เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าสดใสปราศจากเมฆหมอก พิพัฒน์ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอน มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่เริ่มผลิบาน ความรู้สึกโล่งใจค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความเครียดและความกดดันที่แบกรับมานานหลายปี การเปิดโปงความจริงและการได้รับความยุติธรรมกลับคืนมา มันเป็นเหมือนการปลดปล่อยครั้งใหญ่ในชีวิต "พี่พัฒน์คะ… ทานอาหารเช้าก่อนค่ะ" เสียงพิมดังขึ้นจากด้านหลัง พิพัฒน์หันไปยิ้มให้น้องสาว "ขอบใจนะพิม… พี่กำลังจะไป" เขาเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหาร ที่ซึ่งแม่ของเขานั่งรออยู่ "แม่… เป็นไงบ้างคะวันนี้" พิพัฒน์ถาม "แม่สบายดีจ้ะ… รู้สึกดีขึ้นมากเลย… ขอบใจลูกนะ" แม่ของเขากล่าว เสียงเต็มไปด้วยความสุข "นี่แม่… มีเรื่องดีๆ จะบอกค่ะ" พิมพูดพลางนั่งลง "เมื่อคืน… พี่พัฒน์กับคุณสมชาย… สามารถจัดการคุณนวลได้แล้วนะคะ… คุณนวลถูกจับไปดำเนินคดี… ส่วนเรื่องที่ดิน… กำลังจะถูกส่งคืนให้เราค่ะ" "จริงเหรอจ๊ะ… ดีจริงๆ เลย" แม่ของพิพัฒน์อุทานด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความสุขคลอหน่วย "แม่… ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้วนะครับ… ครอบครัวของเรา… จะกลับมามีความสุขเหมือนเดิม" พิพัฒน์กล่าว พลางจับมือแม่ไว้ "ใช่แล้วค่ะแม่… พี่พัฒน์เก่งที่สุดเลย" พิมเสริม "แต่… ที่สำคัญที่สุด… คือการที่เราได้ความจริงกลับคืนมา… และได้รู้ว่า… ใครคือคนที่รักและห่วงใยเราจริงๆ" แม่ของพิพัฒน์กล่าว "ใช่ครับแม่… โดยเฉพาะคุณสมชาย… เขาช่วยเราไว้มากจริงๆ" พิพัฒน์กล่าว "แล้ว… เรื่องบ้านหลังเก่าล่ะคะ… เราจะทำยังไงต่อ" พิมถาม "เราจะเก็บรักษาไว้… เป็นเหมือนอนุสรณ์… เตือนใจเราถึงสิ่งที่เราเคยผ่านมา" พิพัฒน์ตอบ "และ… ฉันจะกลับไปสอนดนตรี… ที่โรงเรียนเก่าของฉันอีกครั้ง" พิพัฒน์กล่าว พลางรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า "จริงเหรอคะพี่พัฒน์! ดีจังเลยค่ะ" พิมดีใจ "ใช่… พี่อยากจะถ่ายทอดความรู้ที่พี่มี… ให้กับเด็กๆ… เหมือนที่คุณแม่เคยสอนพี่" "แม่ดีใจนะลูก… ที่ลูกจะกลับไปทำในสิ่งที่ลูกรัก" แม่ของพิพัฒน์กล่าว "บางที… บทเพลง… ก็อาจจะเป็นสิ่งที่จะช่วยเยียวยาจิตใจ… และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของเราได้… ในรูปแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน" "จริงด้วยค่ะแม่… เพลง… มันมีความหมายเสมอ" พิมเห็นด้วย "เราจะเริ่มต้นกันใหม่… อย่างแข็งแกร่ง… และมีความหวัง… เหมือนสายลมที่พัดพาเรามาถึงวันนี้" พิพัฒน์กล่าว "ใช่… สายลมแห่งความหวัง" พิมย้ำ "แล้ว… พี่พัฒน์จะแต่งเพลงใหม่ไหมคะ… เพลงที่เกี่ยวกับเรื่องราวของเรา" "แน่นอน… พี่จะแต่ง… พี่จะแต่งเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด… ให้เป็นบทเพลงแห่งการเยียวยา… และการให้อภัย… รวมถึงความรักที่เรามีให้กัน" พิพัฒน์ตอบ "เรามาลองเล่นดนตรีกันไหมคะ… วันนี้อากาศดี… เหมาะแก่การเล่นดนตรีกลางแจ้ง" พิมเสนอ "ดีเลย… พี่จะไปเอาเปียโนมาตั้งไว้ที่สวน" พิพัฒน์ตอบ "แม่จะไปเตรียมน้ำผลไม้เย็นๆ มาให้พวกเรานะจ๊ะ" แม่ของพิพัฒน์ลุกขึ้นเดินไปเตรียมการ "พี่พัฒน์… หนูว่า… เราลองเล่นเพลงที่แม่เคยชอบ… เพลงโปรดของแม่… ที่แม่เคยสอนพี่เล่นตอนเด็กๆ ดีไหมคะ" พิมเสนอ "เพลงนั้นเหรอ… ได้สิ… พี่จำได้ทุกตัวโน้ต" พิพัฒน์ตอบ "เพลงนั้น… เป็นเพลงที่อบอุ่น… เหมือนอ้อมกอดของแม่เลย" พิมกล่าว "ใช่… และมันเป็นบทเพลงที่จะทำให้เรารู้สึกถึงความรัก… ที่ไม่เคยจางหายไป" พิพัฒน์กล่าว เสียทีเดียวก็ทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ ที่เขายังเด็ก ภาพของแม่ที่กำลังสอนเขาเล่นเปียโน เสียงเพลงที่ดังคลอไปกับเสียงหัวเราะของเขา มันเป็นความทรงจำที่แสนสวยงาม "มาเถอะพิม… ไปเตรียมตัวกัน" พิพัฒน์จับมือพิม "เราจะบรรเลงบทเพลงแห่งการเยียวยา… และบทเพลงแห่งความหวัง… ไปพร้อมๆ กัน" ทั้งสองเดินไปยังห้องโถงที่เก็บเปียโนไม้หลังเก่า เสียงฝีเท้าที่เบาลง แสดงถึงความสงบและความสุขที่กลับมาเยือนครอบครัวนี้อีกครั้ง