"แต่… ค่าผ่าตัดยัง..." ป้าสมรพูดเสียงอ่อย ใบหน้าของป้าเต็มไปด้วยความกังวลจนแก้มสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งที่เธอต้องแบกรับ “หมอแจ้งว่าต้องวางเงินมัดจำก่อนวันผ่าตัดอย่างน้อยครึ่งหนึ่งนะแก้ม” แก้มพยักหน้าช้าๆ เธอรับรู้เรื่องนี้ดี การรักษาพ่อต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ซึ่งเงินเก็บของเธอที่มีอยู่ตอนนี้แทบจะไม่มีเหลือเลยหลังจากที่ต้องใช้จ่ายไปกับการเดินทางและค่าใช้จ่ายเบื้องต้นที่โรงพยาบาล “หนูรู้ค่ะป้า” “แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาล่ะแก้ม” ป้าสมรถามเสียงเครือ “ป้าเองก็… ไม่มีเงินเก็บมากเท่าไหร่” แก้มมองหน้าพ่อที่กำลังหลับใหล ใบหน้าของท่านดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามบอกให้เธอไม่ต้องห่วง แต่แก้มก็รู้ดีว่าพ่อคงจะรู้สึกแย่ไม่แพ้กัน “หนูจะหาทางค่ะป้า” แก้มตอบเสียงหนักแน่น “หนูจะไปคุยกับคุณหมออีกที ขอเลื่อนวันผ่าตัดออกไปก่อนได้ไหมคะ” “แก้มแน่ใจนะลูก” ป้าสมรถามอย่างเป็นห่วง “หมอบอกว่ายิ่งเลื่อนยิ่งอันตรายนะ” “หนูรู้ค่ะป้า แต่ตอนนี้หนูไม่มีทางเลือกจริงๆ” แก้มพยายามกลั้นน้ำตา “หนูจะลองไปหาทางดูนะคะ” แก้มลุกขึ้นยืน เธอตัดสินใจว่าจะลองไปหาคุณวิทย์ เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่เคยบอกว่าจะช่วยเหลือเธอเสมอหากมีปัญหา แม้เธอจะรู้สึกเกรงใจ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ “ป้าสมรคะ หนูกะว่าจะออกไปข้างนอกสักพักนะคะ” แก้มบอก “จะไปไหนจ๊ะ” ป้าสมรถาม “หนูว่าจะไปหาคุณวิทย์ค่ะ” แก้มตอบ ป้าสมรพยักหน้า “ดีแล้วล่ะแก้ม ไปคุยกับเขาดู เขาเป็นคนดีน่าจะช่วยเราได้” แก้มเดินออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว เธอรีบรุดไปยังบ้านของคุณวิทย์ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอมากนัก หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอไม่เคยขอความช่วยเหลือใครมาก่อนในชีวิต ยิ่งเป็นเรื่องเงินจำนวนมากขนาดนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่า เมื่อมาถึงบ้านของคุณวิทย์ แก้มก็กดกริ่งด้วยมือที่สั่นเทา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้า ประตูเปิดออก เผยให้เห็นคุณวิทย์ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ใบหน้าของคุณวิทย์ดูสดใสและเป็นมิตร “อ้าวแก้ม มาได้ไงเนี่ย คิดถึงจัง” แก้มยิ้มแหยๆ “สวัสดีค่ะคุณวิทย์” “เข้ามาข้างในก่อนสิ” คุณวิทย์เชิญ “มีอะไรเหรอ ทำหน้าเครียดเชียว” แก้มเดินตามคุณวิทย์เข้าไปในบ้าน เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพภายในบ้านที่ดูหรูหราและสะอาดสะอ้าน “คือ… หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณวิทย์ค่ะ” “ว่ามาเลย มีอะไรที่แก้มเล่าให้เราฟังไม่ได้” คุณวิทย์นั่งลงบนโซฟาและผายมือให้แก้ม แก้มรวบรวมความกล้าทั้งหมด “คือ… พ่อหนูค่ะ ท่านป่วยหนัก ต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วน แต่… ค่าผ่าตัดค่อนข้างสูงมากค่ะ หนู… หนูไม่มีเงินพอ” แก้มพูดจนเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอ คุณวิทย์มองแก้มด้วยความเห็นใจ “ตายจริง… แล้วอาการพ่อแกเป็นยังไงบ้าง” “หมอบอกว่าเป็นก้อนเนื้อค่ะ” แก้มตอบ “ต้องผ่าตัดโดยเร็วที่สุด แต่… เราต้องวางเงินมัดจำครึ่งหนึ่งก่อนวันผ่าตัด ซึ่ง… หนูไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนเลยค่ะ” คุณวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองแก้มด้วยสายตาที่ดูจริงจัง “แก้ม… จำที่เคยบอกได้ไหมว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้บอก เราพร้อมจะช่วยเสมอ” แก้มพยักหน้า “หนูจำได้ค่ะ แต่… เรื่องนี้มันเป็นเงินจำนวนมาก