ทางเดินที่ทอดตัวยาวเข้าไปในความมืดนั้นดูราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด โสภิตากับธามก้าวเท้าเข้าไปอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าของพวกเขาสะท้อนก้องไปทั่ว ทำให้บรรยากาศยิ่งดูเงียบสงัดและลึกลับ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของธามส่องนำทางไปเพียงไม่กี่เมตรข้างหน้า ที่เหลือล้วนถูกกลืนกินโดยความมืดมิดอันหนาทึบ "ที่นี่... รู้สึกแตกต่างจากที่ผ่านมาเลยนะครับ" ธามกล่าว ขณะที่เขาสำรวจผนังหินรอบๆ "เหมือนกับว่า... อากาศมันบริสุทธิ์กว่า... และไม่มีความรู้สึกกดดันเหมือนตอนเจอภาพลวงตา" "นั่นเป็นเพราะว่า... เราผ่านบททดสอบแรกมาแล้วค่ะ" โสภิตาตอบ "เราได้ยืนยันตัวตนที่แท้จริงของเรา... และได้ปฏิเสธที่จะหลงไปกับความสบาย... หรือภาพลวงตาแห่งความสำเร็จ... ที่ถูกยัดเยียดให้" เธอหยิบเอกสารโบราณออกมาอีกครั้ง พลิกดูหน้าที่มีรูปภาพของอาคารที่ซับซ้อน "ตามแผนผังที่นี่... 'หอคอยแห่งความทรงจำ'... ไม่ใช่แค่ห้องธรรมดา... แต่มันคือโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อเก็บรักษา... หรืออาจจะส่งผ่าน... ความทรงจำของบรรพบุรุษ" "ความทรงจำของบรรพบุรุษ?" ธามทวนคำ "แล้ว... มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องของเราครับ?" "บันทึกกล่าวว่า... 'ความลับที่แท้จริง... มิได้อยู่ในเอกสาร... แต่อยู่ในความทรงจำที่ถูกลืม'... ความทรงจำของคนในตระกูล... ตั้งแต่อดีตกาล... อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ... ในการไขปริศนาทั้งหมด... รวมถึง... ความลับของ 'ห้องบรรทมแห่งดารา' ด้วย" โสภิตาอธิบาย ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในทางเดินนั้น ผนังหินรอบข้างก็เริ่มปรากฏลวดลายที่ซับซ้อนมากขึ้น ลวดลายเหล่านั้นดูเก่าแก่และมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่ มันไม่ใช่แค่ภาพวาดธรรมดา แต่เหมือนกับว่ามันกำลังสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง "ดูนี่สิครับ..." ธามชี้ไปที่ลวดลายบนผนัง "นี่มัน... สัญลักษณ์ที่เหมือนกับที่เราเคยเห็น... ในเอกสารเก่า... และบนแผ่นหินตอนแรกสุดเลย" "ใช่ค่ะ" โสภิตาเห็นด้วย "สัญลักษณ์เหล่านี้... คือภาษา... ภาษาแห่งความทรงจำ... ภาษาแห่งตระกูลของเรา... และดูเหมือนว่า... ที่นี่... คือที่ที่ภาษาเหล่านี้... จะถูกรวบรวมไว้... และตีความได้" ทันใดนั้น พวกเขาก็มาถึงสุดทางเดินที่ปลายทางเดินปรากฏเป็นประตูหินขนาดใหญ่ มันดูแข็งแกร่งและเก่าแก่กว่าประตูที่พวกเขาเคยเห็นมาทั้งหมด บนบานประตูมีสัญลักษณ์โบราณที่ส่องแสงเรืองรองอยู่ สัญลักษณ์เหล่านั้นหมุนวนและเปลี่ยนแปลงรูปร่างอยู่ตลอดเวลา "นี่คงจะเป็นทางเข้าสู่... 'หอคอยแห่งความทรงจำ' แล้วล่ะค่ะ" โสภิตาพูด ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่บานประตูหินอย่างไม่กระพริบ "แล้ว... เราจะเปิดมันได้อย่างไรครับ?" ธามถาม โสภิตาหยิบเอกสารโบราณอีกฉบับออกมา มันเป็นเอกสารที่ดูเก่าแก่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา กระดาษเหลืองกรอบ และเกือบจะเปื่อยยุ่ย "บันทึกกล่าวถึง... 'กุญแจแห่งความทรงจำ'... มันไม่ใช่กุญแจที่จับต้องได้... แต่มันคือ... การระลึกถึง... และการยอมรับ... ในอดีตทั้งหมด... ทั้งส่วนที่ดี... และส่วนที่เลวร้าย" "การระลึกถึง... และการยอมรับ..." ธามทวนคำ "หมายความว่า... เราต้อง... จำเรื่องราวในอดีตได้ทั้งหมด... อย่างนั้นเหรอครับ?" "ไม่ใช่ทั้งหมด... แต่คือ 'แก่นแท้' ของมันค่ะ" โสภิตาอธิบาย "คือการเข้าใจ... เหตุผล... เบื้องหลัง... การกระทำต่างๆ... ของบรรพบุรุษของเรา... การเข้าใจ... ว่าทำไม... พวกเขาถึงตัดสินใจ... ในแบบที่พวกเขาทำ" เธอค่อยๆ วางมือลงบนบานประตูหิน สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาอย่างมหาศาล "บันทึกยังกล่าวอีกว่า... 'เมื่อสัญลักษณ์บนบานประตู... ตรงกับความทรงจำที่แท้จริง... ประตูจะเปิดออก'... มันต้องการให้เรา... เชื่อมโยง... ตัวเอง... เข้ากับ... ประวัติศาสตร์... ของตระกูล" โสภิตาหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสติ และนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เธอได้ค้นพบมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เรื่องราวของความขัดแย้งในตระกูล การแก่งแย่งชิงดี การปกปิดความลับ และความเจ็บปวดที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน "ฉันเห็น... ความโลภ... ฉันเห็น... ความแค้น... ฉันเห็น... ความกลัว..." โสภิตาพึมพำ "แต่... ฉันก็เห็น... ความรัก... ความเสียสละ... และความหวัง... ที่บรรพบุรุษของเรา... เคยมี" ขณะที่เธอพูด สัญลักษณ์บนบานประตูหินก็เริ่มส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้น แต่ละสัญลักษณ์หมุนวนเร็วขึ้น และเริ่มเรียงตัวกันเป็นรูปแบบใหม่ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม "ธาม... คุณก็ต้องทำเช่นเดียวกันค่ะ" โสภิตากล่าว ลืมตาขึ้นมามองเขา "คุณต้องระลึกถึง... และยอมรับ... ในอดีตของตระกูล... ในแบบที่คุณเข้าใจ... ในแบบที่คุณรู้สึก" ธามพยักหน้า เขาก็หลับตาลง พยายามนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเคยได้ยินมา เรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลอันยิ่งใหญ่ ที่เต็มไปด้วยอำนาจและชื่อเสียง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขัดแย้งภายในที่มองไม่เห็น "ผมเห็น... การต่อสู้... เพื่อรักษาอำนาจ... ผมเห็น... ความผิดพลาด... ที่นำไปสู่... การสูญเสีย..." ธามพูด เสียงของเขาค่อยๆ หนักแน่นขึ้น "แต่... ผมก็เห็น... ความพยายาม... ในการแก้ไข... ความต้องการ... ที่จะสร้าง... สิ่งที่ดีกว่า... ให้กับลูกหลาน" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังรวบรวมความทรงจำและยอมรับในอดีต สัญลักษณ์บนบานประตูหินก็เริ่มเปล่งประกายสีทองอร่ามออกมา ลวดลายที่หมุนวนเริ่มหยุดนิ่ง และก่อตัวเป็นรูปทรงที่สมบูรณ์แบบ "มันกำลัง... ประสานกัน...!" โสภิตาอุทาน เสียงครืดคราดที่ดังมาจากบานประตูหินนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูหนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิม บานประตูหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเบื้องหลังที่เต็มไปด้วยแสงสว่างอันนุ่มนวล และบรรยากาศที่ดูสงบอย่างน่าประหลาด "เราทำได้แล้วค่ะ..." โสภิตาถอนหายใจอย่างโล่งอก "ใช่ครับ... เราทำได้" ธามตอบ เขามองไปยังเบื้องหลังประตูด้วยความตื่นเต้นระคนความสงสัย "พร้อมที่จะก้าวเข้าไป... สู่ 'หอคอยแห่งความทรงจำ' แล้วหรือยังคะ?" โสภิตาถาม "พร้อมเสมอครับ" ธามตอบ ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น ก่อนที่จะก้าวเท้าผ่านบานประตูหินที่เปิดออกนั้นเข้าไป ทิ้งความมืดมิดไว้เบื้องหลัง และก้าวเข้าสู่โลกแห่งความทรงจำที่ถูกเก็บงำมานานหลายศตวรรษ