ทันทีที่อรทัยถูกพาตัวออกไปจากห้องประชุม ชาญชัยก็รีบติดต่อญาติพี่น้องทุกคนให้มารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัท เขาต้องการชี้แจงเรื่องราวทั้งหมดให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยตัวเอง บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ดูอึมครึม ทุกคนต่างนั่งรวมตัวกันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ โดยเฉพาะคุณหญิงศรีนวล ผู้เป็นป้าแท้ๆ ของชาญชัย ที่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึง "มากันครบแล้วนะ" ชาญชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน "ผมขอโทษที่ต้องเรียกทุกคนมาในเวลาอันกระทันหัน" "มีเรื่องอะไร ชาญชัย" คุณหญิงศรีนวลเอ่ยถาม "ทำไมถึงต้องเรียกพวกเรามาที่นี่" "เรื่องสำคัญครับ" ชาญชัยตอบ "ผมมีเรื่องที่ต้องชี้แจงเกี่ยวกับเรื่องมรดกของท่านประธาน และเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณอรทัย" เขาหยุดเล็กน้อย หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบพินัยกรรมฉบับจริงขึ้นมาวางบนโต๊ะ "นี่คือพินัยกรรมฉบับจริงของท่านประธาน" ชาญชัยประกาศ "ซึ่งได้ระบุให้ผมเป็นผู้จัดการมรดก และมีอำนาจในการบริหารงานทั้งหมด" เสียงฮือฮาเกิดขึ้นในห้องประชุม บางคนทำหน้าตกใจ บางคนก็มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ "โกหก! เป็นไปไม่ได้!" คุณหญิงศรีนวลตะโกน "ท่านประธานรักอรทัยมากกว่าใคร! ท่านไม่ยอมให้แกมามีอำนาจบริหารหรอก!" "ผมเข้าใจว่าท่านอาจจะไม่เชื่อ" ชาญชัยกล่าว "แต่พินัยกรรมฉบับนี้ได้รับการยืนยันจากทนายวิชัยแล้ว" เขาหันไปทางลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ "ลิลลี่ ช่วยแสดงหลักฐานการทุจริตของคุณอรทัยให้ทุกคนดูหน่อย" ชาญชัยสั่ง ลิลลี่พยักหน้า เธอเปิดโปรเจคเตอร์และฉายภาพเอกสารทางการเงินที่ซับซ้อนขึ้นบนจอ "นี่คือเอกสารที่แสดงให้เห็นว่า คุณอรทัยได้ทำการยักยอกเงินของบริษัทไปเป็นจำนวนหลายสิบล้านบาท" ลิลลี่อธิบาย "เรามีหลักฐานทุกอย่างที่สามารถยืนยันได้" ทุกคนในห้องมองภาพบนจอด้วยความตกตะลึง บางคนเริ่มหน้าซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้! อรทัยจะทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไง!" คุณหญิงศรีนวลพูดเสียงสั่นเครือ "นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกทุกคน" ชาญชัยกล่าว "ผมพยายามจะแก้ไขเรื่องนี้มาตลอด แต่คุณอรทัยกลับยิ่งพยายามจะแย่งชิงทุกอย่างไป" "แล้วพินัยกรรมฉบับนั้นล่ะ" ลุงสมศักดิ์ หนึ่งในญาติผู้ใหญ่ถาม "ที่คุณอรทัยเคยเอามาให้พวกเราดู" "พินัยกรรมฉบับนั้น... เป็นของปลอมครับ" ชาญชัยตอบ "และนั่นคือเจตนาของคุณอรทัยที่จะหลอกลวงทุกคน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกคนต่างประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับ "แล้วตอนนี้... คุณอรทัยอยู่ที่ไหน" ลุงสมศักดิ์ถาม "ผมได้สั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยควบคุมตัวเธอไว้แล้ว" ชาญชัยตอบ "และผมจะดำเนินการตามกฎหมายต่อไป" คุณหญิงศรีนวลร้องไห้ออกมา เธอไม่สามารถยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้ "ไม่นะ... ฉันไม่เชื่อ... อรทัยต้องไม่ทำแบบนี้..." คุณหญิงศรีนวลพึมพำ "ป้าครับ ผมเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับ" ชาญชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่หลักฐานมันชัดเจน" "แกมันก็แค่เด็ก! แกจะทำอะไรได้!" คุณหญิงศรีนวลตะโกนใส่ชาญชัย "แกจะทำลายครอบครัวเรา!" "ผมไม่ได้ต้องการทำลายใครครับ" ชาญชัยตอบ "ผมแค่ต้องการปกป้องสิ่งที่พ่อผมสร้างมา" "แล้วแกจะทำยังไงต่อไป" ลุงสมศักดิ์ถาม "แกจะบริหารบริษัทนี้ยังไง" "ผมจะบริหารงานอย่างโปร่งใสและยุติธรรมที่สุด" ชาญชัยกล่าว "ผมจะพยายามทำให้บริษัทกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง" "ถ้าแกทำได้จริง..." คุณหญิงศรีนวลพูดเสียงขาดๆ หายๆ "...ฉันก็จะยอมรับ" ชาญชัยพยักหน้า เขารู้ว่าการเดินทางข้างหน้ายังคงอีกยาวไกล แต่เขาก็มีความหวัง "ผมขอให้ทุกคนเชื่อใจผม" ชาญชัยกล่าว "ผมจะทำให้ดีที่สุด" หลังจากนั้น ชาญชัยก็เริ่มชี้แจงรายละเอียดเกี่ยวกับแผนการบริหารงานของเขา และแผนการแก้ไขปัญหาทางการเงินที่บริษัทกำลังเผชิญอยู่ หลายคนยังคงมีสีหน้ากังวล แต่ก็เริ่มมีบางส่วนที่แสดงออกถึงความเข้าใจและให้กำลังใจ การเผชิญหน้าครั้งนี้ แม้จะสร้างความเจ็บปวด แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการเปลี่ยนแปลงของบริษัท และของครอบครัวนี้ เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ชาญชัยรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจ เขาได้เปิดเผยความจริง และได้แสดงเจตนาของตนเองให้ทุกคนเห็นแล้ว ขณะที่เขากำลังเก็บเอกสาร คุณหญิงศรีนวลก็เดินเข้ามาหาเขา "ชาญชัย..." คุณหญิงศรีนวลเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉัน... ฉันขอโทษที่เมื่อกี้ฉันพูดแรงไป" ชาญชัยหันไปมองป้าของเขา "ผมเข้าใจครับป้า" ชาญชัยตอบ "มันเป็นเรื่องที่ยากจริงๆ" "ฉัน... ฉันแค่อยากให้อรทัยมีความสุข" คุณหญิงศรีนวลกล่าว "ฉันไม่คิดว่าเธอจะ... ทำอะไรแบบนี้" "ผมก็เสียใจเหมือนกันครับ" ชาญชัยพูด "แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการกู้คืนชื่อเสียงและความมั่นคงของบริษัท" คุณหญิงศรีนวลพยักหน้า เธอถอนหายใจยาว "ฉันจะพยายามช่วยแกนะ ชาญชัย" คุณหญิงศรีนวลกล่าว "ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้" ชาญชัยยิ้มบางๆ "ขอบคุณครับป้า" เขาเหลือบมองเอกสารพินัยกรรมในมืออีกครั้ง ราวกับว่ามันกำลังจะมอบพลังให้กับเขา การต่อสู้ยังไม่จบสิ้น แต่ชาญชัยก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป