แก้มก้มหน้าก้มตาทำงานในร้านถ่ายเอกสารอย่างขะมักเขม้น มือเรียวกรีดย้ายกระดาษกองโตไปมาอย่างชำนาญ เสียงเครื่องถ่ายเอกสารดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอแทรกกับเสียงพูดคุยของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า แต่สายตาของเธอยังคงฉายแววแน่วแน่ เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเป็นครั้งคราว วันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งหมายถึงการทำงานที่ยาวนานกว่าปกติ “คุณแก้มครับ คุณลุงฝากมาบอกว่า ถ้าถ่ายเอกสารเสร็จแล้ว ช่วยเอาไปเข้าเล่มให้ด้วยนะครับ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แก้มหันไปมอง เห็นชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมสัน ดวงตาเป็นประกายสดใส เขาคือ ‘ชนาธิป’ หรือ ‘นัท’ ลูกชายของคุณลุงเจ้าของร้านที่กลับมาช่วยงานที่ร้านเป็นครั้งคราว นัทเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มแย้มแจ่มใส และมักจะเข้ามาพูดคุยกับแก้มเสมอ “ได้ค่ะ คุณนัท” แก้มรับแฟ้มมา “เดี๋ยวอีกสักพักก็เสร็จแล้วค่ะ” นัทเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือช่วยแก้มจัดกระดาษบางส่วน “ทำงานหนักตลอดเลยนะครับ เห็นว่าช่วงนี้คุณแก้มรับงานพิเศษเพิ่ม” “ก็… มีความจำเป็นนิดหน่อยน่ะค่ะ” แก้มตอบ พยายามเก็บอาการเหนื่อยล้า “คุณพ่อไม่สบาย ต้องใช้เงินค่ารักษาน่ะค่ะ” นัทพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมเข้าใจครับ ผมเองตอนเรียนก็ต้องทำงานพิเศษเหมือนกัน เข้าใจเลยว่ามันเหนื่อยแค่ไหน” เขามองแก้มด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ “ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกผมได้เสมอนะครับ” “ขอบคุณค่ะคุณนัท” แก้มกล่าวพลางยิ้มบางๆ “คุณนัทใจดีจังเลยค่ะ” “เปล่าครับ ผมแค่เห็นว่าคุณแก้มเป็นคนขยันและมีความรับผิดชอบดี” นัทพูด “ผมชื่นชมคุณแก้มจริงๆ นะครับ” คำชมเชยนั้นทำให้แก้มรู้สึกอบอุ่นหัวใจเล็กน้อย แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด การได้เห็นรอยยิ้มและได้รับกำลังใจจากคนรอบข้างก็ช่วยเติมพลังให้เธอได้มาก “คุณนัทคะ” แก้มเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเข้าเล่มเอกสาร “ถ้าหนูทำงานเสร็จแล้ว พอจะมีงานอื่นให้หนูทำอีกไหมคะ” นัทเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “งานอื่นเหรอครับ? งานในร้านก็มีเท่านี้แหละครับ หรือว่าคุณแก้มอยากจะรับงานอื่นเพิ่มเติม?” “ถ้ามีงานที่ได้ค่าตอบแทนดีๆ หนูอยากจะรับเพิ่มน่ะค่ะ” แก้มตอบ “อยากจะเก็บเงินให้ได้เร็วที่สุด” นัทครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีงานหนึ่งครับ เป็นงานสอนพิเศษเด็กประถมแถวบ้านผม ผู้ปกครองกำลังหาคนสอนการบ้านคณิตศาสตร์และภาษาไทยอยู่พอดี ค่าตอบแทนค่อนข้างดีเลยครับ สนใจไหมครับ?” แก้มตาเป็นประกาย “สนใจค่ะ! สนใจมากเลยค่ะคุณนัท” “โอเคครับ เดี๋ยวผมจะขอเบอร์ติดต่อจากผู้ปกครองให้ แล้วจะติดต่อกลับไปนะครับ” นัทกล่าวอย่างกระตือรือร้น “งานนี้จะทำได้เฉพาะช่วงเย็นวันธรรมดาหลังเลิกเรียนนะครับ” “ได้ค่ะ ได้เลยค่ะ” แก้มตอบอย่างยินดี ในที่สุดเธอก็รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ หลังจากวันนั้น นัทก็ติดต่อกลับมาพร้อมกับรายละเอียดของงานสอนพิเศษ แก้มรีบรับปากทันที เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เธอจะได้มีรายได้เพิ่มขึ้นอีก เธอจะได้ไม่ต้องทำงานหนักเกินไปในวันหยุดสุดสัปดาห์ และที่สำคัญ เธอก็จะมีโอกาสได้ใช้เวลาว่างในช่วงเย็นให้เป็นประโยชน์ วันจันทร์เย็นวันนั้น แก้มก้าวเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ดูอบอุ่นน่าอยู่ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะมาสอนพิเศษอย่างเป็นทางการ เธอเคาะประตูเบาๆ “เชิญครับ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออก หญิงสาววัยกลางคน รูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้ายิ้มแย้ม ต้อนรับแก้มอย่างเป็นมิตร “สวัสดีค่ะ ดิฉันกัญญารัตน์ค่ะ” แก้มแนะนำตัว “สวัสดีค่ะ คุณกัญญารัตน์ ดิฉันชื่อปรียาค่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนนะคะ” คุณปรียาผายมือเชิญแก้มเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูดี มีรูปภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งติดอยู่บนผนัง แก้มเดาว่านี่คงเป็นลูกสาวของคุณปรียา “น้องฟ้าค่ะ มาทำความรู้จักกับคุณครูแก้มเร็วลูก” คุณปรียาเรียกเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่มุมห้อง เด็กหญิงตัวเล็ก ผมเปียสองข้าง หน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาหาแก้มอย่างงุนงง “สวัสดีค่ะ หนูชื่อฟ้าค่ะ” “สวัสดีค่ะน้องฟ้า” แก้มยิ้มให้ “พี่แก้มจะมาสอนการบ้านน้องฟ้านะคะ” “น้องฟ้าเป็นเด็กเรียนเก่งนะคะ แต่บางทีก็มีปัญหาเรื่องคณิตศาสตร์นิดหน่อย” คุณปรียากล่าว “คุณครูแก้มช่วยดูให้ด้วยนะคะ” “ค่ะ” แก้มตอบรับ “หนูจะพยายามเต็มที่ค่ะ” การสอนพิเศษครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี น้องฟ้าเป็นเด็กที่น่ารัก ฉลาด และตั้งใจเรียน แก้มรู้สึกสนุกกับการสอนเธอ เธอพยายามอธิบายบทเรียนด้วยวิธีที่เข้าใจง่ายที่สุด และน้องฟ้าก็ตอบสนองได้ดี “คุณครูแก้มสอนสนุกมากเลยค่ะ” น้องฟ้าเอ่ยขึ้นเมื่อเลิกเรียน “หนูเข้าใจคณิตศาสตร์มากขึ้นเยอะเลย” แก้มยิ้มแก้มปริ “ดีใจที่น้องฟ้าชอบนะคะ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ถามพี่แก้มได้เสมอนะ” “ขอบคุณค่ะคุณครูแก้ม” น้องฟ้ากล่าว “แล้วเจอกันใหม่วันพุธนะคะ” เมื่อแก้มกลับมาที่หอพัก เธอก็รู้สึกถึงพลังงานที่กลับมาอีกครั้ง เธอได้ทำในสิ่งที่เธอถนัด ได้ช่วยเหลือผู้อื่น และได้รับค่าตอบแทนที่คุ้มค่า เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะดีขึ้น “เป็นไงบ้างแก้ม งานใหม่?” น้ำถามขณะที่แก้มกำลังนั่งจัดหนังสือ “ดีมากเลยน้ำ” แก้มตอบ “ฉันได้สอนพิเศษเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง ชื่อ ‘ฟ้า’ เขาเรียนเก่งมากเลยนะ” “ดีจัง” น้ำยิ้ม “เธอจะได้มีรายได้เพิ่มขึ้นอีก” “ใช่” แก้มพยักหน้า “ฉันกำลังจะส่งเงินให้พ่อมากขึ้นด้วย” “แล้วเรื่องเรียนของเธอละ?” น้ำถาม “เห็นรับงานเพิ่มแบบนี้ จะหนักเกินไปหรือเปล่า?” “ฉันไหวอยู่แล้วน่า” แก้มตอบอย่างมั่นใจ “ฉันตั้งใจจะเรียนให้จบให้เร็วที่สุด” แก้มรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอมีความหวังใหม่ในใจ เธอเชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคเหล่านี้ไปได้ และสักวันหนึ่ง เธอจะสามารถกลับไปหาพ่อได้อย่างเต็มภาคภูมิ