เช้าวันต่อมา เอกภพตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหนื่อยล้า เขานอนไม่หลับทั้งคืน ภาพความผิดพลาดในอดีตยังคงตามหลอกหลอนไม่หยุดหย่อน เขาลุกขึ้นจากเตียง เปิดม่านออก แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ภาพความมืดมิดในใจคลายลงไปบ้าง เขาลงไปข้างล่างเพื่อทานอาหารเช้า เห็นมารดากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง จานอาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย แต่กลับดูไม่น่าทานเท่าที่ควร "อรุณสวัสดิ์ครับแม่" เขาเดินเข้าไปทักทาย "อรุณสวัสดิ์ลูก" เธอตอบ พลางยิ้มให้ แต่รอยยิ้มนั้นก็ยังดูไม่เต็มที่ "กินข้าวสิลูก แม่เตรียมไว้ให้แล้ว" เขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามมารดา หยิบขนมปังปิ้งขึ้นมาทานอย่างเงียบๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังคงอึมครึมเหมือนเช่นเมื่อคืน "เมื่อคืนแม่นอนดึกหรือเปล่าครับ" เขาถาม พยายามชวนคุย "ก็ดึกอยู่ลูก…คิดมากไปหน่อย" เธอตอบ พลางก้มหน้ามองจานอาหารของตนเอง "พรุ่งนี้…พรุ่งนี้พิมพ์เขาจะพาแก้วกลับมาน่ะลูก" "จริงหรือครับ" แววตาของเอกภพฉายประกายแห่งความหวัง "ดีจังเลยครับ ผมจะได้เจอแก้ว" "อย่าเพิ่งดีใจไปเลยลูก" มารดาถอนหายใจ "พิมพ์เขา…เขาคงยังไม่พร้อมที่จะเจอลูก" "ผมเข้าใจครับแม่" เขาตอบ รู้สึกผิดอีกครั้ง "ผม…ผมจะพยายามคุยกับเขา" "ลูกรู้ใช่ไหมว่ามันยากแค่ไหน" เธอพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "พิมพ์เขาเจ็บปวดมากนะลูก" "ผมรู้ครับ" เขาตอบ ย้ำคำเดิม "แต่ผมจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ผมจะอยู่ที่นี่ จะพยายามแก้ไขทุกอย่าง" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เอกภพก็ตัดสินใจที่จะลองเข้าไปคุยกับบิดา เขาเดินไปที่ห้องทำงานของพ่อที่อยู่ชั้นล่างสุดของบ้าน ประตูห้องทำงานปิดสนิท เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ใคร" เสียงเข้มๆ ดังลอดออกมาจากด้านใน "ผมเองครับพ่อ เอกภพครับ" เขาตอบ เสียงสั่นเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นร่างของบิดาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของบิดาดูเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง ดวงตาคมกริบมองเอกภพด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา ราวกับมองคนแปลกหน้า "มีอะไร" บิดาถาม เสียงเรียบๆ ไร้อารมณ์ "ผม…ผมอยากคุยกับพ่อครับ" เอกภพพยายามสบตาบิดา แต่ก็ทำได้เพียงชั่วครู่ สายตาของพ่อเหมือนมีกำแพงมากั้นเอาไว้ "ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว" บิดาตอบ "ฉันยุ่ง" "แต่พ่อครับ…" "ฉันบอกว่าฉันยุ่ง" บิดาพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "เรื่องที่ลูกทำไว้ มันก็มีผลของมัน อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา" คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ามาในหัวใจของเอกภพ เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่วันนี้ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมแพ้ "ผมรู้ครับว่าผมทำผิด แต่ผมอยากจะขอโอกาสจากพ่ออีกครั้ง" "โอกาส" บิดายิ้มเยาะ "ลูกคิดว่าโอกาสมันหาได้ง่ายๆ หรือไง" "ผมจะพยายามพิสูจน์ตัวเองครับพ่อ" เขาพูดต่อ "ผมจะทำให้พ่อเห็นว่าผมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว" "เปลี่ยนไป" บิดาหัวเราะในลำคอ "แค่ลูกกลับมาที่นี่ มันไม่ได้แปลว่าลูกเปลี่ยนไปแล้วหรอกนะ" "ผมจะแสดงให้พ่อเห็น" เอกภพยืนยัน "ผมจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ผมจะอยู่ที่นี่เพื่อแก้ไขทุกอย่าง" บิดาถอนหายใจยาว