เจอว่าใครคือคนที่ขู่เธอ" พรรณรายกล่าวเสียงแข็ง "และใครคือคนที่ทำร้ายเธอ" "แต่เราจะหาได้ยังไง" มายด์ถาม "ในเมื่อสมุดบันทึกก็ไม่ได้บอกชื่อตรงๆ" "เราต้องลองกลับไปถามคุณลุงสมชายอีกครั้ง" พรรณรายตัดสินใจ "บางทีตอนนี้เขาอาจจะยอมบอกเรามากขึ้น" "แต่พี่ก้องล่ะ" มายด์เอ่ยขึ้น "เขาจะรู้ไหมว่าเราเจอสมุดบันทึกเล่มนี้" "ฉันไม่รู้" พรรณรายถอนหายใจ "แต่เราต้องทำในสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้อง" คืนนั้น พรรณรายแทบจะไม่ได้นอน เธอครุ่นคิดถึงเรื่องราวในสมุดบันทึกของอร ความรู้สึกผิดหวัง ความหวาดกลัว และความอยุติธรรมที่อรต้องเผชิญ เธอรู้สึกผูกพันกับอรมากขึ้นเรื่อยๆ และมุ่งมั่นที่จะเปิดเผยความจริงให้ได้ เช้าวันรุ่งขึ้น พรรณรายลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เธอตัดสินใจว่าจะต้องไปหาคุณลุงสมชายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้