"หนูไม่แน่ใจค่ะ" แก้วตาตอบ "แต่คุณอรุณีบอกว่าเธอได้พูดถึง 'ความไม่น่าเชื่อถือ' ของคุณไตรภพให้กับคนคนนั้นฟังค่ะ" สมชายขมวดคิ้ว "ความไม่น่าเชื่อถือ? แล้วเขาเอาข้อมูลนี้ไปเล่นงานคุณไตรภพได้อย่างไร" "อันนี้หนูคิดว่า… อาจจะต้องถามคุณไตรภพตรงๆ หรือไม่ก็คุณอรุณีเองค่ะ" แก้วตากล่าว "แต่ที่แน่ๆ คือ คุณไตรภพเข้าใจผิด คิดว่าหนูเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องนี้ให้เขา" หัวหน้าทีมถอนหายใจ "เข้าใจแล้ว งั้นเรามาดูกันว่าเราจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรต่อดี" "ผมว่าเราต้องรวบรวมหลักฐานให้แน่นหนาที่สุด" สมชายกล่าว "เราไม่สามารถปล่อยให้คุณไตรภพมาทำแบบนี้กับแก้วตาได้อีก" "แล้วถ้าเขาพยายามจะทำร้ายแก้วตาอีก เราจะทำอย่างไรคะ" แก้วตาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่ต้องห่วงนะแก้วตา" หัวหน้าทีมตบไหล่เธอเบาๆ "เราจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" แก้วตาพยักหน้า เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่มีคนคอยสนับสนุน แต่ความกังวลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ หลังจากนั้น ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เข้ามาที่ห้องประชุม พวกเขาได้สอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ และรับปากว่าจะเพิ่มการตรวจตราบริเวณออฟฟิศให้เข้มงวดขึ้น ในช่วงบ่าย แก้วตาตัดสินใจว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับอรุณีอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าต้องทำความเข้าใจเรื่องราวให้กระจ่างแจ้งที่สุด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาอรุณี "สวัสดีค่ะคุณอรุณี" แก้วตาเอ่ย "ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะว่างคุยกันสักครู่ไหมคะ" "ว่าไงแก้วตา" เสียงอรุณีตอบรับ "มีอะไรเหรอ" "หนูอยากจะขอรบกวนเวลาคุณอีกสักหน่อยค่ะ พอดีหนูมีเรื่องอยากจะสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่คุณไตรภพ" "อ๋อ ได้สิ" อรุณีตอบ "แล้วเราจะเจอกันที่ไหนดี" "ที่ร้านกาแฟเดิมที่เราเคยเจอกันก็ได้ค่ะ" แก้วตากล่าว "โอเค งั้นเจอกันตอนห้าโมงเย็นนะคะ" เมื่อวางสาย แก้วตาก็รู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าการพูดคุยครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เธอรู้เพียงว่าเธอต้องทำ ตกเย็น แก้วตาเดินทางไปยังร้านกาแฟที่นัดหมายไว้ เธอมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย จึงเลือกนั่งที่มุมสงบมุมหนึ่ง สั่งเครื่องดื่มรอ ไม่นานนัก อรุณีก็เดินเข้ามาในร้าน เธอเห็นแก้วตาจึงเดินตรงมา "คุณแก้วตา" อรุณีทักทาย "มาถึงก่อนฉันเลยนะ" "ค่ะ" แก้วตากล่าว "เชิญนั่งก่อนค่ะ" อรุณีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามแก้วตา "คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรกับฉันเหรอ" อรุณีถาม แก้วตาถอนหายใจ "หนูอยากจะถามคุณอรุณีให้แน่ใจอีกครั้งค่ะ เรื่องที่คุณไตรภพ… แล้วก็เรื่องที่คุณได้พูดอะไรบางอย่างกับนักธุรกิจคนนั้น" อรุณีหน้าเสียไปเล็กน้อย "เรื่องนั้น… ฉันก็เล่าให้คุณฟังหมดแล้วนี่คะ" "ค่ะ หนูเข้าใจค่ะ" แก้วตากล่าว "แต่หนูแค่อยากจะให้คุณยืนยันค่ะ ว่าคุณได้พูดถึง 'ความไม่น่าเชื่อถือ' ของคุณไตรภพให้กับเขาใช่ไหมคะ" อรุณียังคงดูประหม่า "คือ… ฉันก็… ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาหลอกลวง… โดยเฉพาะคนอย่างคุณไตรภพ" "แล้ว… คุณแน่ใจได้อย่างไรคะว่าคุณไตรภพรู้ว่าหนูคือคนปล่อยข่าว" แก้วตาถามต่อ "คุณได้บอกเขาหรือเปล่า" "ไม่! ฉันไม่ได้บอกใครเลย!" อรุณีตอบเสียงดัง "ฉันไม่เคยพูดเรื่องนี้กับคุณไตรภพเลยสักครั้ง" "แล้วคุณคิดว่า… เขาจะรู้ได้อย่างไร" แก้วตาคาดคั้น อรุณีเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอสบกับแก้วตาอย่างลังเล "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจจริงๆ แก้วตา" "แต่คุณได้บอกกับหนูว่า คุณไตรภพกำลังจะไปทำธุรกิจกับ 'คนบางคน' ใช่ไหมคะ" แก้วตากล่าว "แล้วคุณก็บอกว่าคุณไม่ชอบ 'คนคนนั้น' คุณเลยพูดถึงคุณไตรภพเพื่อเตือนเขา" "ใช่ค่ะ" อรุณียอมรับ "ฉันก็แค่… ฉันไม่ชอบเขา ฉันเลยอยากจะ… อยากจะทำให้เขาเสียโอกาส" แก้วตาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "คุณไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายหนูใช่ไหมคะ" "แน่นอน! ฉันไม่มีวันทำร้ายคุณ" อรุณีรีบตอบ "ฉันแค่อยากจะ… จัดการกับคนที่ฉันไม่ชอบ" "แล้วคุณไตรภพ… เขาอาจจะเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่าคะ" แก้วตาตั้งคำถาม "เขาอาจจะคิดว่าหนูเป็นคนปล่อยข่าวให้เขาเพราะ… เพราะเขาไม่พอใจหนูอยู่แล้ว" "อาจจะเป็นไปได้ค่ะ" อรุณีตอบ "ฉันไม่เคยคุยกับคุณไตรภพเรื่องนี้เลยจริงๆ" แก้วตาพยักหน้า เธอรู้สึกว่าเธอได้เข้าใจบางส่วนของปริศนานี้แล้ว แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่ "แล้ว… คนที่คุณไตรภพกำลังจะทำธุรกิจด้วย… เขาเป็นใครคะ" แก้วตาถาม อรุณีลังเลอีกครั้ง "ฉัน… ฉันบอกไม่ได้จริงๆ ค่ะ" "ทำไมคะ" "มันเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ" อรุณีตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ คุณไตรภพเขาไม่ชอบหนู และเขาก็รู้ว่าหนูเคยทำอะไรบางอย่างเพื่อขัดขวางเขา" แก้วตาเริ่มรู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของสถานการณ์นี้ เธอไม่รู้ว่าอรุณีพูดจริงทั้งหมดหรือไม่ หรือมีอะไรที่เธอปิดบังอยู่ "ขอบคุณค่ะคุณอรุณี" แก้วตากล่าว "อย่างน้อยหนูก็ได้รู้บางอย่างมากขึ้น" "ฉันขอโทษนะแก้วตา" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ที่เรื่องของฉันมันไปพัวพันกับคุณด้วย" "ไม่เป็นไรค่ะ" แก้วตาตอบ "ขอแค่เราเข้าใจกันก็พอ" เมื่อกลับมาถึงบ้าน แก้วตาก็ยังคงครุ่นคิดถึงบทสนทนากับอรุณี เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ และเธอก็ต้องหาทางจัดการกับไตรภพให้ได้