สายลมยามบ่ายพัดแผ่วเบา พาเอาละอองเกสรดอกไม้ในสวนหลังบ้านลอยมาแตะปลายจมูกของแพรวา หญิงสาวผมยาวสลวย ผิวขาวผ่อง ใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาผูกโบว์สีชมพูสดใสให้กับพวงมาลัยดอกมะลิที่เธอเพิ่งร้อยเสร็จ ดวงตาเป็นประกายชื่นชมผลงานของตัวเองเป็นอย่างดี พวงมาลัยชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับบูชาพระ แต่มีไว้สำหรับมอบให้กับใครบางคน คนที่เธอแอบรักมานานแสนนาน "เสร็จสักทีนะยัยแพร" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แพรรีบหันไปมองด้วยความตกใจเล็กน้อย เมื่อพบว่าเป็นเมฆ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยอนุบาลที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูสวนหลังบ้านอยู่ "สวยเชียว สวยเหมือนคนร้อยเลย" แพรวาหน้าแดงระเรื่อ รีบยื่นพวงมาลัยไปให้เมฆ "นี่! อย่ามาล้อเล่นนะ จะไปแล้วนี่" เมฆหัวเราะเบาๆ ก่อนจะรับพวงมาลัยมาถือไว้ "แล้วนี่จะไปไหนแต่เช้า แต่งหน้าแต่งตัวซะสวยเชียว" "ก็ไปงานวันเกิดพี่ตั้มไง" แพรวาตอบพลางจัดกระโปรงพลีทสีขาวตัวยาวให้เข้าที่ "นายก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ" "แน่นอนสิ นัดกันไว้แล้ว" เมฆยื่นมือมาจัดโบว์สีชมพูให้แพรวา "แต่ว่านะ… พวงมาลัยนี่ตั้งใจจะให้ใครเป็นพิเศษรึเปล่า" แพรวาใจเต้นแรง นึกถึงหน้าของวิน เพื่อนร่วมห้องที่เธอแอบมองมาตลอดปีการศึกษาที่ผ่านมา วินเป็นคนเงียบๆ แต่มีเสน่ห์เฉพาะตัว ดวงตาคมภายใต้แว่นตากรอบหนาฉายแววอ่อนโยนเสมอ ครั้งแรกที่เธอเห็นเขา เธอรู้สึกราวกับว่ามีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ ความรู้สึกนั้นแตกต่างจากที่เธอเคยมีต่อเมฆอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเมฆจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอมาตลอด เป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆ ในทุกช่วงเวลา เป็นคนที่เธอไว้วางใจ "ก็… ให้พี่ตั้มไง" แพรวาพยายามเลี่ยงสายตาของเมฆ "เขาเป็นเจ้าของงานนี่นา" เมฆเลิกคิ้วเล็กน้อย "แน่ใจนะ ไม่ใช่ให้ใครที่ชื่อ… วิน น่ะ" แพรวาหน้าเหวอไปทันที "นายรู้ได้ไง!" เมฆยิ้มกว้าง "ก็สังเกตมานานแล้วว่าเวลาพูดถึงวิน แพรวาจะตาเป็นประกายตลอด แถมยังทำหน้าเขินๆ อีกต่างหาก" เขาหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่บอกใครหรอก" "ขอบคุณนะเมฆ" แพรวายิ้มโล่งอก "แต่ว่านะ" เมฆพูดพลางกอดอกอีกครั้ง "ถ้าวินเขาไม่เล่นด้วยจริงๆ แพรวาจะเสียใจนะ" "ฉันรู้" แพรวาถอนหายใจ "แต่ฉันก็อยากลองดูสักครั้ง" "เอาเถอะๆ เชื่อเพื่อน" เมฆตบไหล่แพรวาเบาๆ "ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา" ทั้งสองคนเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังบ้านของพี่ตั้ม งานวันเกิดที่จัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นตามประสาเพื่อนฝูง เสียงเพลงเบาๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยหัวเราะรื่นเริง เมื่อก้าวเข้าไปในงาน แพรวาก็เหลือบไปเห็นวินกำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กางเกงสแล็คสีดำที่ดูเข้ากันอย่างลงตัว ผมเผ้าถูกจัดทรงอย่างประณีต รับกับใบหน้าคมคายที่ดูสุขุม แพรวารู้สึกหัวใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาโดยมีเมฆเดินตามมาห่างๆ "สวัสดีค่ะพี่ตั้ม" แพรวาเดินเข้าไปยื่นพวงมาลัยให้เจ้าของวันเกิด "สุขสันต์วันเกิดนะคะ" "ขอบใจมากนะแพรวา" พี่ตั้มรับพวงมาลัยไปยิ้มๆ "มาแล้วเหรอเมฆ" "ครับพี่" เมฆตอบพร้อมกับยื่นของขวัญที่ห่อมาอย่างสวยงามให้พี่ตั้ม แพรวาแอบเหลือบตามองไปทางวินอีกครั้ง วินหันมามองเธอพอดี ดวงตาของเขาดูเหมือนจะมีความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะเบือนกลับไปคุยกับเพื่อนเหมือนเดิม แพรวารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่แสดงออก เธอกับเมฆเดินไปหาเพื่อนกลุ่มอื่นที่กำลังนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ "ไงแพรวา" ฟ้าใส เพื่อนสนิทอีกคนทักทาย "มาแล้วเหรอ วันนี้สวยเป็นพิเศษเลยนะ" "ขอบใจจ้ะ" แพรวาตอบพร้อมกับยิ้ม "แล้วนั่นใครมาอีกคนเนี่ย" เธอถามพลางมองไปยังหญิงสาวร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ วิน หญิงสาวผมสั้นหน้าตาน่ารักคนนั้นดูสนิทสนมกับวินมาก "อ๋อ นั่นลิลลี่ไง" ฟ้าใสอธิบาย "เพื่อนร่วมคณะวิน เขาเพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เทอมนี้เอง" แพรวารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ลิลลี่… ชื่อนั้นดูคุ้นหู ราวกับว่าเคยได้ยินมาจากวินมาก่อน แพรวาแอบมองวินอีกครั้ง เขากำลังหัวเราะกับลิลลี่อย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเขาดูมีความสุข แพรวารู้สึกเจ็บแปลบที่อกอย่างบอกไม่ถูก "เอาล่ะทุกคน! ได้เวลากินแล้ว!" เสียงพี่ตั้มดังขึ้นเรียกให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่โต๊ะยาวที่จัดเตรียมไว้ อาหารหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ชวนให้ท้องร้อง แต่สำหรับแพรวา ตอนนี้เธอแทบไม่มีอารมณ์จะกินอะไรเลย เธอทำได้เพียงนั่งมองวินอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา "เป็นอะไรไปแพรวา" เมฆถามพลางส่งขนมเข้าปาก "ดูไม่ค่อยร่าเริงเลย" "เปล่า" แพรวาตอบเสียงเบา "แค่อยากเข้าห้องน้ำนิดหน่อย" เธออ้างทั้งที่จริงแล้วเธอแค่อยากปลีกตัวออกมาจากตรงนี้สักพัก แพรวาเดินออกมาที่ระเบียงหลังบ้าน ปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดพาใบหน้า เธอทอดสายตามองไปยังดวงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ราวกับจะหาคำตอบให้กับความรู้สึกสับสนในใจของตัวเอง ความสุขที่เธอคาดหวังว่าจะได้รับในวันนี้ กลับกลายเป็นความรู้สึกหวั่นไหวและไม่มั่นคงเสียอย่างนั้น "คิดมากไปรึเปล่า" เสียงทุ้มของวินดังขึ้นจากด้านหลัง แพรวาหันไปมองด้วยความตกใจ เขาเดินเข้ามาหาเธอเงียบๆ "เห็นเธอเดินออกมาคนเดียว" "อ๋อ… ค่ะ" แพรวาพยายามเก็บอาการ "แค่อยากออกมาสูดอากาศข้างนอกน่ะค่ะ" วินพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะยืนข้างๆ เธอ "งานวันเกิดพี่ตั้มสนุกดีนะ" "ค่ะ" แพรวาตอบสั้นๆ "คุณลิลลี่… ดูสนิทกับคุณนะคะ" เธอถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว วินหันมามองแพรวา ดวงตาของเขาดูฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "ลิลลี่เหรอ? ใช่ เขาสนิทกันมาก เป็นเพื่อนเก่าที่ย้ายกลับมาจากต่างประเทศ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "เธอ… สนใจลิลลี่เหรอ" คำถามนั้นทำให้แพรวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "เปล่าค่ะ! ฉันแค่ถามไปอย่างนั้นเอง" วินมองแพรวาอย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มบางๆ "ไม่ต้องห่วงนะ ลิลลี่เป็นแค่เพื่อน" คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ยังมีความสงสัยบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ เธอไม่แน่ใจว่าวินพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่ในตอนนี้ เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี "แล้ว… พวงมาลัยนั่น…" วินหันไปมองพวงมาลัยที่วางอยู่บนโต๊ะในบ้าน "สวยดีนะ" "อ๋อ… ค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "ฉันเป็นคนร้อยเองค่ะ" "เธอเก่งจัง" วินชม "ดอกมะลิหอมมากเลย" แพรวายิ้มออกมาเล็กน้อย เธอรู้สึกดีขึ้นบ้างเมื่อได้ยินคำชมจากวิน แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะยังคงมีความคลุมเครืออยู่บ้างก็ตาม "ไว้… ไว้เจอกันใหม่นะคะ" แพรวาเอ่ยลาวินก่อนจะเดินกลับเข้าไปในงาน เธอรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่เคยเป็นมา ความรู้สึกแอบรักครั้งแรกที่เคยมีแต่ความสุข ดูเหมือนจะเริ่มมีเงาของความไม่แน่นอนเข้ามาบดบังเสียแล้ว