สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความหนาวเย็นเข้ามาในห้องนอนของณรงค์ เขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกไปยังท้องฟ้าสีดำสนิท ราวกับกำลังมองหาคำตอบในหมู่ดาวที่ริบหรี่ ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับบทสนทนาอันหนักหน่วงเมื่อครู่ คำพูดของบิดายังคงดังก้องอยู่ในหู “ลูกจะต้องเลือก ณรงค์ ระหว่างความฝันที่เลื่อนลอย กับอนาคตที่มั่นคง” เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู ภาพนั้นเป็นภาพของเขาในวัยเด็ก กำลังนั่งอยู่ข้างคุณย่าที่กำลังสอนเขาเล่นเปียโน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสดใสไร้เดียงสา มือเล็กๆ ของเขาค่อยๆ ไล้ไปตามคีย์เปียโน เสียงเพลงที่ดังขึ้นในความทรงจำ ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง ภาพเหล่านั้นคือสิ่งที่หล่อหลอมความเป็นเขาขึ้นมา คือความสุข ความผูกพัน และคือความฝันที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด “ถ้าคุณย่าอยู่ตรงนี้ ท่านจะว่าอย่างไรบ้างนะ” ณรงค์พึมพำกับตัวเอง เขาจำได้ดีว่าคุณย่าเป็นคนเดียวที่เข้าใจและสนับสนุนความฝันทางด้านดนตรีของเขา ท่านมักจะบอกเสมอว่า “ดนตรีคือภาษาสากลที่ไม่มีวันจากไป มันสามารถสื่อสารความรู้สึกได้ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ” เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามนึกถึงเสียงหัวเราะของคุณย่า เสียงเพลงที่คุณย่าชอบเปิดให้ฟังยามบ่าย และคำปลอบประโลมที่ท่านเคยให้กับเขาเมื่อครั้งที่เขาท้อแท้ “บางครั้ง… การก้าวเดินตามความฝัน อาจจะต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างเสมอ” ณรงค์รำพึงกับตัวเอง “แต่ถ้าเราไม่ลองก้าวเดินเลย เราก็ไม่มีวันรู้ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร” ความคิดถึงมารดาผุดขึ้นมาในหัว เขาจำคำพูดของเธอได้ดี “แม่จะอยู่ข้างๆ แกเสมอ” คำพูดนั้นเป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่นำทางเขาในความมืดมิด เขาเชื่อมั่นในความรักและความเข้าใจของมารดา เขาหวังว่าเธอจะเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังเผชิญ เขาตัดสินใจว่าจะต้องพูดคุยกับมารดาให้ชัดเจน เขาไม่อาจปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเขากับบิดายิ่งแย่ไปกว่านี้ได้ เขารู้ดีว่ามารดารักเขามาก และท่านเองก็คงจะทุกข์ใจไม่น้อยที่เห็นครอบครัวแตกแยก “แม่ครับ” ณรงค์เรียกเมื่อเห็นมารดาเดินผ่านห้องนอนของเขา “ผมขอคุยกับแม่สักครู่ได้ไหมครับ” มารดาหันมาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนจากการทำงาน แต่ก็ยังคงมีความห่วงใยฉายชัดในดวงตา “มีอะไรหรือลูก” “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดีครับ” ณรงค์กัดริมฝีปากล่าง “เรื่องของพ่อ… เรื่องความฝันของผม” มารดาเดินเข้ามาในห้อง ยื่นมือมาลูบศีรษะของณรงค์เบาๆ “ไม่ต้องกังวลนะลูก แม่เข้าใจ” “ผมรักในสิ่งที่พ่อคาดหวังให้ผมเป็นนะครับ” ณรงค์กล่าว