การเตรียมตัวเพื่อไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งปี ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับแพรวาและวิน พวกเขาต้องจัดการเรื่องต่างๆ มากมาย ทั้งเรื่องการเรียนของแพรวา การเตรียมเอกสาร และการบอกกล่าวกับครอบครัว ตอนที่แพรวาบอกพ่อแม่ของเธอเรื่องนี้ ท่านทั้งสองก็แสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน “จะไปอยู่ต่างประเทศเป็นปีเลยนะลูก” แม่ของแพรวากล่าวด้วยความเป็นห่วง “แน่ใจเหรอว่าไหว” “แพรวาจะดูแลตัวเองค่ะแม่” แพรวาตอบ “แล้ววินก็จะอยู่กับแพรวาด้วย” “วินเขาก็มีงานของเขา” พ่อของแพรวาเสริม “แล้วเราจะอยู่กันได้ยังไง” “เราจะพยายามค่ะพ่อ” แพรวากล่าว “เราจะติดต่อกันตลอด” ถึงแม้จะกังวล แต่พ่อแม่ของแพรวาก็เข้าใจถึงความตั้งใจของลูกสาว พวกเขารู้ว่าแพรวาโตพอที่จะตัดสินใจเองได้ และวินก็เป็นคนดีที่คอยดูแลแพรวาเสมอ ส่วนลิลลี่เอง ก็คอยให้กำลังใจแพรวาอยู่เสมอ “ไม่ต้องห่วงนะแพรวา” ลิลลี่บอก “เดี๋ยวฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เธออยู่ทางนี้” “ขอบคุณนะลิลลี่” แพรวายิ้ม “คิดถึงเธอแน่ๆ เลย” “ฉันก็เหมือนกัน” ลิลลี่ตอบ “แล้วก็อย่าลืมไปเที่ยวที่นั่นเยอะๆ นะ” วันเดินทางมาถึง แพรวาและวินเดินทางไปสนามบินด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ทั้งตื่นเต้นและเสียดาย “อย่าลืมโทรหาฉันทุกวันนะ” ลิลลี่บอกแพรวาขณะที่กอดเธอแน่น “แน่นอนค่ะ” แพรวาตอบ “แล้วก็ฝากดูแลร้านด้วยนะ” “สบายมาก” ลิลลี่กล่าว เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แพรวาก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอได้แต่หวังว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ของเธอและวิน การเริ่มต้นชีวิตในต่างแดนไม่ใช่เรื่องง่าย แพรวาต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ ภาษาใหม่ และวิถีชีวิตที่แตกต่าง วินเองก็ยุ่งอยู่กับงานของเขา ทำให้เวลาที่พวกเขาจะได้ใช้ร่วมกันมีน้อยลง “วิน… วันนี้ฉันรู้สึกเหงาๆ จังเลย” แพรวาบอกวินขณะที่เขากำลังจะออกไปทำงาน วินหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองแพรวา “เหงาเหรอครับ” เขาเดินเข้ามาสวมกอดเธอ “ผมขอโทษนะที่วันนี้อาจจะไม่ได้อยู่กับเธอทั้งวัน” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาซบหน้ากับอกของวิน “แค่รู้ว่าวินอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว” “ผมจะพยายามหาเวลาให้เธอให้มากที่สุดนะ” วินกล่าว “ถ้าเธอรู้สึกเหงามากๆ โทรหาลิลลี่ หรือฟ้าใสก็ได้นะ” “ค่ะ” แพรวาพยักหน้า ช่วงแรกๆ เป็นไปด้วยความยากลำบาก แพรวาต้องพยายามอย่างมากเพื่อที่จะปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เธอรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อนๆ และคิดถึงครอบครัว “แม่คะ” แพรวาคุยโทรศัพท์กับแม่ของเธอ “ที่นี่อากาศดีมากเลยค่ะ” “แล้ว… มีความสุขดีไหมลูก” แม่ของแพรวาก็ةถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใย “ก็… ก็ดีค่ะแม่” แพรวาตอบ “แต่แพรวาก็คิดถึงบ้านนะคะ” “เข้าใจจ้ะ” แม่ของแพรวากล่าว “ทุกอย่างต้องใช้เวลา” ในขณะเดียวกัน วินก็ต้องเผชิญกับความกดดันจากงานที่ต่างประเทศ เขามีความรับผิดชอบที่มากขึ้น และต้องทำงานหนักกว่าเดิม “แพรวา… วันนี้ผมคงกลับดึกหน่อยนะ” วินบอกแพรวาทางโทรศัพท์ “งานค่อนข้างเยอะ” “ไม่เป็นไรค่ะวิน” แพรวาตอบ “ทำงานให้เต็มที่นะคะ” “แล้วเราเจอกันตอนดึกๆ นะ” วินกล่าว “ค่ะ” แพรวาตอบ “รักนะคะ” “รักมากครับ” วินตอบ แม้จะมีเวลาเจอกันน้อยลง แต่ทั้งคู่ก็พยายามสื่อสารกันให้มากที่สุด พวกเขาจะเล่าเรื่องราวที่เจอในแต่ละวันให้กันฟัง แบ่งปันความสุขและความทุกข์ “วันนี้ที่มหาวิทยาลัย ฉันได้เพื่อนใหม่เพิ่มอีกสองคนนะ” แพรวาเล่าให้วินฟัง “พวกเขาน่ารักมากเลย” “ดีจังเลย” วินยิ้ม “เธอเก่งจริงๆ ที่ปรับตัวได้เร็ว” “ก็มีวินคอยให้กำลังใจนี่คะ” แพรวาตอบ วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของแพรวาและวินก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นจากการทดสอบครั้งนี้ พวกเขาเรียนรู้ที่จะอยู่ห่างกัน แต่ก็ยังคงรักและสนับสนุนซึ่งกันและกัน แพรวาได้มีโอกาสไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ ในประเทศที่เธอไปอยู่ เธอได้เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ๆ และได้เปิดโลกทัศน์ของตัวเองให้กว้างขึ้น “วินคะ” แพรวาบอกวินขณะที่กำลังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเมืองที่สวยงาม “ที่นี่สวยมากเลยค่ะ” “ผมดีใจที่เธอได้ไปเห็นอะไรใหม่ๆ นะ” วินกล่าว “ไว้ผมจะหาโอกาสไปเที่ยวกับเธอ” “แพรวาก็หวังอย่างนั้นค่ะ” แพรวายิ้ม แม้จะห่างไกลกัน แต่ความรักของพวกเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทำให้พวกเขาเห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น วันหนึ่ง แพรวาได้รับข่าวร้ายจากประเทศไทย “แพรวา… ลิลลี่ไม่สบายนะ” ฟ้าใสโทรศัพท์มาบอกแพรวาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “เธอเข้าโรงพยาบาล” แพรวารู้สึกตกใจมาก “ไม่จริงน่า! เกิดอะไรขึ้น” “คุณหมอตรวจแล้วบอกว่า… เธอเป็นมะเร็งนะแพรวา” ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แพรวาแทบทรุดลงกับพื้น เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “เป็นไปไม่ได้… ลิลลี่แข็งแรงจะตาย” “ฉันก็เสียใจมากนะแพรวา” ฟ้าใสกล่าว “เธออยากให้เธอรีบกลับมา” แพรวาไม่รอช้า เธอรีบปรึกษาวินทันที “วินคะ… ฉันต้องกลับไทย” แพรวาบอกวินด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด “ลิลลี่ป่วยหนักมาก” วินมองแพรวาด้วยความเข้าใจ “ได้สิแพรวา” เขากล่าว “ผมจะจัดการทุกอย่างให้เธอ” “ขอบคุณนะคะวิน” แพรวากอดวินแน่น “ฉันรักวินนะ” “ผมก็รักเธอครับ” วินตอบ “แล้วก็… สู้ๆ นะ” แพรวารู้สึกได้ถึงกำลังใจที่วินส่งมาให้เธอ แม้จะรู้สึกเสียใจกับข่าวของลิลลี่ แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง เพื่อเพื่อนรักของเธอ