"คุณพรรณรายคะ ดิฉันมีเรื่องจะเรียนให้ทราบค่ะ" เสียงของ "มาลี" ดังขึ้นแทรกความเงียบของยามบ่ายแก่ๆ พรรณรายเงยหน้าจากกองผ้าที่กำลังพับอย่างงุนงง เธอจำไม่ได้ว่ามาลีเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด "มีอะไรรึมาลี ทำไมมาเงียบๆ แบบนี้" มาลีเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาฉายแววตื่นตระหนก "คือ...เมื่อเช้านี้ตอนที่ดิฉันไปตลาด... ดิฉันเห็นคนแปลกหน้าค่ะ" พรรณรายขมวดคิ้ว "คนแปลกหน้า? ที่นี่มีคนแปลกหน้ามาบ่อยๆ นะ" เธอพยายามตอบอย่างใจเย็น แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคุณพรรณราย" มาลีพูดเสียงสั่น "คนพวกนั้น... พวกเขาแต่งตัวภูมิฐาน ใส่สูทผูกไทด์กันค่ะ มีรถยนต์คันใหญ่จอดอยู่หน้าตลาด ดิฉันไม่เคยเห็นรถแบบนั้นที่นี่เลยค่ะ" หัวใจของพรรณรายเต้นแรงขึ้น เธอจำได้ดีถึงภาพของชายฉกรรจ์ในชุดสูทที่เคยปรากฏตัวในชีวิตของเธอมาก่อน "พวกเขา... พูดอะไรกันบ้างรึเปล่า" "ดิฉันพยายามฟังนะคะ แต่พวกเขาคุยกันเสียงเบามากค่ะ ดิฉันได้ยินเพียงประโยคหนึ่งที่เหมือนพวกเขาจะถามถึง 'บ้านหลังใหญ่ที่เคยมีคนอยู่' แล้วก็...แล้วก็มีคนชี้มาทางแถวนี้ค่ะ" มาลีพูดไปก็ตัวสั่นไป "คุณแน่ใจนะมาลี ว่าพวกเขาชี้มาทางนี้" พรรณรายถามเสียงเครียด "แน่ใจค่ะคุณพรรณราย ดิฉันเห็นชัดเจนเลยค่ะ พวกเขามีกันสามคนค่ะ เป็นผู้ชายทั้งนั้น" มาลีตอบอย่างหนักแน่น พรรณรายลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนนลูกรังที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตา ไม่มีวี่แววของรถยนต์หรือชายแปลกหน้าเหล่านั้นเลย แต่คำพูดของมาลีก็ทำให้เธอไม่สบายใจอย่างยิ่ง "หลังจากนั้นพวกเขาไปไหนต่อ" "ไม่ทราบค่ะ ดิฉันตกใจมาก เลยรีบเข้ามาบอกคุณพรรณรายก่อน" มาลีตอบ พรรณรายเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ มือเรียวสั่นเล็กน้อย "คุณมาลี... ถ้าคุณเห็นพวกเขาอีก... หรือได้ยินอะไรที่เกี่ยวกับพวกเขา... กรุณามาบอกดิฉันทันทีนะคะ" "ค่ะคุณพรรณราย ดิฉันจะระวังให้มากที่สุดค่ะ" มาลีรับคำ "แล้ว 'แสงดาว' ล่ะ วันนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง" พรรณรายพยายามเปลี่ยนเรื่อง "เขาหลับสบายดีค่ะคุณพรรณราย เมื่อเช้าตื่นมาก็นั่งเล่นอยู่กับดิฉันค่ะ วันนี้อากาศดี เขาดูร่าเริงดีค่ะ" มาลีพยายามยิ้มให้กำลังใจ "ดีแล้วล่ะ" พรรณรายตอบเสียงแผ่ว เธอพยายามสะกดกลั้นความกังวลเอาไว้ "คุณช่วยไปดูหน่อยได้ไหมว่าวันนี้มีใครมาส่งเสบียงหรือเปล่า" "ได้ค่ะ" มาลีตอบแล้วรีบเดินออกไป พรรณรายนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาจับจ้องไปยังภาพถ่ายของ "แสงดาว" ที่วางอยู่บนชั้นไม้ ภาพรอยยิ้มสดใสของลูกชายทำให้เธอรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ เธอรู้ดีว่าความสงบสุขที่เธอมีอยู่นั้น อาจจะกำลังจะถูกคุกคามอีกครั้ง "บ้านหลังใหญ่ที่เคยมีคนอยู่..." เธอทวนคำพูดของมาลีเบาๆ ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของเธอที่เต็มไปด้วยความหรูหราและความวุ่นวายเริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง หรือว่า... หรือว่า "พวกเขา" กำลังจะตามหาเธอเจอแล้ว? "ไม่... ฉันต้องไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีก" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหนักแน่น เย็นวันนั้น ขณะที่พรรณรายกำลังช่วย "ยายจันทร์" เตรียมอาหารเย็นอยู่ "มาลี" ก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในครัว "คุณพรรณรายคะ! เขามาแล้วค่ะ!" มาลีอุทานเสียงดัง พรรณรายหน้าซีดเผือด "ใครมาลี" "ผู้ชายสามคนคนนั้นค่ะ! พวกเขาเดินมาทางนี้จริงๆ ค่ะ! และ... และฉันเห็นรถคันนั้นจอดอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านค่ะ!" มาลีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ยายจันทร์คะ" พรรณรายหันไปพูดกับยายจันทร์ "ยายพา 'แสงดาว' ไปหลบที่ใต้ถุนบ้านก่อนนะคะ คอยฟังเสียงดิฉัน" "ได้จ้ะ พรรณราย" ยายจันทร์รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอคว้าตัว "แสงดาว" ที่กำลังนั่งกินขนมอยู่บนพื้นห้องไปอุ้มขึ้น "มาเถอะหลานรัก เดี๋ยวเราไปเล่นที่ที่ปลอดภัยกันนะ" "แสงดาว" มองหน้ายายจันทร์อย่างงุนงง แต่ก็ยอมให้ยายอุ้มไป พรรณรายมองตามจนทั้งสองคนลับสายตาไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติ "มาลี" เธอหันไปพูดกับมาลี "คุณรีบไปบอกชาวบ้านแถวนี้ให้รู้ตัวนะ ว่าอาจจะมีคนแปลกหน้าเข้ามา" "ค่ะคุณพรรณราย" มาลีตอบแล้วรีบวิ่งออกไป ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พรรณรายยืนเผชิญหน้ากับประตูอย่างมั่นคง แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวก็ตาม "ขออนุญาตเข้าไปหน่อยครับ" เสียงทุ้มห้าวของชายคนหนึ่งดังขึ้น พรรณรายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ เปิดประตูออก หญิงสาวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู คนกลางในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาคู่คมกวาดมองเธออย่างประเมิน "คุณ... คือคุณพรรณราย ใช่หรือไม่" ชายคนนั้นเอ่ยถาม น้ำเสียงเย็นชา พรรณรายพยักหน้าช้าๆ "ฉันเองค่ะ ต้องการอะไร" "เรามาเพื่อมารับสิ่งที่ควรจะเป็นของเรา" ชายคนนั้นตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพรรณราย ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง "ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด" พรรณรายตอบ พยายามเก็บงำความรู้สึกหวาดกลัวเอาไว้ "ไม่ต้องมาทำเป็นไม่เข้าใจ คุณพรรณราย" ชายอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านซ้ายพูดขึ้น เสียงห้วนกระด้าง "เรารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ และเรารู้ว่าคุณกำลังซ่อน... สิ่งนั้นไว้" "สิ่งนั้น?" พรรณรายทวนคำ "คุณหมายถึงอะไร" "อย่าเล่นลิ้นกับพวกเราเลย" ชายที่ยืนอยู่ด้านขวาพูดเสริม "เรามีเวลาไม่มาก" ชายคนกลางยกมือขึ้นห้ามเพื่อน ก่อนจะหันกลับมามองพรรณรายอีกครั้ง "เรามาเพื่อทวงคืน 'แสงดาว' ครับ คุณพรรณราย" คำว่า "แสงดาว" ดังขึ้นในอากาศราวกับเสียงระฆังที่ตีทุ้มลึก พรรณรายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอรู้ทันทีว่า "พวกเขา" ไม่ใช่คนแปลกหน้าธรรมดา แต่คือ "คนเหล่านั้น" ที่เธอพยายามหนีมาตลอด "คุณ... คุณคือใคร" พรรณรายถามเสียงสั่น "เราคือคนที่คุณเคยรู้จักครับคุณพรรณราย" ชายคนกลางตอบ "และเรามาเพื่อจบเรื่องนี้เสียที" พรรณรายถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอหันไปมองยายจันทร์ที่แอบมองอยู่จากมุมห้อง ยายจันทร์พยักหน้าให้เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "ฉันไม่เข้าใจ" พรรณรายพยายามรวบรวมความกล้า "ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้ว และไม่เคยมีใครมารบกวน" "นั่นเป็นเพราะเรายังไม่เจอคุณ" ชายคนกลางตอบ "แต่ตอนนี้เราเจอแล้ว คุณพรรณราย" "คุณต้องการอะไรกันแน่" พรรณรายถาม "เราต้องการ 'แสงดาว' ครับ" ชายคนกลางตอบเสียงหนักแน่น "เขามีสิทธิ์ที่จะได้รับชีวิตที่ดีกว่านี้ ชีวิตที่ควรจะเป็นของเขา" "ชีวิตที่ดีกว่านี้?" พรรณรายแค่นเสียง "ชีวิตที่นี่อาจจะลำบาก แต่ 'แสงดาว' มีความสุขที่นี่ เขามีคนที่รักเขา" "ความรักอย่างเดียวไม่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ตลอดไป คุณพรรณราย" ชายคนกลางพูด "เราสามารถให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่เขาได้" "ฉันไม่เชื่อ!" พรรณรายตะโกน "พวกคุณเคยทำอะไรไว้บ้าง ฉันรู้ดี!" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียด ชายทั้งสามคนก้าวเข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ พรรณรายถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังชนกับผนังห้อง "คุณพรรณราย" ชายคนกลางพูดเสียงนุ่มลงเล็กน้อย "เราไม่ได้มาเพื่อทำร้ายคุณ เรามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่หายไป" "ฉันไม่มีอะไรจะให้พวกคุณทั้งนั้น!" พรรณรายตอบเสียงดัง "เราจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเอง" ชายคนกลางกล่าว พร้อมกับส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมงานทั้งสองคน พรรณรายรู้ทันทีว่าเธอคงไม่สามารถพูดคุยกับคนพวกนี้ได้อีกต่อไป เธอต้องหาทางปกป้อง "แสงดาว" เอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม