อนงค์เดินออกมาจากบ้านของมารดาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอไม่เคยคาดคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกที่ควรจะเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ จะสามารถพังทลายลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ แสงแดดในยามบ่ายที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น ตอนนี้กลับกลายเป็นความร้อนที่แผดเผาจิตใจของเธอ เธอรู้สึกว่างเปล่า สับสน และอ้างว้าง เธอเดินเรื่อยเปื่อยไปตามท้องถนนในย่านที่คุ้นเคย แต่ทุกอย่างกลับดูแปลกตาไปหมด ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนวนรอบตัวเธอ “อนงค์! เป็นอะไรไป! ทำไมถึงยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง อนงค์สะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันไปมอง ก็พบกับคุณจิระพัฒน์ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยความกังวล “คุณจิระพัฒน์…” อนงค์เอ่ยชื่อเขา น้ำเสียงสั่นเครือ “เกิดอะไรขึ้น! แม่ของคุณเป็นอะไร! ทำไมถึง… ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้!” คุณจิระพัฒน์รีบเข้ามาประคองเธอไว้ “คุณอนงค์… บอกผมมาสิ เกิดอะไรขึ้น” อนงค์มองใบหน้าของคุณจิระพัฒน์ที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง เธอไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว “แม่… แม่ไล่ออกมาค่ะ” อนงค์พึมพำ “หนู… หนูไม่ยอมแต่งงานกับคุณแทน” คุณจิระพัฒน์อึ้งไปชั่วขณะ เขาเข้าใจในสถานการณ์ทันที เขาโอบกอดอนงค์ไว้แน่นราวกับจะปลอบประโลม “ผมเสียใจด้วยนะอนงค์” เขาพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่ามันต้องยากสำหรับคุณ” “หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ” อนงค์ซบหน้าลงกับไหล่ของคุณจิระพัฒน์ “หนูเสียแม่ไปแล้ว” “คุณไม่ได้เสียแม่ไปหรอกนะอนงค์” คุณจิระพัฒน์ปลอบ “แม่ของคุณอาจจะยังโกรธอยู่ แต่ผมเชื่อว่าวันหนึ่ง ท่านจะเข้าใจ” “แต่แม่บอกว่า… ถ้าหนูไม่แต่งงานกับคุณแทน แม่จะไม่ให้เงินหนูสักบาท แล้ว… แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหน” อนงค์ถามด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง คุณจิระพัฒน์ผละออกจากเธอเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณไม่ต้องห่วงนะอนงค์ ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ ผมจะช่วยคุณเอง” “แต่… คุณแทน…” อนงค์เอ่ยชื่อคู่หมั้นของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “คุณแทน… เขาเป็นคนที่ดีนะอนงค์” คุณจิระพัฒน์พูด “แต่ถ้าความสุขของคุณไม่ได้อยู่ที่เขา ผมก็เชื่อว่าคุณควรจะเลือกในสิ่งที่คุณต้องการ” “หนู… หนูรักเขาค่ะ” อนงค์กล่าว “หนูรักคุณจิระพัฒน์” คุณจิระพัฒน์ยิ้มบางๆ “ผมก็รักคุณอนงค์” ทั้งสองมองตากัน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในหัวใจของทั้งคู่ “ตอนนี้… คุณอยากจะไปไหนไหมอนงค์” คุณจิระพัฒน์ถาม “หรืออยากจะกลับไปที่ห้องเช่าของคุณก่อน” “หนู… หนูยังไม่อยากกลับไปเลยค่ะ” อนงค์ตอบ “หนูรู้สึก… หนูรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันพังทลายลงไปหมดแล้ว” “ถ้าอย่างนั้น… มากับผม” คุณจิระพัฒน์เสนอ “ผมมีที่ที่หนึ่งที่คุณอาจจะชอบ” อนงค์มองคุณจิระพัฒน์ด้วยความสงสัย “ที่ไหนคะ” “ไปแล้วจะรู้” คุณจิระพัฒน์ยิ้ม “เชื่อใจผมนะ” อนงค์พยักหน้า เธอก็ไม่รู้จะไปไหนดี การได้อยู่กับคุณจิระพัฒน์ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง คุณจิระพัฒน์พาอนงค์ขึ้นรถ แล้วขับออกไปจากบริเวณนั้น เขาเลี้ยวรถเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก ก่อนจะจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง “ที่นี่คือที่ไหนคะ” อนงค์ถาม “บ้านผมเอง” คุณจิระพัฒน์ตอบ “ผมอยากให้คุณมาพักที่นี่สักพักก่อนนะ จนกว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น” อนงค์มองบ้านหลังนั้นด้วยความประหลาดใจ มันเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดเล็กที่ดูอบอุ่นและเป็นกันเอง ไม่เหมือนกับบ้านหลังใหญ่โตหรูหราของมารดาเธอ “แต่… คุณแทน…” อนงค์ยังคงกังวล “ไม่ต้องห่วงเรื่องคุณแทน” คุณจิระพัฒน์พูด “ผมจะจัดการทุกอย่างเอง” อนงค์ลงจากรถ เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่สงบและปลอดภัยในบริเวณนี้ “ขอบคุณนะคะคุณจิระพัฒน์” อนงค์กล่าว “ไม่เป็นไรหรอกอนงค์” คุณจิระพัฒน์ยิ้ม “เราเป็นคนรักกันนะ” เมื่อเข้ามาในบ้าน อนงค์ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น บ้านของคุณจิระพัฒน์ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ดูอบอุ่น มีรูปถ่ายของเขาและครอบครัวแขวนอยู่บนผนัง “คุณจะอยู่ที่นี่กับผมนะอนงค์” คุณจิระพัฒน์กล่าว “คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น” “แต่… แล้วงานของหนูล่ะคะ” อนงค์ถาม “หนูต้องไปทำงาน” “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น” คุณจิระพัฒน์ตอบ “ผมจะช่วยคุณเอง” “แล้ว… แล้วเรื่องคุณแทนล่ะคะ” อนงค์ถามอีกครั้ง “ผมจะคุยกับเขาเอง” คุณจิระพัฒน์ยืนยัน “ผมจะอธิบายให้เขาเข้าใจ” อนงค์มองคุณจิระพัฒน์ด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกว่าเธอได้พบกับคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้จริงๆ “คุณจิระพัฒน์คะ…” อนงค์เริ่มเอ่ย “หนู… หนูอยากจะบอกความจริงกับคุณ” “ความจริงอะไรเหรอครับอนงค์” คุณจิระพัฒน์ถาม “ที่แม่ของหนูบังคับให้หนูแต่งงานกับคุณแทน… มันไม่ใช่เพราะแม่ไม่ชอบคุณ” อนงค์กล่าว “แต่เป็นเพราะ… แม่กลัวว่าหนูจะลำบากเหมือนแม่” คุณจิระพัฒน์ฟังอย่างตั้งใจ “แม่ของหนู… เคยมีชีวิตที่ลำบากมาก่อนค่ะ” อนงค์เล่าต่อ “เธอเคยแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก เพียงเพราะต้องการความมั่นคง แล้วสุดท้าย… เธอก็พบว่ามันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง” “แล้วทำไม… ทำไมท่านถึงยังอยากให้คุณแต่งงานกับคุณแทน” คุณจิระพัฒน์ถาม “เพราะท่านกลัวว่าหนูจะเดินตามรอยท่านค่ะ” อนงค์ตอบ “ท่านคิดว่าการแต่งงานกับคุณแทนจะทำให้หนูมีความสุขและมั่นคง” “แล้วคุณล่ะอนงค์” คุณจิระพัฒน์ถาม “คุณคิดว่ายังไง” “หนู… หนูไม่อยากมีความมั่นคงแบบนั้นค่ะ” อนงค์ตอบ “หนูอยากมีความสุขในแบบของหนูเอง” “ผมเข้าใจ” คุณจิระพัฒน์ยิ้ม “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” อนงค์มองคุณจิระพัฒน์ด้วยความรัก เธอกอดเขาไว้แน่น ราวกับจะซึมซับความอบอุ่นและกำลังใจจากเขา “ขอบคุณนะคะคุณจิระพัฒน์” อนงค์กล่าว “หนูรักคุณ” “ผมก็รักคุณอนงค์” คุณจิระพัฒน์ตอบ ค่ำคืนนั้น อนงค์นอนหลับตาอย่างสงบเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงยากลำบาก แต่การมีคุณจิระพัฒน์อยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้