หลังจากวางสายจากคุณป้าสมศรี อนงค์ก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมา ความจริงที่ได้ยินมันยิ่งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะโกรธใคร ควรจะเสียใจเรื่องอะไรกันแน่ คุณจิระพัฒน์เห็นสภาพของอนงค์ก็รีบเข้ามาหา “เป็นอะไรไปอนงค์” เขาถามด้วยความเป็นห่วง อนงค์เงยหน้าขึ้นมองสามี ดวงตาแดงก่ำ “หนู… หนูรู้ความจริงทั้งหมดแล้วค่ะ” “แล้ว… แล้วเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามอย่างนุ่มนวล “มัน… มันแย่กว่าที่หนูคิดไว้เยอะเลยค่ะ” อนงค์ตอบเสียงสั่น “หนูไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ดี” คุณจิระพัฒน์ดึงเธอเข้ามากอดปลอบ “ไม่เป็นไรนะอนงค์ ผมอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ” “หนู… หนูรู้สึกเหมือนถูกหลอกมาทั้งชีวิต” อนงค์สะอื้น “ทั้งแม่… ทั้งเรื่องราวทั้งหมด” “ผมเข้าใจนะ” เขาพูด “แต่จำไว้นะอนงค์ สิ่งที่คุณเจอมา มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย” “แล้ว… แล้วหนูควรจะทำอย่างไรคะ” “คุณไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจอะไรทั้งนั้น” คุณจิระพัฒน์กล่าว “ให้เวลาตัวเองได้พัก ได้ทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อน” “หนู… หนูควรจะไปหาแม่ไหมคะ” “ถ้าคุณพร้อม… ผมก็คิดว่าคุณควรจะลองคุยกับท่านอีกครั้ง” เขาแนะนำ “แต่ครั้งนี้… คุณอาจจะต้องเตรียมใจรับฟังในมุมมองของท่านด้วย” อนงค์พยักหน้าช้าๆ เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับมารดาเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่มันก็ยังเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน สองสามวันต่อมา อนงค์ตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมมารดาของเธอ คุณจิระพัฒน์ไปด้วยเพื่อเป็นกำลังใจ เมื่อไปถึงบ้านของมารดา อนงค์ก็รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่แน่ใจว่าจะเริ่มบทสนทนาอย่างไรดี “แม่คะ” อนงค์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นมารดากำลังนั่งอยู่หน้าบ้าน มารดาของอนงค์หันมามองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ “อนงค์… มาแล้วเหรอ” “ค่ะ” อนงค์ตอบ “หนู… หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับแม่ค่ะ” มารดาของอนงค์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “จะคุยเรื่องอะไร” “เรื่อง… เรื่องคุณวิภา… เรื่องของคุณพ่อ… เรื่องทุกอย่างค่ะ” อนงค์บอก มารดาของอนงค์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “แกไปรู้อะไรมา” “หนูได้คุยกับคุณป้าสมศรีค่ะ” อนงค์บอก “หนูรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อคุณป้าสมศรี มารดาของอนงค์ก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไป “แก… แกเล่าอะไรให้เขาฟังบ้าง” “หนูรู้ว่าแม่… ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของหนู” อนงค์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “และหนูก็รู้ว่าคุณวิภา… คือแม่ที่แท้จริงของหนู” มารดาของอนงค์หลับตาลงช้าๆ “ใช่… แกไม่ใช่ลูกของฉัน” คำยอมรับนั้นทำให้อนงค์เจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว “แล้ว… ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ” “ฉัน… ฉันไม่รู้จะบอกแกอย่างไร” มารดาของอนงค์ตอบเสียงแผ่ว “ตอนที่แกเกิด… คุณวิภาฝากแกไว้กับฉัน แล้วเธอก็จากไป” “จากไป… เพราะอะไรคะ” “เธอ… เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอมีลูก” มารดาของอนงค์เล่า “เธอเชื่อว่าการทิ้งแกไว้กับฉัน จะทำให้แกมีชีวิตที่ดีกว่า” “แต่… ทำไมแม่ถึงไม่เคยพูดถึงคุณวิภาเลย” “ฉัน… ฉันกลัว” มารดาของอนงค์ยอมรับ “กลัวว่าแกจะอยากกลับไปหาเธอ กลัวว่าแกจะทิ้งฉันไป” “แม่… แม่เห็นแก่ตัวนะคะ” อนงค์พูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ใช่… ฉันเห็นแก่ตัว” มารดาของอนงค์ยอมรับ “ฉันรักแกมากนะอนงค์ รักเหมือนลูกแท้ๆ ของฉัน” “แต่แม่กำลังทำร้ายหนูนะคะ” อนงค์บอก “หนูรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนเลย” “ฉันขอโทษนะอนงค์” มารดาของอนงค์ร้องไห้ “แม่ขอโทษจริงๆ” คุณจิระพัฒน์เข้ามาจับมืออนงค์เบาๆ “ใจเย็นๆ นะอนงค์” อนงค์มองหน้ามารดาที่กำลังร้องไห้ เธอเห็นความเสียใจและความเจ็บปวดในดวงตาของอีกฝ่าย เธอเข้าใจว่ามารดาอาจจะมีความรู้สึกที่ซับซ้อนเช่นกัน “หนู… หนูไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีค่ะ” อนงค์บอก “หนูสับสนไปหมด” “ไม่เป็นไรนะอนงค์” คุณจิระพัฒน์พูด “เราจะค่อยๆ ผ่านมันไปด้วยกัน” อนงค์มองไปที่มารดาอีกครั้ง “แม่คะ… หนู… หนูต้องการเวลาค่ะ” “แม่รู้… แม่รู้” มารดาของอนงค์พยักหน้า “แม่จะรอ” อนงค์และคุณจิระพัฒน์เดินทางกลับบ้านด้วยความเงียบ อนงค์ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน แต่เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ที่อย่างน้อยเธอก็ได้เผชิญหน้ากับความจริง และได้พูดคุยกับมารดาของเธอ ในช่วงเวลาต่อมา อนงค์พยายามที่จะเยียวยาจิตใจของเธอด้วยการทำกิจกรรมต่างๆ ที่เธอชอบ เธอเริ่มกลับไปวาดรูปอีกครั้ง และได้พบว่าการได้ใช้เวลาอยู่กับงานศิลปะช่วยให้เธอรู้สึกสงบลง “ผมดีใจนะที่เห็นคุณกลับมามีความสุขอีกครั้ง” คุณจิระพัฒน์กล่าวในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งพักผ่อนหลังจากไปเดินป่ามา “ขอบคุณนะคะ” อนงค์ยิ้ม “ถ้าไม่มีคุณ หนูคงผ่านมันไปไม่ได้แน่ๆ” “เราจะผ่านมันไปด้วยกันเสมอ” เขาตอบพลางกุมมือเธอไว้ “คุณเข้มแข็งกว่าที่คิดนะอนงค์” อนงค์ซบหน้าลงกับไหล่สามี เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้าอาจจะยังยากลำบาก แต่เธอก็มีคนที่รักและเข้าใจเธออยู่เคียงข้าง การค้นหาตัวตนที่แท้จริงของอนงค์อาจจะยังไม่จบสิ้น แต่เธอก็เริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ความรักและความเข้าใจจากคุณจิระพัฒน์เป็นเหมือนพลังที่ช่วยให้เธอพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป