แสงตะวันอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนแปลงผักเขียวขจี พรรณรายเดินตามมายด์เข้ามาในสวนของป้าสมศรี ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักของเธอมากนัก ป้าสมศรียืนรออยู่ที่ปลายสวน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “มาแล้วเหรอจ้ะหนูพรรณราย” ป้าสมศรีทักทาย “วันนี้มาช่วยกันเก็บผักบุ้งกับมะเขือยาวนะ” พรรณรายพยักหน้ารับ เธอสวมถุงมือแล้วเริ่มลงมือเก็บผักตามที่ป้าสมศรีบอก การได้สัมผัสกับผืนดิน การได้เด็ดใบผักที่สดใหม่ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป “นี่เป็นผักบุ้งที่ป้าปลูกเองกับมือเลยนะ” ป้าสมศรีก้มลงไปเด็ดใบผักบุ้งที่ชูช่อสวยงาม “ทุกอย่างที่นี่เราปลูกเอง กินเอง” “ดูสดมากเลยค่ะ” พรรณรายพูดพลางดึงก้านผักบุ้งที่ออกรวงแล้ว “แล้วผักพวกนี้… ปกติป้าเอาไปทำอะไรบ้างคะ” “ก็ทำอาหารกินในบ้านน่ะสิ” ป้าสมศรียิ้ม “แล้วก็แบ่งปันให้เพื่อนบ้าน หรือบางทีก็เอาไปขายที่ตลาดเล็กๆ ในเมือง แต่ส่วนใหญ่เราเน้นกินเองให้มากที่สุด” พรรณรายมองไปรอบๆ สวนที่เต็มไปด้วยพืชผักนานาชนิด มีทั้งพริก มะเขือ ถั่วฝักยาว และสมุนไพรต่างๆ เธอรู้สึกทึ่งกับความขยันขันแข็งของป้าสมศรี “ป้าสมศรีดูแข็งแรงจังเลยนะคะ” พรรณรายเอ่ยชม “ทำไมป้าถึงได้ขยันขนาดนี้คะ” ป้าสมศรียิ้มบางๆ “มันก็เป็นเรื่องธรรมดาน่ะนะ การได้ทำสวนทำไร่มันทำให้เราได้ออกกำลังกาย ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วก็ยังได้ภูมิใจกับผลผลิตที่เราลงแรงไป” เธอหยุดเด็ดผักชั่วครู่ มองไปยังทุ่งนาเขียวขจีที่อยู่ไกลออกไป “ชีวิตในชนบทมันอาจจะไม่ได้สะดวกสบายเหมือนในเมือง แต่เรามีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เรามี” มายด์ที่กำลังเก็บมะเขือยาวอยู่ข้างๆ ก็เสริมขึ้น “ใช่ค่ะป้าสมศรีเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าสมัยสาวๆ ป้าก็เคยทำงานในกรุงเทพฯ มาก่อนเหมือนกัน” พรรณรายเงยหน้าขึ้นมองป้าสมศรีด้วยความสนใจ “จริงเหรอคะ” ป้าสมศรียิ้ม “จริงสิ ตอนนั้นป้าก็เคยคิดว่าชีวิตในเมืองมันดีที่สุดแล้ว มีทุกอย่างให้เลือกสรร แต่พอมาอยู่ที่นี่ ป้ากลับพบว่าความสุขที่แท้จริงมันอยู่ที่ไหน” “แล้วทำไมป้าถึงกลับมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ” พรรณรายถามด้วยความอยากรู้ ป้าสมศรีถอนหายใจเบาๆ “มีเรื่องหลายอย่างน่ะนะ สมัยก่อนป้าก็มีครอบครัว มีสามี แต่สุดท้ายก็ต้องแยกทางกัน” เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความทรงจำ “ลูกชายป้าก็โตแล้ว เขาไปทำงานไกลบ้าน ป้าก็เลยตัดสินใจกลับมาอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับธรรมชาติ” พรรณรายเงียบไป เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงของป้าสมศรี แม้ป้าจะพยายามเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงปกติก็ตาม “บางทีการอยู่คนเดียวมันก็เหงานะ” ป้าสมศรีกำมือแน่น “แต่พอได้มาทำสวน