พยายามเรียบเรียงคำพูด “ผมรู้ว่าพ่อทุ่มเทมากแค่ไหนเพื่อให้ผมมีชีวิตที่ดี มีความมั่นคง แต่… ผมก็รักในเสียงดนตรี รักการสร้างสรรค์เพลง มันคือสิ่งที่ผมเป็นมาตลอด” “แม่รู้” มารดากล่าวเสียงอ่อนโยน “แม่เห็นลูกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่นเปียโน ได้แต่งเพลง” “แต่ผมกลัวครับแม่” ณรงค์ยอมรับความรู้สึกที่แท้จริง “ผมกลัวว่าผมจะทำให้พ่อผิดหวัง ผมกลัวว่าผมจะไม่มีความสามารถพอที่จะยืนหยัดในเส้นทางนี้ได้ ผมกลัวว่าความฝันของผมมันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา” มารดานั่งลงข้างๆ ณรงค์ เอื้อมมือมากุมมือของเขาไว้ “ลูกไม่ต้องกลัวนะ ทุกความฝันที่ยิ่งใหญ่ ล้วนเคยเริ่มต้นจากความกลัวทั้งสิ้น สิ่งสำคัญคือเรากล้าที่จะก้าวข้ามมันไปหรือเปล่า” “แต่พ่อ… พ่อดูจะต่อต้านผมมากเหลือเกิน” ณรงค์กล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อของลูกเป็นคนหัวโบราณนิดหน่อยนะ” มารดาอมยิ้ม “เขาอาจจะยังไม่เข้าใจโลกของศิลปะเท่าที่ควร เขาอาจจะมองว่ามันไม่มั่นคง ไม่สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ เขาอาจจะแค่เป็นห่วงลูกในแบบของเขา” “ผมควรทำอย่างไรดีครับแม่” ณรงค์มองหน้ามารดาอย่างมีความหวัง “ผมควรจะยอมทำตามที่พ่อต้องการ เพื่อรักษาความสงบของครอบครัว หรือผมควรจะยืนหยัดเพื่อความฝันของตัวเอง” มารดาบีบมือของณรงค์เบาๆ “แม่ไม่สามารถตัดสินใจแทนลูกได้นะณรงค์ นี่คือชีวิตของลูก การเลือกเส้นทางก็เป็นหน้าที่ของลูก แต่ไม่ว่าลูกจะเลือกทางไหน แม่จะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ แม่จะสนับสนุนลูกในทุกการตัดสินใจของลูก” คำพูดของมารดาเป็นเหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากของณรงค์ เขารู้สึกได้ถึงพลังที่กลับมาอีกครั้ง เขามองเห็นความรักและความเชื่อมั่นในสายตาของมารดา มันทำให้เขามีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป “ขอบคุณครับแม่” ณรงค์กล่าวเสียงสั่น “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ” “แม่เชื่อในตัวลูก” มารดากล่าว “ลูกมีความสามารถ ความตั้งใจ และหัวใจที่เปี่ยมด้วยดนตรี สิ่งเหล่านี้จะนำทางลูกไปสู่ความสำเร็จได้อย่างแน่นอน” ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้บรรยากาศแห่งความเข้าใจและความรักโอบล้อมพวกเขาเอาไว้ ณรงค์รู้สึกว่าภาระหนักอึ้งในใจเริ่มเบาบางลงไปบ้างแล้ว เขาตัดสินใจได้แล้วว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องหาทางที่จะทำให้ทุกคนเข้าใจ และเขาจะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าความฝันของเขามีค่ามากเพียงใด “แม่ครับ” ณรงค์กล่าวขึ้นอีกครั้ง “ผมอยากจะลองคุยกับพ่ออีกครั้งครับ คราวนี้ ผมจะลองอธิบายให้พ่อฟังด้วยเหตุผล และด้วยหัวใจของผม” มารดายิ้ม “ดีมากเลยลูก สู้ๆ นะ” ณรงค์มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้ายังคงมืดมิด แต่ในใจของเขา กลับมีแสงสว่างเล็กๆ สาดส่องเข้ามา เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา