ภีมนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านทนายวีระ แสงสลัวยามเย็นสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ปรากฏเป็นเงารางๆ บนพื้น เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามนึกถึงความฝันที่ตามหลอกหลอนเขามานานแสนนาน "เสียงที่เคยสะท้อนจากความฝันที่หล่นหาย..." ภีมทวนคำในใจ เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงประโยคที่สวยหรู หรือปริศนาที่ชวนให้ตีความ แต่ตอนนี้ เขาเริ่มเชื่อว่ามันอาจมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น "คุณยังนึกอะไรออกอีกไหม ภีม" ทนายวีระถามอย่างใจเย็น เขาเห็นความตั้งใจอันแน่วแน่ในแววตาของภีม "ผมพยายามนึกอยู่ครับทนาย" ภีมตอบ "ในความฝันนั้น ผมจำได้ว่านอกจากโลโก้ที่สะท้อนบนกระจกแล้ว ยังมีเสียงเพลงบางอย่างดังแผ่วๆ มาจากรถคันนั้นด้วย" "เสียงเพลง?" เอมถามด้วยความสนใจ "เพลงอะไรเหรอคะ" "ผมจำทำนองได้ลางๆ ครับ" ภีมกล่าว "มันเป็นเพลงเก่าๆ ที่ผมเคยได้ยินตอนเด็กๆ แต่ผมนึกชื่อเพลงไม่ออก" "เพลงเก่าๆ งั้นเหรอ" ทนายวีระครุ่นคิด "คุณวิชัยเคยบอกว่าคุณประมณฑ์เป็นคนหัวโบราณ ชอบสะสมของเก่า แล้วก็ฟังเพลงคลาสสิก" "อาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้นะครับ" ภีมกล่าว "ในความฝันนั้น ผมรู้สึกถึงความโกรธ ความแค้น และความผิดหวังอย่างรุนแรงจากคนขับรถคันนั้น" "ความโกรธและความแค้น" ทนายวีระทวนคำ "บางที คนขับรถคันนั้นอาจจะไม่ใช่คุณประมณฑ์โดยตรง แต่อาจจะเป็นคนที่ถูกคุณประมณฑ์จ้างวานมา" "แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริง" เอมเสริม "เราจะตามหาตัวคนนั้นได้อย่างไรคะ" "นั่นคือสิ่งที่ยากที่สุด" ทนายวีระกล่าว "แต่ถ้าเราสามารถระบุตัวเพลง หรือโลโก้นั้นได้ มันอาจจะช่วยนำทางเราไปสู่เบาะแสสำคัญ" ภีมนึกถึงโลโก้บนกระจกหน้ารถอีกครั้ง เขาพยายามเพ่งสมาธิ จินตนาการถึงตัวอักษรที่ไขว้กันนั้น 'P' และ 'A' มันเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขาพอจะจำได้เลือนลาง "ผมคิดว่า ผมจำได้บางส่วนแล้วครับ" ภีมพูดขึ้น "มันน่าจะเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ 'P' กับ 'A' ที่ไขว้กัน" "PA?" ทนายวีระอุทาน "PA... P.A. Group? นั่นคือบริษัทของคุณประมณฑ์!" "จริงด้วยครับ!" ภีมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เชื่อมต่อกัน "P.A. Group! โลโก้ของบริษัทคุณประมณฑ์!" "นี่แหละคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เราตามหา" ทนายวีระกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ผมจะให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบโลโก้ของ P.A. Group ทันทีว่ามีลักษณะตรงกับที่คุณภีมเห็นในความฝันหรือไม่" "แล้วเรื่องเพลงล่ะครับ" เอมถาม "เราจะหาเพลงนั้นเจอได้อย่างไร" "ผมจะลองค้นหาเพลงเก่าๆ ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับคุณประมณฑ์ หรือ P.A. Group" ทนายวีระกล่าว "อาจจะมีเพลงโปรโมท หรือเพลงประจำบริษัทอะไรทำนองนั้น" ในขณะที่ทนายวีระกำลังก้มหน้าก้มตาค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ ภีมก็พลันนึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ "ทนายครับ" ภีมกล่าว "ตอนที่คุณวิชัยหายตัวไป เขาฝากจดหมายไว้ แต่ผมสงสัยว่า ทำไมเขาถึงเลือกที่จะฝากจดหมายไว้ แทนที่จะมอบให้เราโดยตรง" "เป็นคำถามที่ดีครับ" ทนายวีระตอบ "ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกัน" "เขาอาจจะกลัวว่า ถ้าเขาติดต่อเราโดยตรง จะมีคนรู้" เอมเสนอ "และอาจจะทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย" "หรืออาจจะมีเหตุผลอื่น" ภีมกล่าว "เขาบอกว่า เขาได้ทิ้งหลักฐานสำคัญบางอย่างไว้กับบุคคลที่เขามั่นใจว่าจะไม่ทรยศเขา" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือบุคคลนั้น" ทนายวีระถาม "ผมคิดว่า" ภีมพูดช้าๆ "บุคคลนั้น อาจจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับความฝันของผม" "เกี่ยวข้องกันยังไงครับ" เอมถาม "ผมไม่แน่ใจ" ภีมตอบ "แต่ถ้าเราสามารถไขปริศนาของเพลง หรือโลโก้ได้ อาจจะนำไปสู่บุคคลนั้นได้" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของทนายวีระก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยสีหน้าสงสัย "ใครโทรมาตอนดึกๆ แบบนี้" เขาพึมพำ ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล... ครับ... ว่าไงนะครับ!" น้ำเสียงของทนายวีระเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "จริงเหรอ! เป็นไปได้อย่างไร!" ภีมและเอมมองหน้ากันด้วยความกังวล "มีอะไรรึเปล่าครับทนาย" ภีมถาม ทนายวีระวางสายโทรศัพท์ลง สีหน้าของเขาซีดเผือดลงกว่าเดิม "แย่แล้วครับ" เขาพูดเสียงสั่น "เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังตรวจสอบข้อมูลของ P.A. Group เพิ่งพบหลักฐานบางอย่างที่น่าตกใจ" "หลักฐานอะไรครับ" ภีมถามใจเต้นระรัว "ในคดีเก่าที่ P.A. Group เคยถูกฟ้องร้องเมื่อสิบกว่าปีก่อน" ทนายวีระกล่าว "พบว่ามีพยานปากสำคัญคนหนึ่งที่เคยให้การซัดทอดคุณประมณฑ์ แต่ต่อมาพยานคนนั้นกลับเสียชีวิตอย่างกะทันหันในวันแถลงข่าว" "แล้วเสียชีวิตได้ยังไงครับ" เอมถาม "อุบัติเหตุครับ" ทนายวีระตอบ "แต่มีข้อสงสัยว่าอาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา" "พยานปากสำคัญคนนั้น..." ภีมนึกถึงคำพูดของคุณวิชัย "เขาบอกว่ามีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง และเขาก็เสียใจที่ต้องมาทำร้ายผม" "ผมคิดว่า" ทนายวีระกล่าว "พยานปากสำคัญคนนั้น อาจจะเป็นคนที่คุณวิชัยกล่าวถึงในจดหมาย ว่าเป็นคนที่เขาไว้ใจ" "แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริง" ภีมถาม "เราจะตามหาครอบครัวของพยานคนนั้นเจอไหมครับ" "ผมจะให้เจ้าหน้าที่ช่วยเร่งตรวจสอบข้อมูลของพยานคนนั้นทันที" ทนายวีระกล่าว "หวังว่าเขาจะทิ้งหลักฐานบางอย่างไว้ให้เราได้" ภีมนั่งนิ่ง พยายามรวบรวมความคิดทั้งหมด ความฝัน โลโก้ เพลงเก่าๆ และพยานปากสำคัญที่เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันเป็นภาพใหญ่ที่น่ากลัว "ผมคิดว่า ผมรู้แล้วครับ" ภีมพูดขึ้น "ผมคิดว่าผมรู้ว่าใครคือคนที่คุณวิชัยไว้ใจ" ทนายวีระและเอมมองภีมด้วยความคาดหวัง "ใครครับ ภีม" "เสียงที่เคยสะท้อนจากความฝันที่หล่นหาย..." ภีมพึมพำ "มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือความทรงจำของผมเอง"