อนงค์ยืนอยู่หน้าบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ใจกลางเมือง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามา แม้ว่าอากาศภายนอกจะอบอุ่นเพียงใด เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ความประหม่าปะปนกับความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน การมาเยือนครั้งนี้เป็นก้าวสำคัญที่จะเชื่อมโยงเธอเข้ากับอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่เธอไม่เคยรู้จัก วันนี้คือวันที่เธอจะก้าวข้ามกำแพงแห่งความกลัวและกังวล เพื่อเผชิญหน้ากับความจริงอีกด้านหนึ่ง คุณจิระพัฒน์จับมือเธอไว้แน่น “ไม่ต้องห่วงนะอนงค์ ผมอยู่ตรงนี้” เขาพยักหน้าให้กำลังใจ อนงค์สูดลมหายใจลึก “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา เธอกดกริ่งประตู ร่างสูงโปร่งของชายวัยกลางคนปรากฏขึ้น เขามีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรูปถ่ายเก่าๆ ของบิดาที่เธอเคยเห็น ชายผู้นั้นมองอนงค์ด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ “สวัสดีครับ ผม… ผมชื่ออนงค์ครับ” เธอกล่าวแนะนำตัวอย่างตะกุกตะกัก “ผม… ผมเป็นลูกของคุณสมชายครับ” ดวงตาของชายผู้นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวอนงค์ ราวกับจะหาหลักฐานมายืนยันคำพูดของเธอ “คุณสมชาย… คุณบอกว่าคุณเป็นลูกของคุณสมชาย?” “ครับ” อนงค์พยักหน้า “คุณ… คุณคือคุณสมศักดิ์ ใช่ไหมคะ” ชายผู้นั้นพยักหน้ารับช้าๆ “ใช่ ผมสมศักดิ์ น้องชายของคุณสมชาย” “ผม… ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าคุณสมชายจะมีลูก” คุณสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงฉงน “เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับผมเลย” “ผม… ผมก็เพิ่งจะทราบเรื่องราวทั้งหมดได้ไม่นานนี้เองครับ” อนงค์เล่า “คุณป้าสมศรี เป็นคนเล่าให้ผมฟัง” คุณสมศักดิ์เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าของอนงค์อย่างพิจารณา “คุณ… คุณหน้าเหมือนคุณสมชายมากจริงๆ” “ผม… ผมขอเชิญคุณเข้าไปข้างในก่อนนะครับ” คุณสมศักดิ์เอ่ยเชิญ “เราค่อยๆ คุยกัน” เมื่อเข้ามาภายในบ้าน อนงค์สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นและโอ่อ่า แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเงียบสงัดที่ปกคลุมอยู่ คุณสมศักดิ์นำพาเธอไปยังห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา “นั่งก่อนนะครับ” เขากล่าว “ผมจะไปบอกภรรยา” ไม่นานนัก หญิงสาววัยใกล้เคียงกับคุณสมศักดิ์ก็ปรากฏตัวขึ้น เธอมีใบหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น “สวัสดีค่ะ ฉันสมหญิง ภรรยาของคุณสมศักดิ์ค่ะ” “สวัสดีค่ะ” อนงค์โค้งทักทาย “ดิฉันอนงค์ค่ะ” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” คุณสมหญิงกล่าว “คุณสมศักดิ์เล่าให้ฟังแล้วค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณสมชายจะมีลูก” “ผมเองก็เพิ่งจะทราบครับ” อนงค์ตอบ “ผมไม่เคยได้รับการดูแลจากท่านเลย” “คงเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากนะคะ” คุณสมหญิงกล่าวด้วยความเห็นใจ “คุณสมชายเป็นคน… ค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยแสดงออก” “ผม… ผมอยากจะทราบเรื่องราวของคุณพ่อให้มากกว่านี้ครับ” อนงค์กล่าว “คุณป้าสมศรีเล่าให้ฟังเท่าที่ท่านจะเล่าได้ แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรที่ผมไม่เข้าใจอีกมาก” คุณสมศักดิ์มองหน้าภรรยา ก่อนจะหันมาพูดกับอนงค์ “คุณสมชาย… เขาเป็นคนดีนะอนงค์ เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมาก” “ท่านเคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับผมให้คุณฟังบ้างไหมครับ” อนงค์ถาม “ไม่เลย” คุณสมศักดิ์ตอบ “เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องครอบครัวเลย แม้กระทั่งเรื่องแต่งงาน ผมก็ไม่เคยได้ไปร่วมงาน” “แล้ว… แล้วครอบครัวของเราล่ะครับ” อนงค์ถามต่อ “คุณปู่คุณย่าของผม ท่านมีชีวิตอยู่ไหมครับ” คุณสมศักดิ์เงียบไปครู่หนึ่ง “คุณปู่ของคุณ… เสียชีวิตไปนานแล้วนะอนงค์ ส่วนคุณย่า… ท่านก็เสียชีวิตเมื่อไม่กี่ปีก่อน” อนงค์รู้สึกใจหายวูบ การได้ยินเรื่องราวของญาติที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ทำให้เธอรู้สึกถึงความห่างเหินที่รุนแรง “แล้ว… แล้วมีญาติคนอื่นอีกไหมครับ” “ก็มี… คุณน้าของคุณ สมพร” คุณสมศักดิ์เอ่ย “แต่ท่านก็แต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่ต่างจังหวัด” บทสนทนาดำเนินไปอย่างเนิบนาบ อนงค์พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่ได้รับฟัง เธอได้รู้ว่าบิดาของเธอเป็นคนเงียบๆ ชอบสันโดษ ไม่ค่อยติดต่อกับญาติพี่น้องมากนัก และมักจะทุ่มเทให้กับงานจนบางครั้งก็ละเลยเรื่องส่วนตัว “คุณสมชาย… เขารักคุณมากนะอนงค์” คุณสมหญิงกล่าวขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด “ตอนที่คุณป้าสมศรีบอกว่าคุณสมชายมีลูก… ถึงแม้เขาจะไม่ได้บอกใคร แต่ผมเชื่อว่าลึกๆ แล้วเขาดีใจมาก” “ท่าน… ท่านแสดงออกไม่เก่ง” คุณสมศักดิ์เสริม “แต่ผมมั่นใจว่าเขาคงอยากเจอคุณ” “ผม… ผมก็เสียใจที่ผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน” คุณสมศักดิ์กล่าว “ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้ ผมคงได้มีโอกาสพบคุณสมชาย” “ผม… ผมอยากจะทราบเรื่องราวของคุณพ่อให้มากกว่านี้ครับ” อนงค์กล่าว “มีอะไรที่คุณพอจะเล่าให้ผมฟังได้บ้างครับ” คุณสมศักดิ์พยักหน้า “เอาล่ะ… มานั่งที่นี่” เขากวักมือเรียกอนงค์ให้นั่งลงข้างๆ “ผมจะเล่าเรื่องราวของคุณสมชายให้ฟัง… ตั้งแต่เด็กจนโต” อนงค์นั่งลงอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเปิดหน้าประวัติศาสตร์ของชีวิตตัวเอง หน้าที่ถูกปิดบังไว้มานาน วันนี้เธอได้มีโอกาสที่จะรู้จักกับผู้ชายที่ชื่อ "พ่อ" อย่างแท้จริง การสนทนาในบ่ายวันนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีต ความทรงจำที่ถูกเล่าขานจากปากของอาแท้ๆ ของเธอ อนงค์รับฟังด้วยความตั้งใจ พยายามทำความเข้าใจในมุมมองของทุกคน “คุณสมชายเป็นเด็กที่ฉลาดมากนะอนงค์” คุณสมศักดิ์เริ่มต้น “เขาชอบอ่านหนังสือ ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ” “แล้ว… แล้วท่านชอบอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” อนงค์ถาม “เขาชอบดนตรีมาก” คุณสมหญิงเสริม “เคยเล่นกีตาร์เก่งมากเลยนะ” “ใช่” คุณสมศักดิ์เห็นด้วย “แต่หลังจากเรียนจบ เขาก็ทุ่มเทให้กับงานอย่างเดียวเลย” “งานที่บริษัทของคุณพ่อ… เป็นอย่างไรบ้างครับ” อนงค์ถาม “บริษัทของคุณสมชาย… เป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์นะ” คุณสมศักดิ์อธิบาย “เขาเป็นคนเก่งมากในสายงานนี้ ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว” “เขา… เขาเคยมีความรักครั้งก่อนหน้านี้ไหมครับ” อนงค์ถามอย่างลังเล คุณสมศักดิ์กับคุณสมหญิงมองหน้ากัน “ก่อนที่คุณจะเกิด… คุณสมชายเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่งนะ” คุณสมศักดิ์เล่า “แต่ความสัมพันธ์นั้นก็ไม่ได้ยืนยาว” “แล้ว… แล้วแม่ของผมล่ะครับ” อนงค์ถาม “คุณป้าสมศรีเล่าให้ฟังว่า… คุณแม่ของคุณ… เป็นคนที่มีจิตใจดีมาก” คุณสมหญิงกล่าว “คุณสมชายรักคุณแม่ของคุณมาก” “แต่… ด้วยเหตุผลบางอย่าง… ทำให้ท่านทั้งสองต้องแยกทางกัน” คุณสมศักดิ์เสริม “คุณสมชาย… เขาเสียใจมาก” “ผม… ผมไม่เคยรู้เลยครับ” อนงค์กล่าวเสียงเบา “เรื่องราวในอดีต… มันซับซ้อนนะอนงค์” คุณสมศักดิ์กล่าว “แต่สิ่งที่ผมอยากให้คุณรู้คือ… คุณสมชายเป็นคนดี เขาคงอยากให้คุณมีความสุข” “ผม… ผมอยากจะขอบคุณคุณอาทั้งสองท่านมากครับ” อนงค์กล่าว “ที่เล่าเรื่องราวของผมให้ฟัง” “ไม่เป็นไรเลยอนงค์” คุณสมหญิงยิ้ม “เราดีใจนะที่เราได้รู้จักคุณ” “เราหวังว่า… คุณจะกลับมาหาเราอีกนะ” คุณสมศักดิ์กล่าว “เราพร้อมที่จะเป็นครอบครัวให้กับคุณเสมอ” อนงค์รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอมองไปที่คุณจิระพัฒน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาพยักหน้าให้กำลังใจ เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ แต่การได้พบปะครอบครัวของบิดาแท้ๆ ก็เป็นเหมือนการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิตของเธอ