หลังจากทราบความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับน้องสาวต่างแม่ ชาญชัยก็ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะตามหาเธอให้พบ เขารู้สึกผิดอย่างมากที่ตลอดมาไม่เคยได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ และเขาต้องการที่จะแก้ไขในสิ่งที่บิดาของเขาไม่สามารถทำได้ให้สำเร็จ "ผมจะไปหาน้อง" ชาญชัยบอกกับคุณแม่ "ผมต้องไปให้เจอ" คุณแม่มองชาญชัยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจในตัวลูกชาย "ดูแลตัวเองนะลูก" ชาญชัยออกเดินทางตามหาที่อยู่ของญาติที่คุณดาราฝากฝังลูกสาวไว้ การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความหวัง และความกังวลใจ เขาไม่รู้ว่าน้องสาวของเขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้พบกับเขา หรือเธอจะยอมรับเขาได้หรือไม่ หลังจากใช้เวลาหลายวันในการสืบหาข้อมูล ชาญชัยก็ได้รับเบาะแสที่น่าเชื่อถือ เขาเดินทางไปยังจังหวัดห่างไกลแห่งหนึ่ง และได้พบกับบ้านหลังเล็กๆ ที่เงียบสงบ เขาลงจากรถ และเดินตรงไปยังบ้านหลังนั้น หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกย่างก้าวที่เข้าไปใกล้ รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่โลกใบใหม่ เมื่อเขาเคาะประตู บานประตูไม้เก่าๆ ก็ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอใสซื่อ ปากเล็กๆ ที่ดูเศร้าสร้อย "มีอะไรคะ" เธอถามเสียงเบา ชาญชัยมองใบหน้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ เขาสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่มองไม่เห็น "เธอ... เธอชื่อ... ลิลลี่ ใช่ไหม" ชาญชัยถาม เสียงของเขาแหบพร่า หญิงสาวมีท่าทีประหลาดใจ "ใช่ค่ะ แล้วคุณคือใครคะ" "ฉัน... ฉันชื่อชาญชัย" เขากล่าว "ฉันเป็น... พี่ชายของเธอ" ลิลลี่มองชาญชัยด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ เธอเอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของเขา "พี่ชาย?" เธอทวนคำ "ใช่" ชาญชัยตอบ "พ่อของเรา... ท่านคือคุณสมชาย" ทันทีที่ได้ยินชื่อของบิดา ดวงตาของลิลลี่ก็เบิกกว้างขึ้น เธอจ้องมองชาญชัยอย่างไม่กระพริบ ราวกับจะค้นหาความจริงจากดวงตาของเขา "พ่อ... ของฉัน..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ชาญชัยพยักหน้า "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากที่จะเชื่อ แต่ฉันมีหลักฐาน" เขาหยิบรูปถ่ายของบิดาที่อุ้มเด็กทารก ซึ่งก็คือตัวเขาเองตอนเด็ก ให้ลิลลี่ดู ลิลลี่รับรูปถ่ายไป มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อมองใบหน้าของชายที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่กลับเป็นบิดาของเธอ "คุณแม่เคยเล่าให้ฟัง..." เธอกล่าวเสียงเบา "ว่าพ่อของฉัน... คือคนที่รักแม่มาก... แต่เราไม่เคยได้เจอกัน" "พ่อของฉัน... เขารักเธอมากนะลิลลี่" ชาญชัยกล่าว "เขาเสียใจมากที่ไม่สามารถดูแลเธอได้โดยตรง" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของลิลลี่ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี" "ไม่ต้องพูดอะไรหรอก" ชาญชัยยิ้มบางๆ "ฉันแค่อยากจะมาเจอเธอ... และอยากจะดูแลเธอต่อไปจากนี้" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณแม่เล่าให้เขาฟัง ถึงความพยายามของบิดาในการดูแลพวกเขา และความตั้งใจของเขาที่จะสานต่อเจตนารมณ์นั้น ลิลลี่ฟังเรื่องราวของชาญชัยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความดีใจ และความโล่งใจ ราวกับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องแบกรับความรู้สึกโดดเดี่ยว และบัดนี้มีคนที่จะเข้ามาเติมเต็มช่องว่างนั้น "ฉัน... ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่กล่าว "ขอบคุณที่มาหาฉัน" "เราคือครอบครัวเดียวกันนะลิลลี่" ชาญชัยตอบ "นับจากนี้ไป ฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อเธอ" เขารู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับน้องสาวต่างแม่คนนี้ มันเป็นความผูกพันที่เกิดจากสายเลือด และจากความเข้าใจในความเจ็บปวดที่ผ่านมา ในขณะเดียวกัน ที่กรุงเทพฯ สถานการณ์ของโรงสียังคงเต็มไปด้วยความซับซ้อน แม้ว่าลุงบุญจะถูกดำเนินคดีไปแล้ว แต่กระบวนการทางกฎหมายยังคงยืดเยื้อ และทรัพย์สินของโรงสียังคงอยู่ภายใต้การดูแลของคณะผู้พิทักษ์ทรัพย์สิน ชาญชัยได้ขอให้ทนายสมศักดิ์ช่วยดูแลเรื่องการติดต่อกับญาติของคุณดารา เพื่อให้การดูแลลิลลี่เป็นไปอย่างราบรื่น "ผมจะดูแลเรื่องนี้ให้เองครับคุณชาญชัย" ทนายสมศักดิ์กล่าว "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องที่โรงสี ผมจะพยายามจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด" "ขอบคุณมากครับคุณทนาย" ชาญชัยตอบ "ผมจะรีบกลับไปที่โรงสีโดยเร็วที่สุด" เขามองไปยังลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เริ่มกลับมาบนใบหน้า "เดี๋ยวเราค่อยๆ คุยกันนะลิลลี่" ชาญชัยกล่าว "ฉันมีเรื่องอยากเล่าให้เธอฟังอีกเยอะเลย" ลิลลี่ยิ้มตอบ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ พี่ชาญชัย" ชาญชัยรู้สึกถึงพลังที่กลับมาอีกครั้ง เขารู้ว่าการต่อสู้เพื่อฟื้นฟูโรงสีของพ่อ และการสร้างครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์ จะเป็นความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" ชาญชัยรับสาย "คุณชาญชัยใช่ไหมคะ" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงนั้นฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด "ครับ ผมชาญชัย" "ฉันอรทัยค่ะ" ชาญชัยชะงักเล็กน้อย เขารู้สึกประหลาดใจที่อรทัยติดต่อมาอีกครั้ง หลังจากที่เขาตัดขาดเธอไป "มีอะไรคะคุณอรทัย" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ" อรทัยกล่าว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก" "เรื่องนั้น... มันผ่านมาแล้ว" ชาญชัยตอบ "แต่ฉันอยากจะอธิบายค่ะ" อรทัยกล่าวต่อ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ... ฉันแค่... ฉันแค่สับสน" ชาญชัยถอนหายใจ เขารู้สึกเหนื่อยล้ากับการต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆ "คุณอรทัยครับ" เขาพูด "ตอนนี้ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกหลายอย่าง ผมขอตัวก่อนนะครับ" เขาตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง โดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ อีก ชาญชัยหันกลับไปมองลิลลี่ เขายิ้มให้เธอ แล้วก้าวขึ้นรถ เขาขับรถออกไป ทิ้งความสับสนวุ่นวายจากอดีตไว้เบื้องหลัง และมุ่งหน้าสู่อนาคตที่เขาต้องสร้างขึ้นใหม่ เขาได้พบกับน้องสาว ได้รับรู้ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น และกำลังจะกลับไปเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหม่ที่โรงสี ต้นไม้แห่งความทรงจำอันเจ็บปวดของครอบครัว กำลังจะถูกรดน้ำด้วยความเข้าใจ และความรัก เพื่อเติบโตต่อไปอย่างแข็งแกร่ง