"คุณวิชัยจะเจอเราที่ร้านอาหาร 'เรือนแก้ว' ในซอยสุขุมวิท 31 เวลาสี่ทุ่มคืนนี้ครับ" ภีมแจ้งเสียงเรียบ แววตาฉายแววแน่วแน่แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาตกลงที่จะไปพบคุณวิชัยเพียงลำพัง โดยมีเงื่อนไขว่าทนายวีระจะต้องจัดเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบคอยประกบห่างๆ อย่างมีประสิทธิภาพ ทนายวีระพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด "ผมจะจัดทีมที่ดีที่สุดไปให้คุณภีม ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย แต่ผมอยากให้คุณภีมระลึกไว้เสมอว่า คุณวิชัยเป็นคนที่อันตราย เขาอาจจะใช้วิธีการที่คาดไม่ถึง" "ผมเข้าใจครับ" ภีมตอบ "ผมจะระมัดระวังที่สุด" เอมมองภีมด้วยความเป็นห่วง "คุณภีมแน่ใจเหรอคะ? ถ้าเขาข่มขู่คุณ หรือทำอะไรที่แย่กว่านั้น..." "ผมต้องทำครับเอม" ภีมยกมือขึ้นวางบนบ่าของเอมเบาๆ "ผมเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ ผมต้องเป็นคนรับผิดชอบ ผมอยากให้เรื่องมันจบลงด้วยดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้อีกแล้ว" "แต่ถ้ามันไม่จบลงอย่างที่คุณคิดล่ะคะ" เอมเสียงสั่นเครือ "ถ้ามันเลวร้ายกว่าเดิม" "ผมได้เตรียมใจไว้แล้ว" ภีมกล่าว "ผมเชื่อในความถูกต้อง ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้" คืนนั้น ภีมเดินทางไปยังร้านอาหาร 'เรือนแก้ว' ด้วยรถที่ทนายวีระจัดหาให้ รถคันนั้นดูเหมือนรถธรรมดาทั่วไป แต่ภายในมีเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายคอยรักษาความปลอดภัยอย่างใกล้ชิด ภีมนั่งอยู่เบาะหลัง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป การตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ทำให้หัวใจเขาเต้นระรัว เขาคิดถึงวันวานที่เคยมีทุกสิ่งทุกอย่าง วันที่ความทะเยอทะยานและความประมาททำให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่างไป วันที่เขาทำให้พ่อผิดหวังที่สุด "คุณภีมครับ เรามาถึงแล้วครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งข้างคนขับเอ่ยขึ้น ภีมสูดหายใจลึก พยักหน้าแล้วก้าวลงจากรถ เขามองไปยังหน้าร้านอาหาร 'เรือนแก้ว' อาคารไม้สักโบราณที่มีการตกแต่งอย่างหรูหรา แสงไฟสลัวๆ ส่องออกมาจากหน้าต่าง สร้างบรรยากาศที่ดูอบอุ่น แต่สำหรับภีมในตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ "จำไว้นะครับคุณภีม ถ้ามีสัญญาณอันตราย หรือรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย ให้รีบออกมาทันที" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกระซิบเตือน "ครับ" ภีมตอบรับ แล้วเดินเข้าไปในร้าน เมื่อเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในดูสงบ และมีลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะ พนักงานเสิร์ฟเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "รับประทานอาหารที่นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าคะ" "ครับ ผมมารอพบคุณวิชัย" ภีมกล่าว พนักงานเสิร์ฟผงกศีรษะ "อ๋อ คุณวิชัยนั่งรออยู่ที่ห้องส่วนตัวด้านในแล้วค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ" ภีมเดินตามพนักงานเสิร์ฟเข้าไปในร้านลึกกว่าเดิม ผ่านโถงทางเดินที่ประดับประดาด้วยภาพวาดโบราณ จนมาถึงประตูบานไม้บานหนึ่ง พนักงานเสิร์ฟเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดออก "คุณวิชัยคะ แขกของคุณมาแล้วค่ะ" ภีมก้าวเข้าไปในห้อง พลันสายตาก็ประสานกับคุณวิชัยที่นั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่ ร่างท้วมของเขาดูสง่างามภายใต้ชุดสูทราคาแพง ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "นั่งสิ ภีม" คุณวิชัยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เชื้อเชิญให้ภีมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ภีมนั่งลงอย่างระมัดระวัง เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่กดดันภายในห้องนี้ ผนังห้องถูกบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีเข้ม ตัดกับแสงไฟที่ส่องสว่าง ทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้ามาเจอผมด้วยตัวเองนะ" คุณวิชัยกล่าวพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ "หรือว่าคิดว่ามาแล้วจะเปลี่ยนใจผมได้" "ผมไม่ได้มาเพื่อเปลี่ยนใจคุณวิชัยครับ" ภีมตอบตรงๆ "ผมมาเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" คุณวิชัยหัวเราะเบาๆ "ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายอย่างนั้นเหรอ? ฟังดูเหมือนเด็กที่ยังไม่รู้จักโลกภายนอกเลยนะ ภีม" "ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่" ภีมกล่าว "ผมเคยสูญเสียทุกอย่างไปเพราะความผิดพลาดของตัวเอง ผมเข้าใจดีว่าความรู้สึกของการสูญเสียมันเป็นอย่างไร" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" คุณวิชัยเลิกคิ้ว "ความผิดพลาดของนายมันก็คือความผิดพลาดของนาย ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตฉันเลย" "มันมีผลครับ" ภีมยืนยัน "เพราะการกระทำของคุณวิชัยกำลังจะทำให้คนอื่นต้องสูญเสียเหมือนที่ผมเคยเป็น" "อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ" คุณวิชัยโบกมือ "ฉันทำทุกอย่างตามที่ฉันควรจะทำ ไม่มีใครสามารถมาตัดสินฉันได้" "คุณวิชัยกำลังทำเรื่องผิดกฎหมาย" ภีมกล่าวเสียงหนักแน่น "คุณกำลังฟอกเงินผ่านบริษัท 'ซีเนอร์จี คอนซัลแตนท์' และมีหลักฐานที่ชี้ชัดว่าคุณและคุณวิรัชมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง" แววตาของคุณวิชัยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดัง "นายกำลังกล่าวหาฉันอย่างนั้นเหรอ? นายคิดว่านายมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ได้" "เรามีหลักฐานที่ชัดเจนครับ" ภีมตอบ "ใบแจ้งหนี้ที่ลงนามโดยคุณวิชัยและคุณวิรัช เอกสารการโอนเงินจำนวนมหาศาล คำให้การของผม และการสืบสวนของทนายวีระ" คุณวิชัยเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "ฉันไม่รู้ว่านายไปได้ข้อมูลพวกนี้มาจากไหน แต่นายกำลังเล่นกับไฟนะ ภีม" "ผมไม่กลัวไฟครับ" ภีมกล่าว "ผมแค่ต้องการความยุติธรรม" "ความยุติธรรมอย่างนั้นเหรอ?" คุณวิชัยหัวเราะเยาะ "โลกนี้มันไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริงหรอก ภีม มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" "ถ้าอย่างนั้น ผมก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าความถูกต้องมีพลังมากกว่า" ภีมกล่าว "ผมมาที่นี่เพื่อเสนอทางออกให้คุณวิชัย คุณวิชัยสามารถให้ความร่วมมือกับเรา เพื่อลดหย่อนโทษ และให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นใหม่" "เริ่มต้นใหม่เหรอ?" คุณวิชัยยิ้มมุมปาก "ฉันมีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ฉันไม่ต้องการอะไรอีก" "แต่คุณวิชัยกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง" ภีมกล่าว "ชื่อเสียง ครอบครัว อิสรภาพ" "อย่ามาขู่ฉัน" คุณวิชัยเสียงดังขึ้น "ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น" "ผมไม่ได้ขู่ครับ" ภีมตอบ "ผมแค่บอกความจริง" ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก พนักงานเสิร์ฟคนเดิมเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารที่สั่งไว้ "ขออภัยค่ะที่ทำให้รอนาน" บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง คุณวิชัยพยักหน้าให้พนักงานเสิร์ฟ แล้วหันกลับมามองภีมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เราค่อยๆ คุยกันนะ ภีม" คุณวิชัยกล่าว "กินอะไรก่อนดี" ภีมรู้สึกได้ว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลาย เขาต้องหาทางออกที่ดีที่สุดก่อนที่จะสายเกินไป