เมษาหยิบกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้นขึ้นมา มันมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็ดูหนักพอสมควร ผิวไม้มีร่องรอยของการใช้งานมานานหลายปี มีลวดลายแกะสลักบางอย่างที่ดูคล้ายกับสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นในสมุดบันทึกของแม่ "นี่มัน..." เมษาพึมพำ "นี่มัน... เป็นไปได้หรือเปล่า..." เธอพยายามเปิดกล่อง แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกล็อคไว้ เธอจึงลองใช้กุญแจเล็กๆ ที่แม่เคยให้เธอติดตัวมาตลอด... กุญแจที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีไว้สำหรับอะไร เมื่อไขกุญแจเข้าไป เสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้น กล่องก็เปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน หัวใจของเมษาเต้นระรัวเมื่อได้เห็นสิ่งของที่อยู่ในกล่อง... มันคือภาพวาดสีน้ำมันขนาดเล็ก... ภาพวาดที่สวยงามราวกับมีชีวิต... เป็นภาพทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่มีดอกไม้ป่าสีสันสดใสบานสะพรั่ง... และเหนือขึ้นไปบนท้องฟ้า... เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ... งดงามราวกับทุ่งหญ้าที่ถูกประดับประดาด้วยเพชรนับล้าน "ทุ่งหญ้าแห่งดวงดาว..." เมษาเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาแห่งความตื้นตันค่อยๆ เอ่อคลอขึ้นมา "แม่... หนูเจอแล้วค่ะ" ข้างๆ ภาพวาด ยังมีสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่ง... เล่มที่ดูเก่าแก่กว่าเล่มที่เธอถืออยู่เสียอีก... และจดหมายที่ปิดผนึกอย่างเรียบร้อย เมษาหยิบจดหมายขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ชื่อของผู้รับ... คือ "เมษา... ลูกรักของแม่" เธอค่อยๆ บรรจงแกะผนึกจดหมายออก แล้วเริ่มอ่านข้อความที่แม่เขียนไว้ "ถึงเมษา... ลูกรักของแม่" "หากลูกกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้... แสดงว่าลูกได้เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว... และได้พบกับ 'ทุ่งหญ้าแห่งดวงดาว'... ผลงานชิ้นสุดท้ายของแม่" "แม่รู้ว่า... ตลอดมา... ลูกต้องแบกรับความรู้สึกผิด... ความเสียใจ... และความสับสน... มากมายนัก... แม่ขอโทษนะ... ที่ไม่เคยบอกความจริงกับลูกให้เร็วกว่านี้" "ความจริงก็คือ... แม่ไม่ได้ป่วยหนักอย่างที่ลูกเห็น... แต่แม่กำลังต่อสู้กับ... ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น... นั่นคือ 'ความไม่สมบูรณ์' ของตัวเอง... แม่เคยคิดว่า... การเป็นแม่ที่ดี... คือการสมบูรณ์แบบ... คือการไม่มีข้อผิดพลาด... แต่ยิ่งแม่พยายาม... แม่ก็ยิ่งรู้สึกว่างเปล่า..." "จนกระทั่ง... แม่ได้มาเยือนที่แห่งนี้... ได้เห็นความงดงามของธรรมชาติ... ได้เข้าใจว่า... ความสมบูรณ์แบบ... มันไม่มีอยู่จริง... สิ่งที่มีอยู่จริง... คือความงามในความไม่สมบูรณ์... คือความรัก... คือการยอมรับ... คือการเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง" "ภาพวาด 'ทุ่งหญ้าแห่งดวงดาว'... คือสิ่งที่แม่ต้องการจะสื่อ... มันคือการผสมผสานระหว่าง... ความจริงและความฝัน... ระหว่าง... สิ่งที่มองเห็น... และสิ่งที่รู้สึก... มันคือการบอกว่า... แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด... ก็ยังมีแสงสว่าง... ยังมีความหวัง... ยังมีดวงดาวที่คอยนำทางเรา" "แม่... ไม่ได้จากไปเพราะความป่วยไข้... แต่แม่เลือกที่จะ... 'ปลดปล่อย' ตัวเอง... จากความคาดหวัง... จากความกดดัน... แม่เลือกที่จะ... 'เป็น' ตัวเอง... อย่างอิสระ... ในสถานที่ที่แม่รู้สึก... เป็นอิสระที่สุด" "แม่... ไม่ได้ทิ้งลูกไปไหนนะเมษา... แม่จะอยู่ในความทรงจำของลูก... ในทุกช่วงเวลา... ในทุกรอยยิ้ม... ในทุกหยดน้ำตา... แม่จะอยู่ในหัวใจของลูก... ตลอดไป" "จงใช้ชีวิตของลูก... ให้มีความสุข... ให้มีความหมาย... จงรักตัวเอง... จงยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น... อย่าได้โทษตัวเอง... อย่าได้จมอยู่กับอดีต" "เส้นทางของลูก... ยังอีกยาวไกล... จงก้าวเดินต่อไป... ด้วยความกล้าหาญ... ด้วยความหวัง... และด้วยความรัก... ที่แม่มีให้ลูกเสมอ" "รักลูกเสมอ" "แม่" เมษาร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง เธอโผเข้ากอดภาพวาดนั้นไว้แนบอก ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความเสียใจ... ความโล่งใจ... ความเข้าใจ... และความรักอันยิ่งใหญ่ เธอไม่ได้รู้สึกว่าแม่ทอดทิ้งเธออีกต่อไป... แต่เธอรู้สึกว่าแม่กำลังโอบกอดเธอ... ปลอบประโลมเธอ... และให้กำลังใจเธอ "แม่คะ..." เมษาพึมพำ "หนู... หนูจะทำตามที่แม่ต้องการค่ะ... หนูจะรักตัวเอง... หนูจะมีความสุข... หนูจะใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย" เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวเริ่มปรากฏให้เห็นทีละดวง สวยงามราวกับที่แม่ได้วาดไว้ในภาพ เมษาค่อยๆ เก็บภาพวาดและจดหมายของแม่ใส่กลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้น เธอมองไปยังลำธารที่ไหลเอื่อยๆ และทุ่งหญ้าที่อยู่ไกลออกไป... สถานที่ที่เคยเป็นแรงบันดาลใจให้กับแม่... และตอนนี้... ก็ได้กลายเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอค้นพบความจริงบางอย่าง เธอรู้แล้วว่า... การเดินทางของเธอ... ยังไม่จบสิ้น... แต่มันได้เปลี่ยนทิศทางไปแล้ว... จากการตามหาสิ่งที่แม่ทิ้งไว้... กลายเป็นการค้นพบตัวเอง... การยอมรับในตัวเอง... และการเดินหน้าต่อไป... ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวัง... เหมือนกับ 'ทุ่งหญ้าแห่งดวงดาว' ที่แม่ของเธอได้ฝากไว้ให้... เป็นเครื่องเตือนใจ... ตลอดไป