ได้ปลูกผัก ได้ดูแลต้นไม้ มันก็ช่วยให้ลืมความเหงาไปได้บ้าง” “แล้วป้าไม่คิดถึงลูกชายเหรอคะ” พรรณรายถามอย่างอ่อนโยน “คิดถึงสิ” ป้าสมศรีตอบ “แต่เราก็ต้องเข้าใจว่าเขาเองก็มีชีวิตของเขา ป้าไม่เคยอยากไปเป็นภาระให้เขา” “หนูเคยได้ยินมาว่าที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านธรรมดา” พรรณรายตัดสินใจถามในสิ่งที่เธอสงสัย “มีกฎเกณฑ์อะไรที่ค่อนข้างเข้มงวด… แล้วก็มีคนชื่อพี่ก้องที่คอยดูแลทุกคน” ป้าสมศรียิ้ม “ใช่จ้ะ ที่นี่เราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ มีพี่ก้องคอยดูแลทุกเรื่อง พี่ก้องเขาเป็นคนดีนะ เขาพยายามดูแลพวกเราให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้” “หนูเคยเจอกับพี่ก้องเมื่อวานค่ะ” พรรณรายเล่า “เขาดู… ดุๆ ไปหน่อย” “พี่ก้องเขาจริงจังกับงานน่ะ” ป้าสมศรีอธิบาย “เขาอยากให้ทุกคนที่มาอยู่ที่นี่ ได้ใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบวินัย แล้วก็ค้นหาคุณค่าของตัวเอง” “คุณค่าของตัวเอง…” พรรณรายทวนคำ “เหมือนที่หนูต้องมาอยู่ที่นี่เหรอคะ” “ใช่จ้ะ” ป้าสมศรียิ้ม “บางทีการที่เราถูกส่งมาอยู่ที่นี่ มันอาจจะเป็นโอกาสให้เราได้ทบทวนตัวเอง ได้มองย้อนกลับไป ว่าเราทำผิดพลาดอะไรไปบ้าง แล้วเราจะแก้ไขมันได้อย่างไร” พรรณรายก้มหน้าลงมองผืนดิน เธอคิดถึงชีวิตในเมืองที่ผ่านมา ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขสบาย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความว่างเปล่า “หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำได้หรือเปล่า” พรรณรายพูดเสียงเบา “หนูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ที่แบบนี้” “ทุกคนก็เคยมีความคิดแบบนี้ทั้งนั้นแหละจ้ะ” ป้าสมศรีปลอบ “แต่เชื่อเถอะว่า ถ้าเราเปิดใจ เราก็จะพบสิ่งดีๆ ที่ซ่อนอยู่” เธอวางมือลงบนบ่าของพรรณราย “การได้ปลูกต้นไม้ มันสอนให้เรารู้จักความอดทน การได้ดูแลต้นไม้ให้เติบโต มันสอนให้เรารู้จักความรับผิดชอบ แล้วสุดท้าย พอต้นไม้ให้ดอกออกผล มันก็คือรางวัลของความพยายามของเรา” พรรณรายเงยหน้าขึ้นมองป้าสมศรี ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเข้าใจ “ขอบคุณนะคะป้า” พรรณรายกล่าว “หนูจะพยายามค่ะ” “ดีมากจ้ะ” ป้าสมศรียิ้ม “เอาล่ะ มาเก็บผักกันต่อเถอะ เดี๋ยวเราจะเอาไปทำอาหารกลางวันกัน” ทั้งสามคนช่วยกันเก็บผักจนเต็มตะกร้า พรรณรายรู้สึกว่าร่างกายของเธอเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเดินกลับออกมาจากสวน พรรณรายก็มองเห็นพี่ก้องกำลังยืนรออยู่ที่หน้าบ้านพักของเธอ “เป็นไงบ้าง” เขาถาม เสียงเรียบๆ “สบายดีค่ะ” พรรณรายตอบ “ดีแล้ว” พี่ก้องพยักหน้า “พรุ่งนี้มีกิจกรรมอบรมการทำปุ๋ยหมักที่ลานกลางหมู่บ้าน เตรียมตัวให้พร้อม” “ค่ะ” พรรณรายรับคำ เธอรู้ว่าชีวิตที่นี่คงจะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพราะตอนนี้เธอเริ่มมองเห็นแสงสว่างเล็กๆ ที่ปลายอุโมงค์แล้ว