อาหารถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะ แต่บรรยากาศกลับไร้ซึ่งความอยากอาหาร ภีมรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องของคุณวิชัย ราวกับจะอ่านความคิดเขาให้ทะลุปรุโปร่ง คุณวิชัยเองก็ดูเหมือนจะกำลังประเมินสถานการณ์อยู่เช่นกัน "คุณวิชัยครับ" ภีมตัดสินใจเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง "ผมรู้ว่าคุณวิชัยมีอำนาจและอิทธิพลมาก แต่ผมก็เชื่อว่าคุณวิชัยไม่ใช่คนที่จะยอมให้เรื่องมันบานปลายจนเกินควบคุม" "แล้วนายคิดว่าฉันจะควบคุมมันยังไง" คุณวิชัยถาม พลางตักอาหารเข้าปากอย่างใจเย็น "บอกมาสิ" "ผมอยากให้คุณวิชัยพิจารณาข้อเสนอของเราอีกครั้ง" ภีมกล่าว "คุณวิชัยสามารถให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ เพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด แลกกับการได้รับการลดหย่อนโทษ เราเชื่อว่าคุณวิชัยจะได้รับความเป็นธรรม" คุณวิชัยหัวเราะเบาๆ "ความเป็นธรรมอย่างนั้นเหรอ? นายยังเด็กเกินไป ภีม โลกใบนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่นายคิด" "ผมไม่คิดว่ามันสวยงามครับ" ภีมตอบ "ผมแค่คิดว่าความจริงควรจะได้รับการเปิดเผย" "ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่นายคิดเยอะ" คุณวิชัยกล่าว "และบางครั้ง การเก็บความจริงไว้ก็ดีกว่าการปล่อยมันออกไป" "แต่การเก็บความจริงไว้มันก็สร้างปัญหาในระยะยาว" ภีมแย้ง "มันจะย้อนกลับมาทำร้ายคุณวิชัยเองในที่สุด" "นายกำลังสอนฉันอย่างนั้นเหรอ?" คุณวิชัยเลิกคิ้ว "นายคิดว่านายรู้เรื่องอะไรดีกว่าฉัน" "ผมรู้ว่าการสูญเสียเป็นอย่างไร" ภีมกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมเคยผ่านมันมาแล้ว และผมไม่อยากให้ใครต้องมาเจอชะตากรรมแบบเดียวกัน" คุณวิชัยเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ดูเหมือนความขัดแย้งภายในใจ "นายกำลังเสนออะไรกันแน่ ภีม" "ผมเสนอทางออก" ภีมกล่าว "คุณวิชัยให้ความร่วมมือ เปิดเผยเส้นทางการเงินที่แท้จริง และระบุผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เราจะช่วยเจรจาต่อรองกับอัยการ เพื่อให้คุณวิชัยได้รับโทษที่เบาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้" "แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ" คุณวิชัยถาม "นายจะทำยังไง" "ถ้าคุณวิชัยไม่ยอม" ภีมกล่าว "เราก็จะเดินหน้าตามกระบวนการยุติธรรมต่อไป หลักฐานที่เรามีนั้นแข็งแกร่งเพียงพอที่จะเอาผิดคุณวิชัยได้แน่นอน" "นายแน่ใจเหรอว่านายมีหลักฐานมากพอ" คุณวิชัยยิ้มเยาะ "บางที นายอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป" "ผมไม่เคยเข้าใจอะไรผิดครับ" ภีมตอบ "ผมรู้ว่าคุณวิชัยมีเส้นสายมาก และอาจจะสามารถจัดการกับหลักฐานบางอย่างได้ แต่เราก็มีคนอย่างทนายวีระ ที่ไม่เคยยอมแพ้ และยังมีสื่อมวลชน ที่พร้อมจะตีแผ่เรื่องนี้ให้สังคมได้รับรู้" คุณวิชัยนิ่งไป เขาคงกำลังคิดทบทวนคำพูดของภีมอยู่ ภีมสังเกตเห็นว่ามือของคุณวิชัยที่วางอยู่บนโต๊ะ กำลังกำแน่น "นายกำลังเดิมพันกับอะไร ภีม" คุณวิชัยถามเสียงเบา "นายได้อะไรจากการทำเรื่องนี้" "ผมไม่ได้ต้องการอะไรเป็นการส่วนตัวครับ" ภีมตอบ "ผมแค่ต้องการให้ความยุติธรรมกลับคืนมา และต้องการพิสูจน์ว่าผมสามารถแก้ไขความผิดพลาดในอดีตได้" "แก้ไขความผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ" คุณวิชัยกล่าว "นายคิดว่าการทำลายชีวิตคนอื่น เป็นการแก้ไขความผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ" "ผมไม่ได้ต้องการทำลายชีวิตใครครับ" ภีมกล่าว "ผมแค่ต้องการให้คนที่ทำผิดได้รับโทษตามกฎหมาย" "แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันเป็นเหยื่อเหมือนกันล่ะ" คุณวิชัยกล่าว พลันเปลี่ยนเรื่อง "ถ้านายรู้เบื้องหลังทั้งหมด นายอาจจะเข้าใจก็ได้" ภีมขมวดคิ้ว "เบื้องหลังอะไรครับ" "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่นายคิดเยอะ" คุณวิชัยกล่าว "มีคนอยู่เบื้องหลังอีกมากมายที่ใหญ่กว่าฉัน" "ใครครับ" ภีมถามอย่างไม่ละความพยายาม "นายยังไม่พร้อมที่จะรู้เรื่องพวกนี้หรอก ภีม" คุณวิชัยตอบ "เชื่อฉันเถอะ" "ผมไม่เชื่อครับ" ภีมยืนกราน "ผมอยากรู้ความจริงทั้งหมด" คุณวิชัยถอนหายใจยาว "เอาอย่างนี้" เขาพูดเสียงเรียบ "ถ้าฉันให้ความร่วมมือ นายจะปล่อยฉันไปจริงๆ เหรอ" "เราจะเจรจาต่อรองกับอัยการครับ" ภีมย้ำ "แต่การตัดสินใจสุดท้ายอยู่ที่อัยการ" "แล้วถ้าฉันไม่ให้ความร่วมมือล่ะ" คุณวิชัยถาม "เราก็จะดำเนินคดีตามกฎหมายครับ" ภีมตอบ "คุณวิชัยจะต้องเผชิญหน้ากับผลที่ตามมา" คุณวิชัยมองภีมอย่างพิจารณา "นายดูแน่วแน่ดีนะ" เขากล่าว "แต่ระวังไว้ ภีม บางครั้ง สิ่งที่ดูเหมือนจะถูกต้อง อาจจะนำไปสู่หายนะได้" "ผมพร้อมที่จะรับความเสี่ยงนั้นครับ" ภีมกล่าว ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของคุณวิชัยก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "ขอตัวสักครู่นะ" คุณวิชัยกล่าว แล้วเดินออกไปนอกห้อง ภีมนั่งรออยู่ตามลำพัง เขาสังเกตเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบยืนเฝ้าอยู่บริเวณหน้าห้อง แต่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ยังไม่จบลง และอันตรายก็ยังคงอยู่ คุณวิชัยเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย "มีเรื่องด่วนเข้ามา" เขากล่าว "ฉันคงต้องไปก่อน" "เดี๋ยวครับ" ภีมรีบลุกขึ้น "คุณวิชัยยังไม่ได้ตอบตกลงเรื่องข้อเสนอของเราเลย" "ฉันจะคิดดู" คุณวิชัยกล่าว "แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ ภีม เกมนี้มันซับซ้อนกว่าที่นายคิดเยอะ" คุณวิชัยลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภีมนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพังในห้องที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด ภีมรู้ดีว่าการพบปะครั้งนี้ยังไม่สามารถยุติเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่เขาก็ได้เปิดประตูบานหนึ่ง ที่อาจจะนำไปสู่ความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่