รุ่งเช้าวันต่อมา อากาศยังคงเย็นสบาย พรรณรายและคุณลุงสมชายเดินทางมาถึงบริเวณที่เคยเป็นบ้านของคุณย่าเมื่อครั้งอดีต บ้านหลังเก่าตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางป่ารกทึบ มีเพียงร่องรอยของกำแพงอิฐที่ผุพัง และโครงหลังคาที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง ลมพัดหวีดหวิวพัดผ่านกิ่งไม้แห้ง ก่อให้เกิดเสียงประหลาด ราวกับเสียงกระซิบจากอดีต “ที่นี่... คือ... บ้าน... ที่คุณย่า... เคยอยู่... ก่อนจะ... ย้ายมา... อยู่... กับ... ป้า... ของหนู...” คุณลุงสมชายบอก พลางมองไปรอบๆ ด้วยแววตาที่ฉายความเศร้า พรรณรายเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณบ้านอย่างระมัดระวัง เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึม ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ยังคงเก็บซ่อนเรื่องราวมากมายที่รอวันถูกเปิดเผย “ดูเหมือน... จะไม่มีอะไร... เหลืออยู่เลยค่ะคุณลุง” พรรณรายกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “ใจเย็นๆ ก่อนนะ... พรรณราย” คุณลุงสมชายปลอบ “บางที... อาจจะมี... อะไรบางอย่าง... ที่ถูก... ฝังกลบ... หรือ... ซ่อนไว้...” ทั้งสองคนช่วยกันรื้อค้นเศษซากปรักหักพังอย่างละเอียด พรรณรายก้มลงมองพื้นดินบริเวณมุมหนึ่งของบ้านที่ดูเหมือนจะมีการขุดเซาะตามธรรมชาติ เธอสังเกตเห็นเศษผ้าเก่าๆ สีซีดจางโผล่พ้นขึ้นมาจากใต้ดิน “คุณลุงคะ... ตรงนี้ค่ะ!” พรรณรายร้องเรียก “หนูเจอ... อะไรบางอย่าง!” คุณลุงสมชายรีบเข้ามาดู พรรณรายค่อยๆ ดึงเศษผ้านั้นขึ้นมา มันเป็นเหมือนผ้าห่อใบเล็กๆ ที่เก่าแก่มาก เมื่อลองแกะออกดู สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ทั้งสองคนถึงกับตกตะลึง “นี่มัน... สร้อยคอ... เก่าๆ... นี่นา!” คุณลุงสมชายอุทาน “แล้ว... แล้วยังมี... รูปถ่าย... เก่าๆ... ด้วย!” พรรณรายหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู มันเป็นรูปคุณย่าในวัยสาว กำลังอุ้มทารกน้อยคนหนึ่ง ใบหน้าของคุณย่าเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่าง “ทารกน้อยคนนี้... คือ... พ่อของหนู... ใช่ไหมคะ?” พรรณรายถาม น้ำเสียงสั่นเครือ “น่าจะใช่...” คุณลุงสมชายพยักหน้า “ดูจาก... สร้อยคอ... มันเหมือนกับ... ที่คุณย่า... เคยใส่... เลย...” พรรณรายหยิบสร้อยคอขึ้นมาพิจารณา มันเป็นสร้อยคอเงินแบบเรียบๆ แต่ตรงกลางมีจี้เป็นรูปหัวใจเล็กๆ สลักชื่อย่อไว้ “‘M’... และ... ‘A’...” พรรณรายอ่านชื่อย่อบนจี้ “นี่มัน... ชื่อย่อ... ของใครกันคะ?” “M... อาจจะเป็น... ชื่อของคุณย่า... ‘มณฑา’...” คุณลุงสมชายสันนิษฐาน “แล้ว... A... ล่ะ?” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น พรรณรายก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งซ่อนอยู่ใต้เศษผ้าที่ห่อสร้อยคอและรูปถ่ายไว้ มันเป็นเหมือนกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างดี “มีอีกค่ะคุณลุง!” พรรณรายหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา เมื่อกางออกดู ปรากฏว่าเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย “‘ถึง... ลูกรัก...’...” พรรณรายเริ่มอ่าน “‘หากหนู... ได้พบ... จดหมายฉบับนี้... แสดงว่า... แม่... คงจะ... ไม่สามารถ... อยู่... ดูแลหนู... ได้อีกต่อไป...’