มองเอกภพด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "ลูกจะอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ห้ามสร้างปัญหาให้ฉันอีก" "ผมจะไม่ทำครับพ่อ" เขาตอบ "ผมสัญญา" บิดาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เอกภพยืนอึ้งอยู่หน้าประตูห้องทำงาน เขาได้แต่ยืนมองประตูบานนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง ความเจ็บปวด และความมุ่งมั่น เขาเดินกลับออกมาจากห้องทำงานอย่างช้าๆ แสงแดดที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ดูเหมือนจะสว่างไสวกว่าเดิม แต่ภายในใจของเขากลับยังคงมีความมืดมิดอยู่ เขาเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น มองดูรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนชั้นวางของอีกครั้ง "พิมพ์…น้องแก้ว…" เขาพึมพำอีกครั้ง "พ่อ…แม่…ผมจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น" เขาใช้เวลาที่เหลือของวันอยู่ที่บ้าน พยายามช่วยเหลืองานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่เขาจะทำได้ เพื่อแสดงให้มารดาเห็นว่าเขาไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อเป็นภาระ "ลูกไม่ต้องทำอะไรมากหรอกลูก" มารดากล่าว "พักผ่อนไปก่อนนะ" "ผมอยากทำครับแม่" เขาตอบ "ผมอยากให้แม่สบายขึ้น" แม้ว่าคำพูดของมารดาจะดูอ่อนโยน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจที่แฝงอยู่ ทุกสายตาที่มองมายังเขา ล้วนเต็มไปด้วยความกังวล ความไม่แน่ใจ และความคาดหวังที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำได้สำเร็จหรือไม่ ตกเย็น เขาก็ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เขาเงยหน้าขึ้นมอง ประตูบ้านเปิดออก เผยให้เห็นร่างของพิมพ์ ภรรยาของเขา ที่จูงมือน้องแก้ว ลูกสาวตัวน้อยของเขา เดินเข้ามาในบ้าน "พ่อกับแม่ สวัสดีค่ะ" พิมพ์กล่าวทักทายมารดาของเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด "สวัสดีจ้ะลูก" มารดากล่าวตอบ "เข้ามาสิ" น้องแก้วมองมาที่เอกภพด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เธอคงจำพ่อของเธอได้บ้าง แต่ก็ยังคงมีท่าทีที่ระแวง "หนูแก้ว…พ่อเองลูก" เอกภพพยายามยิ้มให้ลูกสาวอย่างอบอุ่น น้องแก้วมองเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะซบหน้าลงกับอกของพิมพ์ทันที ท่าทีของลูกสาวทำให้หัวใจของเอกภพหล่นวูบ เขาได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความปวดร้าว พิมพ์หันมามองเอกภพ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาและตัดพ้อ "คุณกลับมาทำไมคะ" คำถามนั้นตรงไปตรงมา และบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ที่เขาเคยได้ยินมา "ผม…ผมกลับมาเพื่อครอบครัวของเรา" "ครอบครัวของเรา" พิมพ์หัวเราะเบาๆ "คุณเคยคิดถึงครอบครัวของเราบ้างไหมคะ ตอนที่คุณทำเรื่องบ้าๆ นั่น" "พิมพ์…ใจเย็นๆ ลูก" มารดาพยายามเข้าห้าม "พิมพ์ไม่เป็นไรค่ะแม่" เธอพูด พลางกอดน้องแก้วแน่นขึ้น "พิมพ์แค่อยากรู้ว่า…คุณคิดว่าการกลับมาของคุณ มันจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้จริงๆ เหรอคะ" "ผมจะพยายาม" เอกภพตอบ เสียงสั่นเครือ "ผมจะไม่ให้ใครต้องผิดหวังอีก" "เราก็รอดูแล้วกันค่ะ" พิมพ์พูด ก่อนจะหันไปคุยกับมารดา "แม่คะ หนูขอตัวพาน้องแก้วขึ้นไปพักก่อนนะคะ" เธอจูงมือน้องแก้วเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เอกภพยืนอยู่ตรงนั้น เพียงลำพัง พร้อมกับสายตาของความเย็นชาที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจ