การเดินทางสู่สวนผลไม้ของคุณอำนวยกินเวลาเกือบสองวัน พรรณรายและคุณลุงสมชายเลือกเดินทางในช่วงกลางคืนเป็นส่วนใหญ่เพื่อหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนที่ไม่จำเป็น และเพื่อความปลอดภัย พรรณรายใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในรถ จมดิ่งอยู่กับความคิดของตนเอง ภาพใบหน้าของคุณย่าในวัยสาวที่เห็นในรูปถ่ายยังคงปรากฏขึ้นในมโนสำนึก รอยยิ้มที่แฝงความเศร้า ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าชีวิตของคุณย่าต้องผ่านความเจ็บปวดมามากเพียงใด “คุณลุงคะ” พรรณรายเอ่ยขึ้นขณะที่รถกำลังวิ่งผ่านถนนลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในความมืด “ถ้าเกิดว่า... คุณอำนวย... เป็น... คน... ที่... ทำ... เรื่อง... ทั้งหมด... จริงๆ... แล้ว... หนู... จะ... ทำ... ยังไง... ต่อ... ไป... คะ” คุณลุงสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณลุง... ไม่รู้... หรอก... พรรณราย...” เขาถอนหายใจ “แต่... ไม่ว่า... อะไร... จะ... เกิดขึ้น... คุณลุง... จะ... อยู่... ข้างๆ... หนู... เสมอ...” คำพูดนั้นทำให้พรรณรายรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดมิดไร้ดาว มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่สาดส่องไปบนถนนเบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นระยะๆ “ที่นี่... มาถึง... แล้ว... พรรณราย...” คุณลุงสมชายเอ่ยขึ้นขณะที่รถค่อยๆ ชะลอตัวลง “ตรง... นั้น... คือ... สวนผลไม้... ของ... ‘นายอำนวย’...” พรรณรายมองตามที่คุณลุงสมชายผายมือไป เธอเห็นรั้วไม้สูงตระหง่านทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา ด้านในเป็นความมืดมิด มีเพียงเงาตะคุ่มของต้นไม้ที่ดูสูงใหญ่ผิดปกติ บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงและน่าขนลุก ราวกับเป็นประตูสู่อีกโลกหนึ่ง “ดู... เงียบ... จัง... เลย... นะคะ” พรรณรายกระซิบ “ใช่...” คุณลุงสมชายพยักหน้า “เขา... คง... ไม่ค่อย... จะ... ต้อนรับ... แขก... ที่... มา... โดย... ไม่... ได้... นัดหมาย...” ทั้งสองคนค่อยๆ ขับรถเข้าไปจอดในบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นลานกว้างหน้าอาคารหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางสวน ความมืดมิดปกคลุมทุกสิ่ง ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดไป พรรณรายรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่คืบคลานเข้ามา “เรา... จะ... ทำ... ยังไง... ต่อ... ไป... คะ” พรรณรายถามเสียงสั่น “เรา... จะ... เข้าไป... ที่... อาคาร... นั่น... ก่อน...” คุณลุงสมชายบอก “แต่... ต้อง... ระวัง... ตัว... ให้... มาก... ที่สุด...” ทั้งสองคนเปิดประตูรถอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังแผ่วเบาบนพื้นดินที่แห้งกรัง ราวกับจะปลุกสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้น พรรณรายกอดแขนคุณลุงสมชายแน่น เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากอาคารหลังนั้น มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา แต่มันเต็มไปด้วยความลึกลับและความน่าสะพรึงกลัว เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ประตูอาคาร พรรณรายก็สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน มันเป็นรอยรองเท้าบูทที่ทิ้งรอยลึกไว้ ราวกับว่ามีใครบางคนเพิ่งจะเดินผ่านไปไม่นาน “ดูเหมือน... เรา... จะ... ไม่ใช่... คน... แรก... ที่... มา... ที่นี่... คืน... นี้...” คุณลุงสมชายกล่าว พลางมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทันใดนั้นเอง เสียงดัง “แกรก!” ก็ดังขึ้นมาจากด้านในอาคาร พรรณรายสะดุ้งเฮือก เธอหันไปมองคุณลุงสมชายด้วยแววตาตื่นตระหนก “คุณลุงคะ...” เธอพึมพำ “ชู่ว์...” คุณลุงสมชายทำสัญญาณให้นิ่ง “คง... มี... คน... อยู่... ข้างใน...” ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ประตูอาคาร พรรณรายพยายามเพ่งสายตาผ่านช่องว่างระหว่างประตูและวงกบ แต่ทุกอย่างก็ยังคงมืดมิด มีเพียงเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่ดังแว่วๆ มาจากด้านใน “เรา... จะ... เข้าไป... ดี... ไหม... คะ” พรรณรายถามเสียงกระซิบ “เรา... ต้อง... เข้าไป...” คุณลุงสมชายตอบ “เพื่อ... หา... คำตอบ...” คุณลุงสมชายค่อยๆ ผลักประตูออกช้าๆ เสียงบานพับประตูที่เก่าแก่ดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงคร่ำครวญในความเงียบ พรรณรายก้าวเท้าเข้าไปในอาคารตามคุณลุงสมชายไป หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก ภายในอาคารมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบางบานเข้ามา ทำให้มองเห็นเค้าโครงของเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่ที่วางระเกะระกะอยู่ทั่วห้อง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว บ่งบอกถึงการถูกทิ้งร้างมานาน “คุณ... มา... ทำ... อะไร... ที่นี่...” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ทำให้พรรณรายและคุณลุงสมชายถึงกับสะดุ้ง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด ร่างนั้นสูงใหญ่ กำยำ และดูน่าเกรงขาม พรรณรายพยายามเพ่งมองใบหน้าของเขา แต่แสงสลัวทำให้เธอเห็นเพียงแค่โครงหน้าที่มีเค้าความดุดัน “ท่าน... คือ... ‘นายอำนวย’... หรือ... ‘A’... ใช่... ไหม... คะ” พรรณรายถามด้วยเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบและน่าขนลุก “ทำไม... พวก... แก... ถึง... มา... ที่นี่...” เขาถามกลับ “พวกเรา... มา... ตามหา... ความจริง...” คุณลุงสมชายตอบอย่างตรงไปตรงมา “เกี่ยวกับ... ครอบครัว... ของ... พรรณราย...” “ความจริง... งั้น... รึ...” ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของเขาที่ดูเคร่งขรึม ริมฝีปากเม้มแน่น “บางที... ความจริง... ก็... ไม่ใช่... สิ่ง... ที่... ทุกคน... อยาก... จะ... รู้...” พรรณรายจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความหวาดกลัว ความโกรธ และความสงสัย เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แค่พลังของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่เป็นพลังของคนที่เคยผ่านอะไรมามาก และมีความลับซ่อนอยู่มากมาย “หนู... อยาก... รู้... ว่า... พ่อ... ของหนู... มา... อยู่... ที่นี่... ได้... ยังไง...” พรรณรายกล่าว “แล้ว... ทำไม... คุณย่า... ถึง... ไม่... ได้... ไป... รับ... พ่อ... ของหนู... กลับ...” ชายคนนั้นมองพรรณรายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เรื่อง... มัน... ซับซ้อน... เกินกว่า... ที่... แก... จะ... เข้าใจ... ได้... ใน... ตอนนี้...” เขาพูด “แต่... ถ้า... แก... อยาก... รู้... จริงๆ... ฉัน... จะ... เล่า... ให้... ฟัง...” คำพูดนั้นเหมือนเป็นประตูบานสุดท้ายที่กำลังจะถูกเปิดออก พรรณรายและคุณลุงสมชายต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น ความจริงทั้งหมดที่รอคอยมานาน กำลังจะถูกเปิดเผย ณ ที่แห่งนี้ ในค่ำคืนที่มืดมิดและวังเวงนี้