...” “‘แม่... ขอโทษ... ที่ต้อง... พรากลูก... ไปจาก... อ้อมอก... แต่... มันคือ... ทางเลือก... ที่ดีที่สุด... เพื่อ... ความปลอดภัย... ของลูก...’...” “‘แม่... ได้ฝาก... ลูก... ไว้กับ... ‘อา’... เขา... คือ... คนที่... แม่... ไว้ใจ... และ... รัก... เขา... จะ... ดูแล... ลูก... เหมือน... ลูก... ของตัวเอง...’...” “‘‘อา’... จะ... พาหนู... ไป... อยู่... ที่... สวน... ผลไม้... แห่งหนึ่ง... ซึ่ง... เป็น... สถานที่... ที่... ปลอดภัย... และ... อบอุ่น...’...” “‘แม่... รัก... ลูก... มาก... ที่สุด... ในโลก...’...” “‘จาก... แม่... ของหนู...’...” พรรณรายอ่านจดหมายจนจบ น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง “‘อา’... ‘อา’... ใครกัน?” คุณลุงสมชายถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน “แล้ว... ‘A’... ที่อยู่บนจี้... ก็คือ... ‘อา’... คนนี้... ใช่ไหม?” “หนู... หนูไม่รู้ค่ะคุณลุง” พรรณรายส่ายหน้า “แต่... จดหมายฉบับนี้... มันเหมือนกับ... คำยืนยัน... ว่า... พ่อของหนู... คือ... ลูกของคุณย่า... ที่ชื่อ... ‘ดวงตะวัน’... แล้ว... พ่อของหนู... ก็ถูก... ฝากไว้กับ... ‘อา’... คนนี้...” “แล้ว... ‘A’... ก็คือ... ‘อา’... คนนั้น...” คุณลุงสมชายพึมพำ “แล้ว... ‘M’... ก็คือ... คุณย่า... มณฑา...” “ถ้าอย่างนั้น... คนที่ตามล่า... คุณย่า... ก็คือ... คนที่... ต้องการ... ตัว... ‘ดวงตะวัน’... เพื่อ... มาทำร้าย... หรือ... เอาไป... ใช่ไหมคะ?” พรรณรายตีความ “น่าจะเป็นอย่างนั้น...” คุณลุงสมชายถอนหายใจ “น่าสงสาร... ‘ดวงตะวัน’... หรือ... พ่อของหนู... ต้องจาก... อ้อมอก... แม่... ตั้งแต่... ยังเด็ก...” “แล้ว... ‘อา’... คนนี้... คือ... ใครกันแน่...คะ?” พรรณรายถามคำถามสุดท้ายที่ยังค้างคาอยู่ในใจ “ลุง... คิดว่า... ‘อา’... คนนี้... อาจจะเป็น... คนเดียวกับ... ‘ผู้ใจดี’... ที่คุณย่า... กล่าวถึง... ในบันทึก... ก็ได้นะ...” คุณลุงสมชายเสนอแนะ “คนที่... ช่วยคุณย่า... และ... รับดูแล... ลูกของคุณย่า...” “แต่... ชื่อย่อ... ‘A’... กับ... ‘ผู้ชายใจดี’... มัน... ยังไม่... ชัดเจน... เลยค่ะ” พรรณรายกล่าว “เรา... อาจจะต้อง... ไป... ที่... สวน... ผลไม้... ที่กล่าวถึง... ในจดหมาย...” คุณลุงสมชายเสนอ “บางที... ที่นั่น... เราอาจจะ... เจอ... ‘อา’... คนนั้น... หรือ... เจอ... เบาะแส... เพิ่มเติม...” พรรณรายพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังค่อยๆ ปะติดปะต่อกันเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเรื่อยๆ ความลับที่ซ่อนอยู่ในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผย “หนู... ขอเก็บ... สร้อยคอ... รูปถ่าย... แล้วก็... จดหมาย... ฉบับนี้... ไว้ค่ะคุณลุง” พรรณรายกล่าว พร้อมกับค่อยๆ เก็บหลักฐานสำคัญทั้งหมดลงในห่อผ้าอย่างระมัดระวัง “เรา... กลับกัน... เถอะ...” คุณลุงสมชายกล่าว “พรุ่งนี้... เรา... จะ... ไป... ที่... สวน... ผลไม้... แห่งนั้น...” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากบริเวณบ้านร้าง เสียงลมพัดหวีดหวิวก็พัดแรงขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะส่งเสียงเตือนบางอย่าง พรรณรายรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แต่ก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งไป เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจนกว่านั้นแล้ว