ชีวิตในสิงคโปร์ของแก้มเริ่มลงตัวมากขึ้น เธอทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ได้ดีขึ้น ความเหงาและความรู้สึกอ้างว้างยังคงมีอยู่บ้างเป็นครั้งคราว แต่เธอก็ได้เรียนรู้วิธีจัดการกับมันแล้ว เช้าวันเสาร์วันหนึ่ง แก้มตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เธอตัดสินใจว่าจะใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้คอนโด เธอแต่งตัวสบายๆ หยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะออกจากห้องไป สวนสาธารณะที่นี่กว้างขวางและร่มรื่น เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ มีผู้คนออกมาทำกิจกรรมต่างๆ มากมาย ทั้งวิ่ง เล่นโยคะ ปิกนิก และพาสัตว์เลี้ยงมาเดินเล่น แก้มเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยอิฐ สูดอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอด ขณะที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบุคคลที่คุ้นเคยคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา "นั่น... นั่นมันคุณวิชัยนี่นา!" แก้มอุทานเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ คุณวิชัยในชุดลำลอง ดูผ่อนคลายกว่าตอนที่เธอเจอครั้งแรกที่สำนักงานมาก เขากำลังเดินอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนรัก หรืออาจจะเป็นภรรยาของเขา แก้มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าจะเข้าไปทักทายดีหรือไม่ แต่สุดท้าย ความรู้สึกอยากจะขอบคุณคุณวิชัยก็มีมากกว่า "คุณวิชัยคะ" แก้มเรียก คุณวิชัยหันมามองด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นแก้ม เขาก็ยิ้มออกมา "อ้าว คุณแก้ม" คุณวิชัยกล่าว "ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เลย" "ค่ะ พอดีหนูออกมาเดินเล่นค่ะ" แก้มตอบ "ขอบคุณคุณวิชัยอีกครั้งนะคะ ที่ให้โอกาสหนูได้มาทำงานที่นี่" "ไม่ต้องเป็นห่วงครับ" คุณวิชัยยิ้ม "ผมดีใจที่ได้คุณแก้มมาร่วมงาน" ขณะนั้นเอง หญิงสาวที่มากับคุณวิชัยก็เดินเข้ามาหา "นี่คุณวิชัย ใครคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา "นี่แก้ม เป็นพนักงานของผมเอง" คุณวิชัยแนะนำ "แก้ม นี่คุณอรศรี ภรรยาผม" แก้มก้มศีรษะลงเล็กน้อย "สวัสดีค่ะคุณอรศรี" คุณอรศรียิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจนัก "สวัสดีค่ะ" บรรยากาศเริ่มดูอึดอัด แก้มรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจ "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีเรามีนัดต่อ" คุณวิชัยกล่าว "ถ้ามีอะไรก็บอกผมได้เสมอนะครับ" "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" แก้มกล่าว คุณวิชัยและคุณอรศรีเดินจากไป ทิ้งให้แก้มยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางสวนสาธารณะที่เคยร่มรื่น "ดูเหมือนว่า... เรื่องราวจะไม่ง่ายอย่างที่คิด" แก้มคิดในใจ เธอนั่งลงที่เดิม นึกถึงใบหน้าของคุณอรศรีที่ดูไม่เป็นมิตรนัก เธออดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคุณวิชัยถึงต้องปิดบังเรื่องภรรยาของเขา วันต่อมา แก้มเดินทางไปทำงานตามปกติ เธอพยายามไม่คิดมากเรื่องที่เจอเมื่อวานนี้ แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ เมื่อไปถึงแผนก แก้มก็พบว่ามีเรื่องผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น "เกิดอะไรขึ้นคะ" แก้มถามเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" เพื่อนร่วมงานตอบ "เห็นว่าคุณวิชัยจะเข้ามาคุยกับคุณมาร์คเรื่องเอกสารบางอย่าง" ไม่นานนัก คุณมาร์คก็เดินออกมาจากห้องทำงานของคุณวิชัย เขาดูมีสีหน้าเคร่งเครียด "คุณแก้มครับ" คุณมาร์คเรียก "ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ" แก้มหันไปมองด้วยความสงสัย "คุณวิชัยได้ตัดสินใจที่จะยุติสัญญาจ้างของคุณแก้มแล้วครับ" คุณมาร์คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจ แก้มถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "อะไรนะคะ" แก้มถามเสียงสั่น "ยุติสัญญาจ้าง... ทำไมคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจในรายละเอียดทั้งหมดครับ" คุณมาร์คตอบ "แต่ได้ยินมาว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวของคุณวิชัย" แก้มรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนแปลงไปเร็วขนาดนี้ "แต่... แต่พ่อของหนู..." แก้มพยายามพูดต่อ แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ "ผมเข้าใจครับว่าคุณแก้มคงจะเสียใจ" คุณมาร์คกล่าว "ทางบริษัทจะจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายให้คุณแก้ม และจะช่วยเหลือในเรื่องการหาที่พักชั่วคราว หากคุณแก้มต้องการ" แก้มยืนนิ่ง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกสับสน ตกใจ และเสียใจอย่างสุดซึ้ง "หนู... หนูต้องทำยังไงต่อไปคะ" แก้มถามเสียงแผ่วเบา "ผมไม่แน่ใจครับ" คุณมาร์คตอบ "แต่คุณแก้มต้องเข้มแข็งนะครับ" แก้มเดินออกจากห้องทำงานของคุณมาร์คอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ภาพใบหน้าของพ่อที่กำลังรอเธออยู่ที่บ้าน ผุดขึ้นมาในความคิด "พ่อคะ... หนูขอโทษค่ะ" แก้มพึมพำกับตัวเอง "หนูทำไม่ได้" ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ราวกับพายุที่พัดพาเอาทุกสิ่งทุกอย่างของเธอไปหมดสิ้น หยดน้ำค้างที่เคยเป็นความหวัง ตอนนี้กลับกลายเป็นน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนกลีบดอกไม้แห่งชีวิตที่กำลังจะเหี่ยวเฉา