วันต่อมา เอกภพตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด เขามีความรู้สึกกระตือรือร้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอาบน้ำ แต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่เขามี เขาเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้มารดา "อรุณสวัสดิ์ครับแม่" เขาเข้าไปทักทายเมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนเช่นเคย "อรุณสวัสดิ์ลูก" เธอตอบ พลางยิ้มให้ "วันนี้ดูสดใสจัง มีอะไรดีๆ เหรอ" "ผมมีนัดสัมภาษณ์งานครับแม่" เขาตอบ "พรุ่งนี้ครับ" "จริงเหรอ" แววตาของมารดาสว่างขึ้น "ดีจังเลยลูก แม่ดีใจด้วยนะ" "ผมก็ดีใจครับแม่" เขาตอบ "ผมหวังว่าครั้งนี้ผมจะได้งานจริงๆ" "ลูกต้องทำได้อยู่แล้ว" เธอให้กำลังใจ "แม่เชื่อในตัวลูก" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เอกภพก็ขอตัวออกไปเตรียมตัว เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันในการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทที่จะไปสัมภาษณ์ และทบทวนคำตอบสำหรับคำถามที่คาดว่าจะถูกถาม เขาอยากจะแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจจริง และความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ช่วงบ่าย พิมพ์เดินลงมาที่ชั้นล่าง เธอดูเหมือนจะสงบขึ้นกว่าเมื่อวาน แต่แววตาของเธอยังคงมีความเศร้าซ่อนอยู่ "คุณจะไปไหนคะ" เธอถามเอกภพที่กำลังจะออกจากบ้าน "ผมจะไปข้างนอกหน่อยครับ" เขาตอบ "ไปไหนคะ" "ผม…ผมจะไปหาซื้อของบางอย่างครับ" เขาอึกอักเล็กน้อย เพราะเขาไม่ได้อยากจะโกหกเธอ "ซื้อของอะไรคะ" เธอเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหม" เอกภพชะงัก เขาไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเธอดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจพูดความจริง "ผมจะไป…ซื้อของขวัญให้แก้วครับ" พิมพ์มองเขาด้วยความประหลาดใจ "ของขวัญให้แก้ว?" "ครับ" เอกภพพยักหน้า "ผมอยากจะเซอร์ไพรส์เขา" "คุณจะไปกับฉันไหม" เธอถาม "เดี๋ยวฉันจะพาไป" เอกภพลังเลเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้" "ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ" เธอถาม ย้ำคำเดิม "ฉันจะได้ไปเลือกของให้ลูกด้วย" สุดท้าย เอกภพก็ยอมตกลง เขาขึ้นรถไปด้วยกันกับพิมพ์ ทั้งสองคนเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง ตลอดทางที่นั่งรถมาด้วยกัน บรรยากาศในรถก็ยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุเท่านั้นที่ดังขึ้น เอกภพเหลือบมองพิมพ์เป็นระยะ เธอเงียบขรึม มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้พูดอะไร เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า ทั้งสองคนก็ลงจากรถ พิมพ์เป็นคนนำทางไปยังแผนกของเล่นเด็ก "คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ" เธอถาม "ผม…ผมไม่แน่ใจครับ" เอกภพตอบ "ผมอยากได้อะไรที่เขาจะชอบจริงๆ" "แก้วชอบตุ๊กตาค่ะ" พิมพ์บอก "แล้วก็ชอบพวกของเล่นที่ทำให้เกิดเสียงดังๆ ด้วย" เอกภพพยักหน้า เขาเดินสำรวจของเล่นต่างๆ ในร้าน เขารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นของเล่นชิ้นไหนที่คิดว่าแก้วจะชอบ เขาอยากจะเห็นรอยยิ้มของลูกสาวเหลือเกิน "ชิ้นนี้เป็นไงครับ" เขาหยิบตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งขึ้นมา "ดูน่ารักดีนะ" "น่ารักดีค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่แก้วมีตุ๊กตาเยอะแล้ว" เอกภพวางตุ๊กตาหมีกลับคืนไปที่เดิม เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับชุดตัวต่อเลโก้ชิ้นใหญ่ "ชุดนี้ล่ะครับ" เขาหยิบมันขึ้นมา "น่าจะสนุกดีนะ" "โอ้โห" พิมพ์ตาโต "ชุดนี้ใหญ่จังเลยค่ะ" "ใช่ครับ" เอกภพยิ้ม "ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมชอบเล่นเลโก้มาก" "จริงๆ เหรอคะ" เธอถาม "ฉันไม่เคยรู้เลย" "ครับ" เขาตอบ "ผมชอบต่อสิ่งต่างๆ สร้างโลกในจินตนาการของผม" ทันใดนั้นเอง ภาพความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพที่เขากำลังนั่งเล่นเลโก้กับลูกชายคนแรกที่เสียชีวิตไปตั้งแต่อายุยังน้อย ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเศร้า "คุณ…คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" พิมพ์สังเกตเห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไป "เปล่าครับ" เอกภพส่ายหน้าเร็วๆ "ผมแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ นิดหน่อย" "เรื่องเก่าๆ?" เธอถาม "เรื่องเกี่ยวกับอะไรคะ" เอกภพลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่า "ผม…ผมเคยมีลูกชายคนแรกครับ แต่เขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก" พิมพ์อึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "ฉัน…ฉันเสียใจด้วยนะคะ" "ขอบคุณครับ" เขาตอบ "เขาชอบเล่นเลโก้มากเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนมองชุดเลโก้ชิ้นนั้นอยู่พักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "เอาชุดนี้เถอะค่ะ" พิมพ์พูดขึ้นมา "ฉันคิดว่าแก้วน่าจะชอบ" เอกภพพยักหน้า เขาตัดสินใจซื้อชุดเลโก้ชิ้นนั้น และของเล่นเล็กๆ น้อยๆ อีกสองสามชิ้น ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากร้าน พิมพ์ก็หยุดเดินกะทันหัน "คุณ…คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" เธอถาม "หลังจากสัมภาษณ์งาน" "ผม…ผมยังไม่แน่ใจครับ" เอกภพตอบ "แต่ผมจะพยายามอย่างเต็มที่" "คุณจะอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหมคะ" เธอถาม "จะไม่หนีไปไหนอีก" "ผมจะไม่หนีไปไหนอีกแล้วครับ" เขาตอบ ย้ำคำเดิม "ผมจะอยู่ที่นี่" พิมพ์มองเขาด้วยสายตาที่ดูอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีความลังเลอยู่ "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" เธอพูด เมื่อกลับมาถึงบ้าน เอกภพก็รีบเข้าไปในห้องทำงานของบิดา เขาเห็นบิดากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเหมือนเช่นเคย "พ่อครับ" เขาเรียก บิดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเขายังคงดูเย็นชา แต่ก็มีความสงสัยอยู่ในนั้น "มีอะไร" บิดาถาม "ผม…ผมแค่อยากจะบอกว่า พรุ่งนี้ผมมีนัดสัมภาษณ์งานครับ" เอกภพพูด บิดาพยักหน้าช้าๆ "ไปสิ" "ผม…ผมอยากจะขอให้พ่อ…ช่วยให้กำลังใจผมหน่อยครับ" เขาพูดต่อ บิดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม "ตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด" คำพูดของบิดาอาจจะไม่ได้แสดงออกถึงความรักที่ลึกซึ้ง แต่สำหรับเอกภพแล้ว มันคือคำพูดที่สำคัญที่สุดในชีวิต เขาแทบจะเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่