"แก้วตามาแล้วเหรอจ๊ะ" คุณอารมณ์เอ่ยทักทายเมื่อเห็นหญิงสาวก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน ใบหน้าของคุณอารมณ์ฉายแววแห่งความสุขที่กลับคืนมา ดวงตาที่เคยเศร้าหมอง บัดนี้กลับมีประกายแห่งความหวังเจิดจ้า "สวัสดีค่ะคุณอา คุณลุง" แก้วตากล่าวทักทายอย่างนอบน้อม เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานที่อบอุ่นและเป็นมิตรที่แผ่ออกมาจากผู้ใหญ่ทั้งสอง "หนูขออนุญาตเข้ามาเยี่ยมนะคะ" "ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอกจ้ะแก้วตา มาเลย มานั่งตรงนี้สิ" คุณอารักษ์ผายมือเชิญชวนให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้หวายที่ตั้งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ "เรากำลังคุยกันเรื่อง… อดีตที่สวยงามของเราอยู่พอดีเลย" แก้วตานั่งลงข้างๆ คุณอารมณ์ มองดูรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของคุณลุงและคุณอาด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม "หนูดีใจนะคะที่เห็นคุณอา คุณลุงกลับมายิ้มได้อีกครั้ง" "ก็ต้องขอบคุณหนูแก้วตาจริงๆ นะ" คุณอารมณ์กล่าวเสียงซึ้ง "ถ้าไม่ได้หนู… เราก็คงยังจมปลักอยู่กับความเข้าใจผิด… กับความเสียใจที่ไม่มีวันสิ้นสุด" "คุณอา… คุณลุง… หนูทำเพียงสิ่งที่ควรทำค่ะ" แก้วตาตอบอย่างถ่อมตน "ธนากร… เขาเป็นคนดีมากๆ เลยนะคะ… เขาไม่เคยโทษใครเลย… เขาเพียงแค่อยากให้คุณอา… คุณลุง… ได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา" คุณอารักษ์พยักหน้าช้าๆ "ใช่… เราเพิ่งจะตระหนักได้… ว่าเรามองข้ามสิ่งสำคัญไป… เราเอาแต่ตัดสินเขา… โดยที่ไม่ได้เข้าใจเขาเลย" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความคิดไหลย้อนกลับไปในอดีต "ตอนเด็กๆ… เขาเป็นเด็กที่ร่าเริง ฉลาด… แต่พอโตขึ้น… เขาก็เริ่มเก็บตัวมากขึ้น… เราคิดว่าเขา… ไม่พอใจอะไรเรา… เราก็เลย… ยิ่งห่างเหินออกไป" "เราไม่รู้เลยว่า… ในใจของเขา… มีความรักและความห่วงใยให้เรามากมายเพียงไหน" คุณอารมณ์เสริม "ตลอดเวลาที่ผ่านมา… เขาพยายามส่งสัญญาณ… พยายามบอกเรา… แต่เรา… กลับตีความไปอีกอย่าง" แก้วตาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เป็นรูปของธนากรกำลังกอดแก้วตาในวัยเด็ก "รูปนี้… เป็นรูปที่คุณธนากรถ่ายเก็บไว้… เขาบอกว่า… รอยยิ้มของหนู… คือความสุขที่แท้จริงของเขา" คุณอารมณ์รับรูปถ่ายมาดู ดวงตาของคุณเธอแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง "นี่สินะ… ที่เขาพูดถึง… รอยยิ้มของหนู… สดใสจริงๆ เลยนะ" "เขา… รักหนูมากนะคะ" แก้วตากล่าวเสียงสั่น "เขาบอกว่า… หนูคือแสงสว่างในชีวิตของเขา… คือเหตุผลที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป" "และเรา… ก็ทำให้เขาต้องเจ็บปวด… เพียงเพราะความเข้าใจผิดของเรา" คุณอารักษ์พึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ "เราควรจะ… ไปขอโทษเขา… บอกเขาว่าเรารักเขา… มากแค่ไหน" "คุณลุงคะ… คุณอาคะ" แก้วตากล่าวอย่างอ่อนโยน "หนูเข้าใจค่ะว่า… มันอาจจะสายเกินไป… ที่จะบอกเขาตรงๆ… แต่… หนูเชื่อว่า… เขาจะรับรู้ได้… ผ่านทางความรู้สึกของคุณอา… คุณลุง… ที่กำลังจะดีขึ้น" "นั่นสินะ" คุณอารมณ์พยักหน้าเห็นด้วย "เราจะทำในสิ่งที่เราควรจะทำ… เราจะระลึกถึงเขา… ด้วยความรัก… ด้วยความเข้าใจ… เราจะใช้ชีวิตต่อไป… ให้ดีที่สุด… เพื่อให้เขา… สบายใจ" "แก้วตา… อยากจะอยู่กับเราต่ออีกสักหน่อยไหม?" คุณอารักษ์ถาม "เราอยากจะฟังเรื่องราวของธนากร… อยากจะรู้ว่า… ตอนที่เขาอยู่กับหนู… เขาเป็นอย่างไรบ้าง" "หนูยินดีค่ะ" แก้วตายิ้ม "หนูมีเรื่องราวมากมาย… ที่อยากจะแบ่งปัน… เรื่องราวดีๆ… ที่ทำให้หนู… รู้สึกว่า… โลกนี้… ยังคงมีความหวังเสมอ" จากนั้น… ทั้งสามคนก็ใช้เวลาช่วงบ่าย… นั่งล้อมวงกัน… พูดคุยถึงธนากร… แก้วตาเล่าเรื่องราวต่างๆ… ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน… การเติบโตขึ้นมาด้วยกัน… ความผูกพันที่แน่นแฟ้น… ไปจนถึง… ความรักที่ธนากรมอบให้กับเธอ… คุณอารักษ์และคุณอารมณ์ตั้งใจฟัง… บางครั้งก็มีน้ำตา… แต่เป็นน้ำตาแห่งความเข้าใจ… น้ำตาแห่งความรัก… ที่ไหลออกมาจากหัวใจที่ได้รับการเยียวยา พวกเขาเล่าเรื่องราวในวัยเด็กของธนากร… เรื่องราวที่แก้วตาไม่เคยรู้… เรื่องราวที่ทำให้เธอเข้าใจ… ว่าทำไมธนากร… ถึงได้เป็นคนแบบที่เธอรู้จัก… เขาเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน… รักครอบครัว… เพียงแต่… เขาไม่เคยแสดงออก… ได้อย่างที่ใจต้องการ… บรรยากาศในสวน… ที่เคยเงียบเหงา… บัดนี้… กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ… เสียงสะอื้น… และเสียงพูดคุย… ที่หล่อหลอมรวมกัน… เป็นบทเพลงแห่งการเยียวยา… เป็นเครื่องพิสูจน์… ว่าแม้ความตาย… ก็ไม่อาจพราก… ความรัก… และความผูกพัน… ไปจากหัวใจได้…