สายลมเย็นยามสนธยาพัดโชยมาแผ่วเบา พาเอากลิ่นอายของดอกโมกที่ปลูกริมรั้ว สวนหน้าบ้านหรูหลังงามหลังนี้ให้ฟุ้งกระจาย เอกภพยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟหน้าบ้านสาดส่องสะท้อนเงาของเขายาวเหยียดบนพื้นหินขัด เขาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ ราวกับจะเก็บความทรงจำดีๆ ที่เคยมีในบ้านหลังนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด แต่วันนี้ บ้านหลังนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ความอ้างว้าง และความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจไม่เคยจางหาย "เอกภพ…ลูกมาแล้วเหรอ" เสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าดังมาจากด้านหลัง เขาหันไปมอง ดวงตาประสานกับมารดาวัยกลางคน ร่างกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ดูบอบบางลงไปมาก ริ้วรอยบนใบหน้าบ่งบอกถึงความทุกข์ที่แบกรับมานาน "ครับแม่ เอกเพิ่งมาถึง" เขาตอบเสียงเบา พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูหน้าซีดๆ นะ" "แม่ก็ดีอยู่หรอกลูก แค่คิดถึง…คิดถึงวันเก่าๆ" เธอพูดพลางลูบแขนลูกชายเบาๆ "เข้ามาข้างในก่อนสิ ยืนตากลมอยู่แบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" เอกภพพยักหน้า เขาเดินตามมารดาเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง โต๊ะอาหารไม้สักขัดเงาที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของครอบครัว รูปถ่ายครอบครัวที่เคยมีรอยยิ้มสดใสของเขา พ่อ และแม่ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพฝันที่ห่างไกลเหลือเกิน "พ่ออยู่ไหนครับ" เขาถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขก "พ่อ…พ่อของลูกนะ เขาคงยังไม่กลับ" เธอพูดตะกุกตะกัก "วันนี้เขามีประชุมดึกน่ะ" ประโยคหลังนี้ทำให้เอกภพแทบจะกลั้นหายใจ เขารู้ดีว่าคำว่า 'ประชุมดึก' ของบิดา มักจะหมายถึงการที่พ่อของเขาเลือกที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาต่างหาก การกลับมาของเขาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสำหรับใครในบ้านเลย "แล้ว…แล้วพิมพ์กับน้องแก้วอยู่ที่ไหนครับ" เขาถามต่อ ชื่อของน้องสาวและภรรยาที่เคยเป็นแก้วตาดวงใจทำให้หัวใจเขาบีบรัด "พิมพ์…พิมพ์พาแก้วไปหาน้าสาวน่ะลูก สงสัยคงจะยังไม่กลับมาเหมือนกัน" แม่ตอบ พลางถอนหายใจยาว "ลูก…เมื่อไหร่เราจะกลับมาอยู่กับครอบครัวเราเสียที" คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของเอกภพ เขาอยากตอบเหลือเกินว่าอยากกลับไป แต่ปากกลับหนักอึ้งราวกับถูกสาปแช่ง "ผม…ผมยังไม่แน่ใจเลยครับแม่" "ลูกรู้ไหม…แม่กับพ่อคิดถึงลูกมากนะ" น้ำตาคลอเบ้าของมารดาทำให้เขารู้สึกผิดอย่างประจักษ์ "ทุกวันนี้บ้านเรามันเงียบเหงาเหลือเกิน ตั้งแต่ลูก…ตั้งแต่เรื่องวันนั้น" วันนั้น…วันที่ความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของเขาได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไป เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเป็นอย่างไร วันที่ความคึกคะนอง ความประมาท และการตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว ได้ทำลายชีวิตของเขา ครอบครัวของเขา และที่สำคัญที่สุด คือทำลายความเชื่อใจของคนที่เขารัก "ผมขอโทษครับแม่" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก แต่ผม…ผมกำลังพยายามแก้ไขทุกอย่างอยู่นะครับ" "แก้ไข…ลูกจะแก้ไขยังไง" เธอถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "สิ่งที่ลูกทำลงไป มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขกันได้ง่ายๆ เลยนะเอกภพ" "ผมรู้ครับ" เขาตอบ "แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมจะทำให้ครอบครัวเรากลับมายิ้มได้อีกครั้ง" "แต่พ่อของลูก…เขาคงยากที่จะให้อภัย" เธอกล้มหน้ามองพื้น "เขาผิดหวังในตัวลูกมากเหลือเกิน" "ผมรู้ครับ" เอกภพพยักหน้า "แต่ผมจะลองคุยกับพ่อดู ผมจะพยายามทุกวิถีทาง" เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น บรรยากาศที่เคยอบอุ่น กลับกลายเป็นความเย็นยะเยือก เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนชั้นวางของ รูปของเขากับพิมพ์และน้องแก้ว รอยยิ้มที่เคยสดใสในวันนั้น ดูเหมือนจะเป็นภาพลวงตาที่โหดร้าย ภาพที่สะท้อนถึงความสุขที่เขาเคยมี และความสุขที่เขาได้ทำลายไป "ลูกจะพักที่นี่ก่อนก็ได้นะ" มารดากล่าว "แม่เตรียมห้องไว้ให้แล้ว" "ขอบคุณครับแม่" เขาตอบ พลางวางรูปถ่ายลงที่เดิม "ผมขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับ รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย" เขาเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง ภาพทุกอย่างในบ้านหลังนี้ยังคงเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกที่เขามีกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นไม้โบราณ ราวกับกำลังเดินย้อนกลับไปสู่ความผิดพลาดในอดีต ภาพใบหน้าของพิมพ์ที่เต็มไปด้วยน้ำตา ภาพเสียงร้องไห้ของน้องแก้ว ภาพสายตาที่ผิดหวังของพ่อ และภาพความเสียใจของแม่ ทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ห้องนอนของเขาถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี เตียงนอนถูกปูผ้าปูที่นอนใหม่เอี่ยม มีชุดเสื้อผ้าของเขาพับวางไว้อย่างเรียบร้อย แต่สำหรับเอกภพแล้ว ห้องนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านอีกต่อไป มันเป็นเพียงห้องพักชั่วคราว เป็นสถานที่ที่เขาจะต้องอยู่ไปพลางๆ ก่อนที่จะหาทางกลับคืนสู่ชีวิตที่เคยมี เขาเปิดหน้าต่างออก มองออกไปยังสวนหลังบ้านที่เงียบสงัด ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตาลงมาบนต้นไม้ใหญ่ที่เขาเคยปีนป่ายเล่นกับน้องแก้วเมื่อครั้งยังเด็ก ความทรงจำเหล่านั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันทำให้เขาเจ็บปวดและคิดถึงวันเวลาเหล่านั้นเหลือเกิน "พิมพ์…แก้ว…พ่อ…แม่" เขาพึมพำชื่อคนในครอบครัวเบาๆ "ผมจะกลับมา ผมจะกลับมาให้ได้" เขาปิดหน้าต่างลง ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกผิดและความหวังต่อสู้กันอยู่ในใจ การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่การกลับมาเพื่อฉลองหรือเพื่อพักผ่อน แต่เป็นการกลับมาเพื่อเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาได้ก่อไว้ มันคือการเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก บนทางเดินที่เต็มไปด้วยเงาของอดีต