เสียงเปียโนยังคงบรรเลงต่อไปอย่างไพเราะ กลบเสียงฝีเท้าที่ย่างเข้ามาใกล้ "คุณสมชายค่ะ" พิมเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอกำลังรินน้ำผลไม้เย็นใส่แก้วให้คุณแม่ พิพัฒน์ละสายตาจากคีย์บอร์ด หันไปมองร่างสูงโปร่งที่ปรากฏตัวขึ้น ณ ชายสวน ดอกไม้สีสันสดใสดูเหมือนจะยิ่งขับเน้นบุคลิกอันสง่างามของเขาให้โดดเด่นขึ้นไปอีก "สวัสดีครับคุณพิพัฒน์ คุณพิม แล้วก็คุณแม่ครับ" คุณสมชายกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "เชิญนั่งก่อนค่ะคุณสมชาย" คุณแม่ของพิพัฒน์เชิญชวน เสียงของท่านยังคงแฝงไปด้วยความสดใสที่กลับคืนมา "ขอบคุณครับ" คุณสมชายทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตัวที่ว่างลงข้างๆ "ผมดีใจที่เห็นทุกคนมีความสุขนะครับ" เขาเอ่ย "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ที่เห็นคุณพิพัฒน์ได้กลับมาอยู่กับดนตรีอีกครั้ง" "ขอบคุณคุณสมชายมากครับ… ถ้าไม่ได้คุณ… เรื่องทั้งหมดคงไม่ราบรื่นเช่นนี้" พิพัฒน์กล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ผมเองก็ดีใจครับที่ได้มีส่วนช่วย" คุณสมชายตอบ "และผมก็ดีใจที่คุณพิพัฒน์ยังคงจำสัญญาของเราได้" "แน่นอนครับ" พิพัฒน์ยิ้ม "เรื่องศูนย์การเรียนรู้ดนตรี… ผมกำลังวางแผนรายละเอียดอยู่ครับ… อยากให้มันเป็นสถานที่ที่มอบโอกาสให้กับเด็กๆ อย่างแท้จริง" "ผมเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของคุณพิพัฒน์ครับ" คุณสมชายกล่าว "และผมพร้อมจะสนับสนุนเต็มที่" "ผมดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นครับ" "แล้วเรื่องที่ดิน… มีความคืบหน้าอย่างไรบ้างคะคุณสมชาย" พิมถามอย่างใคร่รู้ "กำลังอยู่ในกระบวนการทางกฎหมายครับ… คาดว่าอีกไม่นาน… โฉนดก็จะกลับมาเป็นของเราอย่างสมบูรณ์" คุณสมชายตอบ "ส่วนคุณนวล… เธอได้รับโทษตามกฎหมายแล้ว… ไม่สามารถสร้างความเดือดร้อนให้ใครได้อีก" "ดีจังเลยค่ะ" พิมถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ต่อไปนี้… เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกแล้วใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ… อดีตอันเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว… ต่อจากนี้… คือการเริ่มต้นใหม่" พิพัฒน์มองหน้าแม่และน้องสาว "และผมเชื่อว่า… เราจะแข็งแกร่งกว่าเดิม" "แม่เชื่ออย่างนั้นจ้ะ" คุณแม่พยักหน้า "แม่ดีใจเหลือเกิน… ที่เห็นลูกๆ ของแม่… มีความสุข… และมีอนาคตที่สดใสรออยู่" "ทุกอย่าง… เริ่มต้นจากเสียงเพลง… และจบลงด้วยเสียงเพลง… ในรูปแบบที่สวยงาม" พิพัฒน์กล่าวพลางลูบที่คีย์เปียโนที่อยู่ไม่ไกล "เพลง… คือสิ่งเดียวที่อยู่กับเราเสมอ… ไม่ว่าเราจะเจอเรื่องอะไรมาก็ตาม" "จริงด้วยค่ะ" พิมเห็นด้วย "เหมือนสายลม… ที่พัดพาเข้ามา… และพัดพาความหวังกลับมา" "ใช่แล้ว… สายลมแห่งความหวัง" พิพัฒน์ย้ำ "แล้ว… หลังจากนี้… คุณสมชายมีแผนจะทำอะไรต่อไปคะ" พิมถาม "ผมก็จะมุ่งมั่นกับการทำงานของผมต่อไปครับ… และก็… หากมีโอกาส… ผมอยากจะร่วมงานกับคุณพิพัฒน์ในการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้แห่งนี้ให้สำเร็จลุล่วง" คุณสมชายตอบ "ผมยินดีครับ" พิพัฒน์ตอบรับ "เราจะได้ทำงานร่วมกัน… เพื่อสร้างสิ่งดีๆ ให้กับสังคม" "เยี่ยมเลยค่ะ" พิมยิ้ม "เหมือนกับเรา… ได้รับการเยียวยา… จากเรื่องราวที่ผ่านมา… และพร้อมที่จะส่งต่อความหวังให้ผู้อื่น" "ถูกต้องแล้วครับ" คุณสมชายกล่าว "ความเจ็บปวด… ที่เคยได้รับ… จะกลายเป็นบทเรียน… ที่สอนให้เราเข้มแข็ง… และรู้จักที่จะแบ่งปัน… ความสุข… ให้กับผู้อื่น" "และบทเพลง… ก็จะเป็นสื่อกลาง… ที่เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน" พิพัฒน์กล่าว "บทเพลง… ที่สะท้อนเรื่องราวชีวิต… ทั้งสุข… ทั้งทุกข์… ทั้งสมหวัง… และผิดหวัง… แต่สุดท้าย… ก็สามารถเยียวยาจิตใจ… และนำพาไปสู่สิ่งที่ดีกว่า" "แม่ก็หวังว่า… เสียงเพลง… จะเป็นพลัง… ให้กับเด็กๆ ทุกคน… ที่จะเข้ามาที่ศูนย์แห่งนี้… ให้พวกเขามีกำลังใจ… ที่จะสู้ต่อไป… เหมือนที่พวกเราเคยสู้มา" คุณแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ผมเชื่อว่า… มันจะเป็นเช่นนั้นครับคุณแม่" คุณสมชายกล่าว "และผมก็เชื่อมั่นว่า… ภายใต้การนำของคุณพิพัฒน์… ศูนย์การเรียนรู้แห่งนี้… จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน" "ขอบคุณครับ… คุณสมชาย" พิพัฒน์กล่าว "ผมรู้สึกโชคดีมาก… ที่ได้รู้จักและมีคุณเป็นเพื่อน" "ผมเองก็เช่นกันครับ" คุณสมชายตอบ "บางที… การที่เราผ่านพ้นความยากลำบากมาได้… มันก็เพื่อที่จะให้เราได้พบเจอ… คนที่ดี… และสร้างสิ่งที่ดี… ร่วมกัน" "ใช่ค่ะ" พิมเห็นด้วย "เหมือนโชคชะตา… ที่นำพาเรามาเจอกัน… ในวันที่เราต้องการความช่วยเหลือ… และในวันที่เราพร้อมจะตอบแทน… ด้วยการสร้างสิ่งดีๆ" "ผมคิดว่า… เราควรจะฉลอง… ความสำเร็จในครั้งนี้… แล้วก็… การเริ่มต้นใหม่ของเรา" พิพัฒน์เสนอ "จะให้ผมช่วยอะไรไหมครับ" คุณสมชายอาสา "ขอแค่คุณสมชาย… มาเป็นกำลังใจให้พวกเรา… ในทุกๆ ก้าว… ก็เพียงพอแล้วครับ" พิพัฒน์ตอบ "แน่นอนครับ" คุณสมชายรับปาก "ผมจะคอยสนับสนุน… และเป็นกำลังใจให้เสมอ" "ดีเลยค่ะ" พิมยิ้ม "งั้น… เราไปฉลองกันที่ร้านอาหารที่แม่ชอบก็ได้ค่ะ" "ดีเลยจ้ะ… แม่ก็อยากจะไปทานอาหารอร่อยๆ… ฉลองกับลูกๆ" คุณแม่กล่าว "แล้ว… คุณสมชาย… สะดวกไหมครับ" พิพัฒน์ถาม "ผมว่างเสมอครับ… สำหรับโอกาสดีๆ เช่นนี้" คุณสมชายตอบ "งั้น… เราไปกันเลยไหมครับ" พิพัฒน์เสนอ "ไปค่ะ" ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน "วันนี้… เป็นวันที่ฟ้าใส… เหมือนหัวใจของเรา… ที่เต็มไปด้วยความหวัง… และความสุข" พิมกล่าว "ใช่แล้ว… สายลมแห่งความหวัง… ได้พัดพาเรามาถึงวันนี้… และจะพัดพาเราไปสู่วันที่ดียิ่งกว่า" พิพัฒน์กล่าว พลางมองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน รับแสงแดดยามบ่ายอย่างสดใส