สมชายก้าวเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นศูนย์รวมความสุขและความอบอุ่นของครอบครัว แต่บัดนี้กลับมีเพียงความเงียบงันและร่องรอยของกาลเวลาที่ทิ้งไว้ ฝุ่นหนาทึบเกาะอยู่ตามเฟอร์นิเจอร์โบราณที่เคยได้รับการดูแลอย่างดี ผ้าม่านสีซีดถูกดึงปิดจนแสงแดดแทบส่องผ่านเข้ามาไม่ได้ บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของผู้หญิงที่เขาจำได้ว่าเป็นกลิ่นโปรดของมารดา สมชายถอนหายใจยาว มองไปรอบๆ ห้องรับแขกที่กว้างขวาง ภาพความทรงจำเมื่อครั้งยังมีชีวิตชีวาปรากฏขึ้นในหัวราวกับฉายหนังเก่า เขาจำได้ถึงเสียงหัวเราะของบิดา เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของมารดา และเสียงวิ่งเล่นของน้องสาวตัวน้อย แต่ภาพเหล่านั้นกลับห่างไกลจากความเป็นจริงในตอนนี้เหลือเกิน เขามาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องมรดกหลังจากบิดาเสียชีวิตไปเมื่อหลายเดือนก่อน แต่การมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การมาเพื่อทำธุระทางกฎหมาย แต่เป็นการกลับมาเพื่อสะสางปมในใจที่กัดกินเขามาตลอดชีวิต สมชายไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมบิดาของเขาถึงมีท่าทีเย็นชาและห่างเหินกับเขาเสมอมา ผิดกับมารดาที่รักและทะนุถนอมเขาจนเกินพอดี หรือบางที อาจจะเป็นเพราะมารดามักจะทำหน้าเศร้าทุกครั้งที่เห็นเขากับบิดาอยู่ด้วยกัน ราวกับมีความลับบางอย่างที่เธอไม่อยากให้เขารับรู้ “คุณสมชายคะ” เสียงของป้าสมศรี แม่บ้านที่ทำงานกับครอบครัวของเขามานานกว่าสามสิบปี ดังขึ้นจากโถงทางเดิน “ป้าเตรียมชาไว้ให้แล้วนะคะ” สมชายหันไปมองป้าสมศรี หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แววตากลับฉายแววเศร้าหมอง “ขอบคุณครับป้า” เขาตอบรับพลางเดินตามป้าสมศรีไปยังห้องนั่งเล่น ป้าสมศรีก้มลงจัดชาและขนมวางบนโต๊ะกลางอย่างคล่องแคล่ว “ไม่คิดเลยว่าบ้านจะเงียบเหงาขนาดนี้” ป้าสมศรีเอ่ยขึ้นขณะเทน้ำชาร้อนลงในถ้วย “ตั้งแต่คุณผู้ชาย… เอ่อ คุณสมชาย คุณพ่อของคุณเสียไป บ้านก็เงียบเหงาไปเลยค่ะ” สมชายรับถ้วยชามาจิบ รสชาติขมเล็กน้อยของชาสมุนไพรทำให้เขาใจเย็นลง “ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับป้า” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่เก็บงำมานาน “ป้าครับ ป้าจำได้ไหมครับว่าช่วงที่ผมยังเด็กมากๆ พ่อกับแม่มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ” ป้าสมศรีชะงักมือที่กำลังจะหยิบขนมขึ้นมา ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “เรื่องอะไรคะคุณสมชาย” “ผมไม่แน่ใจครับ แต่ผมจำได้ลางๆ ว่าแม่เคยร้องไห้บ่อยๆ แล้วพ่อก็มักจะออกไปข้างนอกตอนกลางคืนบ่อยๆ เหมือนกัน” สมชายพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แม้ว่าภาพเหล่านั้นจะเลือนรางเหลือเกิน ป้าสมศรีถอนหายใจยาว “เรื่องในครอบครัวของคุณสมชาย คุณป้าก็ไม่ค่อยอยากจะยุ่งหรอกค่ะ แต่เท่าที่ป้าเห็นนะ คุณผู้ชายกับคุณนายรักกันดีค่ะ เพียงแต่… คุณผู้ชายเป็นคนเก็บตัวหน่อย ไม่ค่อยแสดงออก” “แต่ผมรู้สึกว่าพ่อไม่เคยเห็นผมเป็นลูกเลยครับ” สมชายพูดออกไปตามความรู้สึกจริง “เวลาผมทำอะไรผิด พ่อจะดุผมตลอด แต่เวลาผมทำอะไรดีๆ พ่อกลับไม่เคยชมผมเลยสักครั้ง” ป้าสมศรียิ้มบางๆ “คุณสมชายคะ คุณผู้ชายอาจจะมีความคาดหวังในตัวคุณมากก็ได้ค่ะ เลยอยากให้คุณเป็นคนที่ดีที่สุด” “ถ้าอย่างนั้น ทำไมเวลาผมขอให้พ่อสอนผมขี่จักรยาน พ่อถึงปฏิเสธล่ะครับ” สมชายถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน้อยใจ “พ่อบอกว่าไม่มีเวลา แล้วก็บอกว่าผมต้องหัดเอง” ป้าสมศรียิ้มเจื่อนๆ “เรื่องนั้น… ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” เธอก้มหน้ามองถ้วยชาของตัวเอง “แต่คุณสมชายรู้ไหมคะ ตั้งแต่คุณสมชายจำความได้ คุณป้าเห็นคุณผู้ชายชอบไปที่ห้องทำงานของคุณท่านบ่อยๆ คุณท่านก็คือคุณปู่ของคุณสมชายค่ะ” สมชายขมวดคิ้ว “ห้องทำงานของคุณปู่? อยู่ตรงไหนครับ” “อยู่ชั้นบนสุดของบ้านค่ะ เป็นห้องที่ล็อคไว้ตลอดเวลา คุณผู้ชายเป็นคนดูแลเองทั้งหมด” ป้าสมศรีอธิบาย “คุณป้าเคยเห็นคุณผู้ชายเข้าไปในห้องนั้นตอนดึกๆ บ่อยๆ ค่ะ บางทีก็เห็นนั่งเงียบๆ อยู่ในนั้นนานเป็นชั่วโมง” สมชายรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบิดามีห้องทำงานลับในบ้านหลังนี้ เขาจำได้ว่าคุณปู่ของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็กมาก และไม่เคยมีโอกาสได้รู้จักท่านเลย “ห้องนั้นมีอะไรอยู่ครับป้า” “ป้าก็ไม่เคยเข้าไปค่ะ” ป้าสมศรีตอบ “คุณผู้ชายไม่เคยให้ใครเข้าไปเลย ป้าเคยถามคุณผู้ชายครั้งหนึ่งว่าข้างในมีอะไร เขาบอกว่าเป็นที่เก็บของเก่าของคุณปู่ค่ะ” ของเก่าของคุณปู่? สมชายขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาเดินไปยังมุมห้องที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของครอบครัว มองไปยังรูปของบิดาที่ยิ้มอย่างใจดีในวัยหนุ่ม และรูปของมารดาที่สวยงามราวกับนางฟ้า แต่รูปถ่ายเหล่านั้นกลับดูไม่เชื่อมโยงกับความรู้สึกเย็นชาที่เขามีต่อบิดาในปัจจุบัน “ป้าครับ แล้วแม่ผมล่ะครับ” สมชายถามต่อ “หลังจากผมจำความได้ แม่ก็ดูเหมือนจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ แล้วก็… ป่วยหนัก” ป้าสมศรียิ้มเศร้า “คุณนายเป็นคนจิตใจดี อ่อนโยนค่ะ เธอรักคุณสมชายมากนะ” เธอมองไปที่รูปมารดาของสมชาย “ช่วงหลังๆ คุณนายดูเหมือนจะเศร้าๆ นะคะ ไม่ค่อยยิ้มเหมือนเมื่อก่อน” “ทำไมล่ะครับ” สมชายถามอย่างร้อนรน “ก็… ป้าก็ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดค่ะ” ป้าสมศรีถอนหายใจ “แต่เหมือนคุณนายจะมีความกังวลอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา” สมชายรู้สึกได้ว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่ถูกปิดบังเอาไว้ภายใต้ความสงบสุขที่ครอบครัวของเขาแสดงออกมา เขาจำได้ว่าก่อนที่มารดาจะเสียชีวิต ได้มีจดหมายฉบับหนึ่งมาถึงบิดา และหลังจากนั้น บิดาก็ยิ่งเก็บตัวมากขึ้น และดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างที่เขาไม่ต้องการให้ใครรับรู้ “ป้าครับ” สมชายตัดสินใจถามคำถามที่สำคัญที่สุด “ป้าเคยเห็นพ่อผมกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่มารดาผมไหมครับ” ป้าสมศรียิ้มเจื่อนๆ “คุณสมชายคะ ป้าทำงานที่นี่มานาน ป้าเห็นทุกอย่างค่ะ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะพูดอะไรดี “แต่เรื่องของคุณผู้ชาย… ป้าไม่เคยเห็นอะไรที่ทำให้ป้าสงสัยเลยค่ะ คุณผู้ชายเป็นคนดีค่ะ” คำตอบของป้าสมศรีทำให้สมชายยิ่งสับสน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความอึดอัดในน้ำเสียงของเธอ ราวกับว่าเธอรู้บางอย่าง แต่เลือกที่จะไม่พูด เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง เขาจะเข้าไปสำรวจห้องทำงานของปู่ที่ถูกล็อคไว้ เพื่อไขความลับที่อาจจะซ่อนอยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของพ่อแม่ของเขา