หนูเกรงใจคุณวิทย์จริงๆ ค่ะ” “ไม่เป็นไรแก้ม” คุณวิทย์กล่าว “เราเป็นเพื่อนกันนะ ยิ่งเรื่องแบบนี้ เรายิ่งต้องช่วยกัน” เขาขยับเข้าไปใกล้แก้ม “ไม่ต้องห่วงนะแก้ม เราจะช่วยเอง” “คุณวิทย์จะช่วยหนูจริงๆ เหรอคะ” แก้มถามด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล “แน่นอน” คุณวิทย์ยิ้ม “บอกมาได้เลยว่าต้องการเท่าไหร่ เดี๋ยวเราจัดการให้” แก้มบอกจำนวนเงินที่ต้องใช้เป็นค่ามัดจำให้คุณวิทย์ฟัง คุณวิทย์พยักหน้ารับ “โอเค ได้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เราโอนให้แก้มนะ” “ขอบคุณมากค่ะคุณวิทย์” แก้มกล่าวเสียงสั่นเครือ “หนูไม่รู้จะขอบคุณคุณวิทย์ยังไงดี” “ไม่เป็นไรแก้ม” คุณวิทย์กล่าว “ไปดูแลพ่อแกให้เต็มที่นะ เอาใจช่วยนะ” แก้มรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอรีบกลับไปบอกข่าวดีกับป้าสมรด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม “จริงเหรอแก้ม!” ป้าสมรอุทานด้วยความดีใจ “คุณวิทย์เขาช่วยเราเหรอ” “ค่ะป้า” แก้มตอบ “คุณวิทย์เขาจะโอนเงินมาให้พรุ่งนี้ค่ะ” “ดีจริงๆ เลยนะหลาน” ป้าสมรกล่าว “เราโชคดีมากที่มีคุณวิทย์” แก้มพยักหน้า เธอรู้สึกขอบคุณคุณวิทย์จากใจจริง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดที่ต้องมารบกวนเขา การพึ่งพาคนอื่นเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากทำ แต่เพื่อพ่อ เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่าง คืนนั้น แก้มแทบจะหลับไม่ลง เธอคิดถึงสถานการณ์ของครอบครัว คิดถึงค่าใช้จ่ายที่จะตามมาหลังจากการผ่าตัด คิดถึงอนาคตของตัวเองที่ดูจะเลือนลางลงไปทุกที การกลับมาบ้านครั้งนี้ ทำให้เธอได้เห็นความจริงที่โหดร้ายของการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด เธอได้แต่ภาวนาขอให้การผ่าตัดของพ่อผ่านพ้นไปด้วยดี และขอให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เพื่อให้ครอบครัวของเธอได้หลุดพ้นจากวังวนแห่งความทุกข์ยากนี้ เช้าวันต่อมา แก้มได้รับข้อความยืนยันการโอนเงินจากคุณวิทย์ เธอรีบนำเงินไปยื่นให้ป้าสมรเพื่อนำไปชำระที่โรงพยาบาล “ได้แล้วนะแก้ม” ป้าสมรแจ้งข่าว “คุณหมอคอนเฟิร์มวันผ่าตัดแล้ว เป็นวันพุธหน้าตามที่แจ้งไว้” แก้มพยักหน้า เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่เหลือก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด “แล้ว… ค่ารักษาที่เหลือล่ะคะป้า” แก้มถาม “ก็… ต้องว่ากันไปตามสถานการณ์นะแก้ม” ป้าสมรตอบ “เราคงต้องขอความช่วยเหลือจากที่อื่นอีก” แก้มถอนหายใจ เธอมองไปยังพ่อที่กำลังนอนพักอยู่บนเตียง พ่อของเธอพยายามเข้มแข็งเพื่อลูก แต่แก้มรู้ดีว่าท่านคงจะแบกรับความเจ็บปวดและความกังวลไว้มากเพียงใด “หนูจะดูแลพ่อให้ดีที่สุดค่ะป้า” แก้มกล่าว “หนูจะไม่ยอมให้พ่อต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แก้มแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ การดูแลพ่อที่ป่วยหนักเป็นงานที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ เธอต้องคอยเช็ดตัว ป้อนน้ำ ป้อนอาหาร เปลี่ยนผ้าอ้อม และคอยเฝ้าดูอาการของท่านตลอดเวลา “คุณหมอคะ” แก้มเอ่ยถามคุณหมอที่เข้ามาตรวจอาการพ่อของเธอ “ตอนนี้อาการพ่อเป็นยังไงบ้างคะ” “อาการทรงตัวครับ” คุณหมอตอบ “แต่ก็ยังคงต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด” “แล้ว… การผ่าตัดล่ะคะ จะมีอะไรผิดพลาดไหมคะ” แก้มถามด้วยความกังวล คุณหมอมองแก้มด้วยแววตาเห็นใจ “การผ่าตัดทุกครั้งย่อมมีความเสี่ยงครับ แต่เราจะพยายามอย่างเต็มที่ที่สุด” คำตอบของคุณหมอไม่ได้ช่วยให้แก้มคลายความกังวลลงเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว พร้อมจะถูกกระแสธารแห่งโชคชะตาพัดพาไปได้ทุกเมื่อ