สุมาลีรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้เปลี่ยนสีไปอย่างสิ้นเชิง คำพูดของพ่อที่มอบความไว้วางใจและโอกาสให้เธอได้เข้าไปมีบทบาทสำคัญในโครงการขยายธุรกิจสู่ต่างประเทศนั้น ราวกับเป็นแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในชีวิต หลังจากที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายและบาดแผลที่ทิ้งไว้ในครอบครัวมานานหลายเดือน การได้รับความเชื่อมั่นจากบิดาเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกมีคุณค่าและมีความหวังอีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดและความห่างเหินที่เคยมีต่อพ่อแม่ เริ่มคลายลงไป แทนที่ด้วยความรู้สึกผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น "แม่คะ หนูดีใจมากจริงๆ ค่ะ" สุมาลีพูดต่อจากบทสนทนาเดิม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความสุข "หนูไม่คิดว่าจะมีโอกาสแบบนี้เลยค่ะ" คุณหญิงมณียิ้มรับ "แม่ก็ดีใจกับลูกนะ" เธอกล่าว "ลูกสมควรได้รับโอกาสนี้ หนูทำงานหนักมาตลอด และลูกก็แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งและความสามารถของตัวเอง" "แต่หนูยังไม่แน่ใจเลยค่ะแม่" สุมาลีพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย "โครงการนี้ใหญ่มากเลยนะคะ หนูจะทำได้จริงๆ หรือเปล่า" "ทำไมลูกจะไม่ทำได้ล่ะ" คุณหญิงมณีวางมือลงบนแขนของสุมาลีเบาๆ "พ่อของลูกไว้วางใจในตัวลูกขนาดนี้ แสดงว่าท่านเห็นอะไรในตัวลูกมากกว่าที่ลูกเห็นตัวเองเสียอีกนะ" "หนู... หนูจะพยายามให้เต็มที่ค่ะแม่" สุมาลีตอบ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "หนูจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังค่ะ" หลังจากนั้นไม่นาน วิชัยก็เข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับเอกสารจำนวนหนึ่ง "พ่อเอาแผนเบื้องต้นมาให้ดู" เขากล่าวพร้อมกับยื่นเอกสารให้สุมาลี "โครงการนี้เราจะเริ่มจากการเจาะตลาดในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก่อน เราเล็งไปที่ประเทศเวียดนามและอินโดนีเซียเป็นอันดับแรก เพราะตลาดที่นั่นกำลังเติบโต และยังมีช่องว่างสำหรับสินค้าของเรา" สุมาลีรับเอกสารมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ "ดูน่าสนใจมากเลยค่ะพ่อ" เธอพึมพำ "การวิเคราะห์ตลาดค่อนข้างละเอียดทีเดียว" "พ่อได้เตรียมทีมงานไว้ส่วนหนึ่งแล้ว" วิชัยกล่าวต่อ "แต่ในส่วนของการดำเนินงานในต่างประเทศ พ่ออยากให้ลูกเป็นคนคัดเลือกและบริหารทีมงานของลูกเอง" สุมาลีเงยหน้าขึ้นมองพ่ออย่างประหลาดใจ "หนูต้องเป็นคนเลือกคนเองเหรอคะ" "ใช่ลูก" วิชัยพยักหน้า "นี่เป็นโอกาสให้ลูกได้เรียนรู้และแสดงศักยภาพของตัวเองอย่างเต็มที่ พ่อจะคอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ แต่การตัดสินใจสำคัญๆ พ่ออยากให้ลูกเป็นคนลงมือทำเอง" บทสนทนาของทั้งสามดำเนินไปอย่างราบรื่น บรรยากาศในครอบครัวอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง สุมาลีรู้สึกราวกับว่าเธอได้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของชีวิตมาแล้ว ความสัมพันธ์ที่เคยมีรอยร้าวเริ่มประสานกันอย่างแข็งแกร่งกว่าเดิม หลายวันต่อมา สุมาลีทุ่มเทเวลาเกือบทั้งหมดให้กับการเตรียมตัวสำหรับโครงการใหม่ เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในห้องทำงาน ค้นคว้าข้อมูล ศึกษาวัฒนธรรม และกฎระเบียบของประเทศที่จะเข้าไปลงทุน เธอติดต่อกับบริษัทที่ปรึกษาในต่างประเทศ และเริ่มร่างโครงสร้างทีมงานที่จะต้องจัดตั้งขึ้น "คุณสุมาลีคะ" เสียงของเลขานุการดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องทำงาน "มีโทรศัพท์จากคุณอารักษ์ค่ะ" สุมาลีชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอไม่ได้ติดต่อกับอารักษ์มานานแล้ว นับตั้งแต่เรื่องราวของคุณวาสนาจบลง "อืม... ให้เขาถือสายรอสักครู่นะ" เธอตอบ เมื่อสุมาลีเดินไปที่โทรศัพท์ เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ "สวัสดีค่ะคุณอารักษ์" "สุมาลี" เสียงของอารักษ์ดังขึ้นมาอย่างคุ้นเคย "สบายดีไหม" "สบายดีค่ะ" สุมาลีตอบ "แล้วคุณล่ะคะ" "ก็เรื่อยๆ" อารักษ์เว้นจังหวะเล็กน้อย "ฉันได้ยินข่าวเกี่ยวกับโครงการใหม่ของบริษัทเธอมานะ ดูน่าสนใจมาก" "ค่ะ พ่อกำลังจะขยายธุรกิจไปต่างประเทศ" สุมาลีอธิบาย "หนูก็ได้รับมอบหมายให้เข้ามาดูแลส่วนนี้ค่ะ" "ยอดเยี่ยมเลย" อารักษ์กล่าว "ฉันรู้ว่าเธอต้องทำได้ดีแน่ๆ" "ขอบคุณค่ะ" สุมาลีรู้สึกถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา "แล้วคุณติดต่อมา มีอะไรหรือเปล่าคะ" "ไม่มีอะไรมาก" อารักษ์ตอบ "แค่เห็นข่าวก็อยากจะแสดงความยินดี และก็... อยากจะถามว่า ถ้าเธอต้องการที่ปรึกษา หรือต้องการความช่วยเหลืออะไรเกี่ยวกับตลาดในแถบนั้น แจ้งฉันมาได้เสมอนะ" สุมาลีรู้สึกประหลาดใจกับน้ำใจของเขา "ขอบคุณมากค่ะคุณอารักษ์" เธอเอ่ย "ถ้าหนูต้องการความช่วยเหลือจริงๆ หนูจะติดต่อคุณไปนะคะ" "ได้เลย" อารักษ์ตอบ "ฉันยินดีเสมอ" หลังจากวางสาย สุมาลีก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น การที่อารักษ์ยังคงเสนอความช่วยเหลือแก่เธอ ทั้งๆ ที่เคยมีเรื่องราวที่ทำให้ทั้งคู่ต้องห่างเหินกันไป ทำให้เธอรู้สึกว่ามิตรภาพของพวกเขาอาจจะยังคงอยู่ ในเย็นวันนั้น ขณะที่สุมาลีกำลังเตรียมเอกสารกลับบ้าน เธอได้รับข้อความจากบิดา "สุมาลี พ่อมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย พรุ่งนี้เช้ามาที่ห้องทำงานพ่อก่อนเข้างานนะ" สุมาลีรู้สึกใจหายวูบ เธอไม่แน่ใจว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ก็พยักหน้ารับข้อความ "ค่ะพ่อ หนูจะไปค่ะ" วันรุ่งขึ้น สุมาลีเดินเข้าไปในห้องทำงานของบิดาด้วยใจที่เต้นระรัว วิชัยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขานิ่งขรึมกว่าปกติ "นั่งก่อนลูก" เขากล่าว "มีเรื่องอะไรเหรอคะพ่อ" สุมาลีถาม วิชัยถอนหายใจ "เรื่องโครงการขยายธุรกิจที่ลูกกำลังจะเข้าไปดูแล" เขาเริ่ม "พ่อได้รับรายงานบางอย่างมาที่ทำให้พ่อเป็นกังวล" "กังวลเรื่องอะไรเหรอคะพ่อ" สุมาลีถามอย่างกระวนกระวาย "มีคนพยายามเข้ามาสอดแนมและปั่นป่วนข้อมูลเกี่ยวกับโครงการของเรา" วิชัยกล่าว "พ่อเชื่อว่าคนที่ทำเรื่องนี้ จะต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับอดีตที่ผ่านมาของเรา" สุมาลีหน้าซีดเผือด "หมายถึง... คุณวาสนาเหรอคะ" "พ่อไม่แน่ใจ" วิชัยตอบ "แต่เราต้องระวังให้มากที่สุด พ่ออยากให้ลูกเตรียมตัวให้พร้อม เพราะอาจจะมีอุปสรรคที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น" "หนูเข้าใจค่ะพ่อ" สุมาลีตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หนูจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด" เธอรู้ดีว่า การเดินทางสู่โอกาสใหม่ครั้งนี้ อาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อพิสูจน์ตัวเอง และเพื่อปกป้องอนาคตของครอบครัว