เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบริษัทเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาญชัยเดินเข้าไปในห้องประชุมพร้อมกับเอกสารในมือ เขาเห็นอรทัยนั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม "มาแล้วเหรอ ชาญชัย" อรทัยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คิดว่าฉันจะรออีกนานแค่ไหน" "ผมมาตามนัดครับ" ชาญชัยตอบเสียงเรียบ "คุณมีอะไรจะพูด" "แน่นอน" อรทัยยิ้มมุมปาก "ฉันมีพินัยกรรมฉบับใหม่ของท่านประธานมาให้ดู" อรทัยหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือของเธอ เป็นเอกสารเดียวกันกับที่เธอเคยนำมาให้ชาญชัยดูเมื่อไม่กี่วันก่อน "นี่คือพินัยกรรมฉบับล่าสุด" อรทัยกล่าว "ซึ่งระบุว่า ให้ฉันเป็นผู้จัดการมรดกและดูแลกิจการทั้งหมดต่อไป" ชาญชัยแสร้งทำเป็นตกใจ "อะไรนะครับ! เป็นไปได้อย่างไร" "เป็นไปได้สิ" อรทัยหัวเราะ "เพราะฉันรู้ความจริงทั้งหมด และฉันก็มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้" "คุณกำลังพูดถึงอะไร" ชาญชัยถาม "ฉันกำลังพูดถึงว่า แกน่ะแหละ ที่พยายามจะใส่ร้ายฉัน" อรทัยกล่าว "แกคิดว่าแกจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉันใช่ไหม" "ผมไม่ได้ใส่ร้ายคุณ" ชาญชัยตอบ "ผมมีหลักฐานการทุจริตของคุณ" "หลักฐานอะไร! หลักฐานที่คุณสร้างขึ้นมาเองอย่างนั้นเหรอ!" อรทัยตะโกนเสียงดัง "แกมันก็แค่เด็กน้อย ไร้เดียงสา! แกไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับธุรกิจนี้!" "ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามทำลายทุกอย่าง" ชาญชัยกล่าว "ผมรู้ว่าคุณกำลังจะทำให้บริษัทล้มละลาย" "เหลวไหล!" อรทัยตวาด "พินัยกรรมฉบับนี้จะพิสูจน์ทุกอย่าง! ถ้าแกไม่ยอมรับข้อเสนอของฉัน ฉันจะนำพินัยกรรมฉบับนี้ไปยื่นต่อศาลทันที!" "ข้อเสนออะไรของคุณ" ชาญชัยถาม "แกต้องยอมรับว่า แกใส่ร้ายฉัน" อรทัยกล่าว "และแกต้องสละสิทธิ์ในการบริหารบริษัทนี้ทั้งหมด แล้วฉันจะยอมไม่นำพินัยกรรมฉบับนี้ไปยื่นต่อศาล" ชาญชัยยิ้มอย่างมีเลศนัย "คุณแน่ใจเหรอว่า พินัยกรรมฉบับนั้น... จะมีผล" "แน่นอน! มันเป็นพินัยกรรมฉบับสุดท้ายที่ท่านประธานเซ็นต์!" อรทัยประกาศอย่างภาคภูมิใจ "ถ้าอย่างนั้น..." ชาญชัยค่อยๆ หยิบเอกสารอีกฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารของเขา "ผมก็ขอแสดงพินัยกรรมฉบับจริงของท่านประธาน" เมื่ออรทัยเห็นเอกสารในมือของชาญชัย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ความมั่นใจเมื่อครู่พลันหายไปสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงและหวาดกลัว "นั่นมัน... อะไร!" อรทัยอุทาน "นี่คือพินัยกรรมฉบับจริง" ชาญชัยกล่าวเสียงดังฟังชัด "ซึ่งท่านประธานได้มอบอำนาจการจัดการบริษัททั้งหมด ให้แก่ผม" ชาญชัยเปิดพินัยกรรมฉบับจริงให้ทุกคนในห้องได้เห็น ลายเซ็นของบิดาเขาปรากฏเด่นชัดอยู่บนเอกสาร "เป็นไปไม่ได้!" อรทัยร้องเสียงหลง "พ่อไม่เคยทำแบบนี้!" "พ่อของคุณทำครับ" ทนายวิชัยซึ่งปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ กล่าวเสริม "และผมคือพยานในการลงนามครั้งนี้" อรทัยหันไปมองทนายวิชัยด้วยความไม่เชื่อสายตา "คุณวิชัย! คุณมาทำอะไรที่นี่!" "ผมมาเพื่อยืนยันความจริงครับคุณอรทัย" ทนายวิชัยกล่าว "พินัยกรรมฉบับที่คุณนำมานั้น เป็นเพียงเอกสารปลอม" "ปลอมอย่างนั้นเหรอ!" อรทัยตะโกน "เป็นไปไม่ได้!" "ผมได้ตรวจสอบเอกสารของคุณแล้ว" ทนายวิชัยกล่าว "และผมยืนยันได้ว่า มันไม่ใช่ลายเซ็นของท่านประธาน" ในขณะเดียวกัน ชาญชัยก็หยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา "และนี่ คือหลักฐานการทุจริตของคุณอรทัย" ชาญชัยวางเอกสารการเงินที่เขาและลิลลี่รวบรวมมาไว้บนโต๊ะ "การยักยอกเงินบริษัท การจัดซื้อที่ไม่โปร่งใส และการลงบัญชีที่ผิดพลาด" อรทัยหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้ เสียงของเธอติดอยู่ในลำคอ "คุณอรทัย" ชาญชัยกล่าวเสียงเย็น "คุณคิดว่าคุณสามารถหลอกลวงทุกคนได้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ" "ฉัน... ฉัน..." อรทัยพยายามจะแก้ตัว "ไม่มีอะไรต้องแก้ตัวอีกแล้วครับ" ชาญชัยกล่าว "ความจริงได้ปรากฏแล้ว" อรทัยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ทุกอย่าง... จบแล้ว" อรทัยพึมพำ "ใช่ครับ" ชาญชัยกล่าว "สำหรับคุณ มันจบแล้ว" ความตึงเครียดที่ปกคลุมห้องประชุมมานานค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความโล่งใจ แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงยากลำบาก แต่ชาญชัยก็รู้ว่า เขาได้ก้าวข้ามอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดไปแล้ว