‘…แม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุดนะลูก… ลูกเป็นลูกชายที่ยอดเยี่ยมที่สุด’ ลายมือของมารดาที่ยังคงอบอุ่น แม้ในยามที่เธอจากไป พิพัฒน์อ่านซ้ำไปซ้ำมา คำพูดเหล่านั้นประหนึ่งยาวิเศษที่คอยปลอบประโลมหัวใจอันบอบช้ำของเขา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มยิ่งไหลแรงขึ้นเมื่อนึกถึงภาพรอยยิ้มของมารดาที่เขาไม่เห็นอีกแล้ว “แม่… ทำไมแม่ต้องไปทิ้งผมไปก่อนแบบนี้ครับ” พิพัฒน์พึมพำ เสียงสั่นเครือ พลางกุมแผ่นกระดาษในมือแน่น พงษ์ยืนมองน้องชายด้วยความสงสาร เขาเคยเห็นมารดาป่วยหนักมาตลอด แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมาถึงจุดนี้เร็วขนาดนี้ มารดาของพวกเขาเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมาโดยตลอด แม้แต่ยามป่วยหนัก เธอก็ยังคงยิ้มแย้มและให้กำลังใจคนรอบข้างเสมอ “แม่ฝากอะไรไว้อีกไหมครับ” พงษ์ถามอย่างอ่อนโยน พิพัฒน์ส่ายหน้า “ไม่มีครับ… มีแค่… จดหมายฉบับนี้” เขายื่นกระดาษให้พงษ์ดู พงษ์รับมาอ่าน พลางพยักหน้าเบาๆ “แม่คงตั้งใจจะบอกลาเราเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ” “แล้ว… เรื่องงานศพ… เราจะทำยังไงกันดีครับ” พิพัฒน์ถาม พลางเช็ดน้ำตาที่ยังคงเอ่อล้น “เรื่องนั้น… พี่ว่าเราคุยกันทีหลังก็ได้นะพัฒ” พงษ์พูด “ตอนนี้… เรามาทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุดก่อน” ทั้งสองใช้เวลาที่เหลืออยู่เฝ้าดูร่างอันไร้วิญญาณของมารดา พยายามซึมซับความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกันไว้ให้ได้มากที่สุด พิพัฒน์นั่งลงข้างเตียง มืออีกข้างลูบไล้แก้มของมารดาเบาๆ ราวกับจะสัมผัสถึงไออุ่นสุดท้าย “ผมรักแม่นะครับ… รักมากที่สุด” เขาพึมพำ หลังจากนั้นไม่นาน พิมก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดูเหมือนจะผ่านค่ำคืนที่ยากลำบากมาเช่นกัน “เป็นยังไงบ้างคะ?” พิมถามเสียงแหบพร่า “แม่… แม่จากไปแล้วครับพี่” พิพัฒน์ตอบเสียงเรียบ พิมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง พลางยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ “แม่…” เธอเรียกชื่อมารดาเบาๆ น้ำตาไหลพราก “ทำไม… ทำไมแม่ไม่รอพิมก่อน…” บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้า พิพัฒน์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบได้พังทลายลงตรงหน้า เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันที่ต้องสูญเสียมารดาไปจะมาถึงเร็วขนาดนี้ “แล้ว… เรื่องพินัยกรรม… เราได้คุยกันรึยังคะ” พิมถามขึ้นมาหลังจากความเงียบเข้าครอบงำอยู่พักใหญ่ พิพัฒน์หันไปมองพงษ์อย่างแปลกใจ เขาไม่คิดว่าพิมจะพูดถึงเรื่องนี้ในเวลาแบบนี้ “ยังเลยครับพี่” พงษ์ตอบ “แม่ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องพินัยกรรมกับเราเลย” “แต่… ฉันเห็นแม่คุยกับทนายบ่อยๆ ช่วงนี้” พิมพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด “ฉันก็เลยคิดว่า… อาจจะมีอะไรบางอย่าง” พิพัฒน์รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย เขาจำได้ว่าพิมเคยกล่าวหาเขาเรื่องนี้ แต่ตอนนี้พิมกลับเป็นคนพูดถึงเรื่องพินัยกรรมก่อนเสียเอง “ผม… ผมไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยครับพี่” พิพัฒน์เอ่ยขึ้น “สิ่งที่ผมคิดเสมอคือ… จะทำอย่างไรให้แม่หายดี” “ฉันรู้… แต่เรื่องทรัพย์สิน… มันเป็นเรื่องสำคัญที่เราต้องจัดการนะพัฒ” พิมพูด “เราจะได้แบ่งสรรกันให้ถูกต้อง” “ตอนนี้… เราควรจะโฟกัสที่การจัดงานศพให้แม่ก่อนนะครับพี่” พงษ์เข้ามาขัดบทสนทนา “เรื่องอื่น… ค่อยว่ากันทีหลัง” พิมพยักหน้า แต่แววตาของเธอยังคงฉายแววบางอย่างที่พิพัฒน์อ่านไม่ออก หลังจากนั้น ไม่นานนัก ทนายความของครอบครัวก็เดินทางมาถึง เขาแจ้งว่ามารดาของพวกเขาได้ทำพินัยกรรมไว้ก่อนเสียชีวิต “คุณพิพัฒน์ คุณพิม และคุณพงษ์ครับ” ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณนายได้มอบหมายให้ผมจัดการเรื่องพินัยกรรมของท่าน… ซึ่งมีผลบังคับใช้ทันทีหลังจากท่านเสียชีวิต” เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมาวางลงบนโต๊ะ “ภายในนี้ จะมีรายละเอียดเกี่ยวกับทรัพย์สินทั้งหมดของคุณนาย และวิธีการแบ่งสรร ซึ่งผมเชื่อว่าจะเป็นไปตามเจตนารมณ์ของคุณนายทุกประการ” พิพัฒน์รู้สึกใจหายวาบ เขามองไปยังพิมและพงษ์ พิมมีสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย ขณะที่พงษ์ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย “ขอให้เราเคารพการตัดสินใจของคุณนายนะครับ” ทนายความกล่าวเสริม “ท่านได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว” พิพัฒน์ก้มหน้ามองจดหมายของมารดาอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดว่ามารดาจะกังวลเรื่องพินัยกรรมจนถึงขนาดทำเรื่องนี้ไว้ก่อนเสียชีวิต “ผม… ผมไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยครับ” พิพัฒน์พูดขึ้นมาอีกครั้ง “สิ่งที่ผมคิดเสมอคือ… จะทำอย่างไรให้แม่มีความสุข” “ความสุขของแม่… ก็คือการเห็นพวกเราอยู่กันอย่างมีความสุขและไม่ลำบากนะพัฒ” พิมพูดขึ้นมา “การมีทรัพย์สินที่เพียงพอ… ก็เป็นส่วนหนึ่งของความสุขนั้น” คำพูดของพิมฟังดูมีเหตุผล แต่ทำไมพิพัฒน์ถึงรู้สึกแปลกๆ ในใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพิมถึงดูจะกระตือรือร้นเรื่องพินัยกรรมมากขนาดนี้ “ผม… ผมแค่หวังว่า… ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่แม่ต้องการครับ” พิพัฒน์กล่าว ทนายความพยักหน้า “ผมจะจัดเวลาให้พวกคุณมาเปิดพินัยกรรมอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ” หลังจากนั้น ไม่นานนัก ทนายความก็ขอตัวกลับไป พิพัฒน์มองซองเอกสารบนโต๊ะด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียใจกับการจากไปของมารดา และทั้งกังวลกับเรื่องพินัยกรรมที่ไม่คาดฝัน “เอาเป็นว่า… ตอนนี้เรามาทำเรื่องเอกสารต่างๆ ของแม่ให้เสร็จก่อนนะ” พงษ์กล่าว “ส่วนเรื่องพินัยกรรม… ค่อยว่ากันอีกที” พิพัฒน์พยักหน้า เขาเชื่อว่าพงษ์จะจัดการทุกอย่างอย่างยุติธรรม แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจกับท่าทีของพิม “พี่พิม… พี่โอเคใช่ไหมครับ” พิพัฒน์ถามอย่างเป็นห่วง “ฉันโอเคสิพัฒ” พิมตอบยิ้มๆ “แค่นี้เอง” แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจ พิพัฒน์ได้แต่มองตามหลังพิมที่เดินออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก