หลายสัปดาห์ผ่านไป แก้มยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งในไร่ผลไม้ของลุงสมชาย ชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่เรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข เธอเริ่มสนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานมากขึ้น โดยเฉพาะพี่แดง ซึ่งกลายเป็นเหมือนพี่สาวคนสนิทที่คอยให้คำปรึกษาและช่วยเหลือเธออยู่เสมอ "แก้ม วันนี้ลุงสมชายมีเรื่องจะคุยด้วยนะ" พี่แดงบอกแก้มขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันคัดแยกผลไม้ "บอกว่าให้ไปหาที่บ้านช่วงพักเที่ยง" แก้มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยมีเรื่องต้องคุยกับลุงสมชายเป็นการส่วนตัวมาก่อน "มีเรื่องอะไรเหรอคะพี่แดง" "ไม่รู้สิ" พี่แดงยักไหล่ "แต่เห็นแก้มทำหน้าเครียดๆ ไปด้วยนะ" แก้มกังวลเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ เธอทำงานต่อไปอย่างปกติ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าลุงสมชายมีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอ เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง แก้มเดินไปยังบ้านหลังเล็กของลุงสมชาย เธอเห็นท่านนั่งรออยู่แล้วบนม้านั่งใต้ต้นมะม่วงใหญ่ ใบหน้าของท่านดูครุ่นคิด "สวัสดีค่ะลุง" แก้มกล่าวทักทายอย่างสุภาพ "มาแล้วเหรอแก้ม" ลุงสมชายผายมือเชิญให้แก้มมานั่งข้างๆ "นั่งก่อนสิ" แก้มทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ลุงสมชาย เธอสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในบรรยากาศ "ลุงมีเรื่องจะคุยกับแก้ม" ลุงสมชายเริ่มพูด น้ำเสียงของท่านดูจริงจัง "เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพ่อของแกนะ" คำพูดของลุงสมชายทำให้แก้มใจเต้นแรง เธอหันไปมองท่านด้วยความคาดหวัง "พ่อของแก... ไม่สบายหนักจริงๆ ใช่ไหม" ลุงสมชายถาม แก้มพยักหน้า "ค่ะลุง ตอนนี้ท่านอาการไม่ค่อยดีเลยค่ะ หนูเป็นห่วงท่านมาก" "เรื่องค่ารักษาพยาบาล... มันเยอะมากเลยใช่ไหม" ลุงสมชายมองลึกเข้าไปในดวงตาของแก้ม ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงความกังวลของเธอ แก้มพยักหน้าอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ค่ะลุง ค่าผ่าตัดแพงมากจริงๆ หนูไม่รู้จะหาเงินมาจากไหน" ลุงสมชายถอนหายใจยาว "แก้ม... พ่อของแกไม่ได้ป่วยแค่การเงินนะ" แก้มเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "หมายความว่ายังไงคะลุง" "พ่อของแก... เขาเป็นหนี้" ลุงสมชายพูดเสียงเบา "เป็นหนี้ก้อนใหญ่มาก" คำพูดนั้นทำเอาแก้มแทบยืนไม่อยู่ เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ "หนี้เหรอคะ... หนี้อะไรคะ" "หนี้จากการพนัน" ลุงสมชายกล่าว "พ่อของแก... เขาเคยติดการพนันอย่างหนัก" แก้มรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน พ่อของเธอ ผู้ชายที่เธอรักและเคารพเสมอมา จะมีเรื่องแบบนี้ซ่อนอยู่ "ไม่จริงค่ะลุง" แก้มปฏิเสธเสียงสั่น "พ่อไม่เคยทำอะไรแบบนั้น" "ลุงรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" ลุงสมชายจับมือแก้มไว้แน่น "แต่ลุงต้องบอกความจริงกับแก" "หนู... หนูไม่เข้าใจ" แก้มพูดด้วยเสียงแหบพร่า "ถ้าพ่อเป็นหนี้ ทำไมถึงไม่เคยบอกหนูเลย" "พ่อคงไม่อยากให้แกทุกข์ใจ" ลุงสมชายตอบ "เขาคงอยากจะปกป้องแก" "แต่ตอนนี้หนูยิ่งทุกข์ใจกว่าเดิมอีกค่ะลุง" แก้มสะอื้น "หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" "ใจเย็นๆ นะแก้ม" ลุงสมชายปลอบ "ลุงจะช่วยแกเอง" "ช่วยยังไงคะลุง" แก้มเงยหน้ามองลุงสมชายด้วยความหวัง "ลุงจะช่วยหาทางออกให้" ลุงสมชายกล่าว "แต่แกต้องเข้มแข็งนะ" แก้มพยักหน้า เธอพยายามรวบรวมสติ ถึงแม้หัวใจจะบอบช้ำเพียงใด เธอก็รู้ว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้ "แล้ว... แล้วหนี้ทั้งหมดเท่าไหร่คะลุง" แก้มถาม "ประมาณเกือบห้าแสนบาท" ลุงสมชายตอบ ห้าแสนบาท! ตัวเลขนั้นทำให้แก้มแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น มันเป็นจำนวนเงินที่มหาศาลเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "เป็นไปไม่ได้" แก้มพึมพำ "หนูไม่มีทางหาเงินมาได้ขนาดนั้น" "ลุงรู้ว่ามันยาก" ลุงสมชายพูด "แต่เรายังมีเวลา เราจะหาทางไปด้วยกัน" แก้มมองไปที่ใบหน้าของลุงสมชาย เธอเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของท่าน ความเมตตาและความเอ็นดูที่ท่านมีให้เธอ มันเป็นเหมือนแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด "ขอบคุณค่ะลุง" แก้มกล่าวเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณที่บอกความจริงกับหนู" "ไม่เป็นไรหรอก" ลุงสมชายยิ้มอย่างอ่อนโยน "แก้มคือครอบครัวของลุงนะ" หลังจากคุยกับลุงสมชาย แก้มก็กลับไปทำงานด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ เรื่องราวที่ลุงสมชายเล่ามันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีความจริงได้ ตลอดทั้งบ่าย แก้มทำงานไปโดยที่ใจลอย เธอพยายามคิดหาทางออกให้กับปัญหานี้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีหนทางใดที่เป็นไปได้ "แก้ม เป็นอะไรไป" พี่แดงสังเกตเห็นความผิดปกติ "ดูเหม่อๆ ไปเลยนะ" "เปล่าค่ะพี่แดง" แก้มพยายามฝืนยิ้ม "แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" "พักก่อนไหม" พี่แดงเสนอ "เดี๋ยวพี่จัดการงานตรงนี้ให้" "ไม่เป็นไรค่ะ" แก้มปฏิเสธ "หนูไหวค่ะ" เธอสูดหายใจลึกๆ เธอต้องเข้มแข็ง เธอยังมีพ่อที่ต้องดูแล และเธอยังมีหนี้สินก้อนใหญ่ที่ต้องชดใช้ "พี่แดงคะ" แก้มตัดสินใจเอ่ยปาก "ลุงสมชายเพิ่งบอกหนูเรื่องพ่อค่ะ" "เรื่องอะไรเหรอ" พี่แดงถามด้วยความเป็นห่วง แก้มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่แดงฟัง น้ำตาของเธอไหลรินออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอรู้สึกว่ามันเบาลงกว่าเดิม เพราะเธอได้แบ่งปันความทุกข์นี้ให้กับใครสักคน "เรื่องมัน... มันหนักมากเลยนะแก้ม" พี่แดงกล่าวอย่างเห็นใจ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ลุงสมชายเป็นคนดีมาก ท่านต้องช่วยแกได้แน่ๆ" "หนูหวังว่าอย่างนั้นค่ะ" แก้มตอบ "หนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ" "เรามาช่วยกันคิดนะ" พี่แดงจับมือแก้มแน่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" คำพูดให้กำลังใจของพี่แดง ทำให้แก้มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้