สมชายอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับตำแหน่งใหม่ สวัสดิการ และเงื่อนไขต่างๆ อย่างชัดเจน เขาแสดงออกถึงความเชื่อมั่นในตัวแก้วตาอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่แก้วตารู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าหลังจากเวลาที่หายไปนานขนาดนี้ จะยังมีใครสักคนมองเห็นคุณค่าในตัวเธอ "ขอบคุณมากค่ะคุณสมชาย" แก้วตากล่าวเสียงหนักแน่น "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ฉันรู้ว่าแก้วตาทำได้" สมชายยิ้ม "เอาล่ะ กลับไปเตรียมตัวให้พร้อมนะ ถ้ามีอะไรสงสัยหรืออยากปรึกษาเพิ่มเติม โทรมาหาฉันได้ตลอดเวลา" เมื่อการสนทนาจบลง แก้วตาก็ลุกขึ้นยืน จับมือกับสมชายเป็นการอำลา เธอเดินออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกกังวลที่เคยมีเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความหวังและความมุ่งมั่น "เป็นอย่างไรบ้าง" สมชายเอ่ยถามเมื่อแก้วตาเดินกลับมาถึงบริเวณห้องรับรอง "ดีมากเลยค่ะคุณสมชาย" แก้วตาตอบพร้อมรอยยิ้ม "หนูตกลงรับตำแหน่งนี้ค่ะ" "เยี่ยมมาก!" สมชายปรบมือเบาๆ "ฉันดีใจที่แก้วตาตัดสินใจแบบนี้ ยินดีต้อนรับกลับสู่ทีมอีกครั้งนะ" ก่อนจะออกจากบริษัท แก้วตาแวะเข้าไปที่แผนกต้อนรับเพื่อแจ้งข่าวดีกับพนักงานต้อนรับ "หนูได้งานแล้วค่ะ" แก้วตาบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ตำแหน่งผู้จัดการฝ่าย..." พนักงานต้อนรับยิ้มกว้าง "ดีใจด้วยนะคะคุณแก้วตา ในที่สุดคุณก็ได้กลับมาแล้ว" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบ "ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" ขณะขับรถกลับบ้าน แก้วตาอดที่จะนึกถึงคำพูดของสมชายไม่ได้ "แก้วตาเป็นคนที่เก่งมาก ทุ่มเทกับงานเสมอ แล้วก็มีความเป็นผู้นำสูง" คำชมเชยเหล่านั้นจุดประกายบางอย่างในใจเธอขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อถึงบ้าน พรพรรณก็รีบเดินออกมาต้อนรับ "เป็นอย่างไรบ้างลูก" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง "หนูได้งานแล้วค่ะแม่" แก้วตาตอบเสียงสดใส "ตำแหน่งผู้จัดการฝ่าย..." "จริงเหรอ!" พรพรรณอุทานด้วยความดีใจ "แม่ดีใจด้วยนะลูก" "ค่ะแม่" แก้วตากุมมือแม่ไว้ "หนูรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ ตั้งแต่วันที่หนู… หนูตัดสินใจจะกลับมาทำงาน หนูรู้สึกว่าชีวิตมันมีความหมายมากขึ้น" "ดีแล้วลูก" พรพรรณลูบหัวลูกสาวเบาๆ "แม่รู้ว่าแก้วตาเข้มแข็งแค่ไหน" คืนนั้น แก้วตานอนหลับอย่างมีความสุข เธอฝันถึงวันเก่าๆ ที่เธอเคยทำงานอย่างมีความสุข ฝันถึงรอยยิ้มของเพื่อนร่วมงาน และฝันถึงความสำเร็จที่เธอเคยสร้างขึ้นมา เช้าวันต่อมา แก้วตาลุกขึ้นด้วยความสดชื่น เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนอีกครั้ง วันนี้เธอรู้สึกมั่นใจกว่าเดิมมาก "แม่คะ วันนี้หนูจะไปเตรียมตัวที่บริษัทนะคะ" แก้วตาบอก "ไปเถอะลูก" พรพรรณพยักหน้า "ถ้ามีอะไรให้แม่ช่วยก็บอกนะ" เมื่อมาถึงบริษัท แก้วตาได้รับคำต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเพื่อนร่วมงานหลายคน หลายคนเข้ามาแสดงความยินดี และบางคนก็เข้ามาสอบถามถึงรายละเอียดของตำแหน่งใหม่ "ยินดีด้วยนะแก้วตา" เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งกล่าว "เราดีใจมากที่แก้วตาได้กลับมา" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบ "หนูเองก็ดีใจมากที่ได้กลับมา" ตลอดทั้งวัน แก้วตาได้พูดคุยกับทีมงาน เธอเริ่มทำความเข้าใจกับโปรเจกต์ที่กำลังดำเนินอยู่ และเริ่มวางแผนงานสำหรับอนาคต "มีอะไรที่หนูต้องเร่งด่วนเป็นพิเศษไหมคะ" แก้วตาถามหัวหน้าทีมคนใหม่ "มีโปรเจกต์ที่เรากำลังจะเปิดตัวในอีกสามเดือนข้างหน้านี้" หัวหน้าทีมตอบ "เราต้องการให้งานนี้ออกมาดีที่สุด" "เข้าใจค่ะ" แก้วตากล่าว "หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" เมื่อวันทำงานวันแรกสิ้นสุดลง แก้วตารู้สึกเหนื่อย แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุข เธอกลับบ้านพร้อมกับรอยยิ้มที่แท้จริง "วันนี้เป็นอย่างไรบ้างลูก" พรพรรณถามเมื่อเห็นแก้วตากลับบ้าน "ดีมากเลยค่ะแม่" แก้วตาตอบ "หนูรู้สึกว่า… หนูได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง" "ดีแล้วลูก" พรพรรณยิ้ม "จำไว้นะลูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แก้วตาก็ยังมีแม่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ" แก้วตาโผเข้ากอดแม่แน่น คำพูดของแม่เป็นเหมือนยาชโลมใจที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย "ขอบคุณค่ะแม่" แก้วตาพูดเสียงสั่นเครือ "หนูรักแม่นะคะ" "แม่ก็รักแก้วตาที่สุดในโลก" พรพรรณตอบ "ไปพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ยังมีงานรออยู่" แก้วตาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ มองไปยังรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนหัวเตียง ภาพของสามีและลูกชายยังคงทำให้เธอรู้สึกเสียใจ แต่คราวนี้ความเสียใจนั้นไม่ได้กัดกินจิตใจเธอเหมือนเคย มันกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าที่คอยเป็นแรงผลักดันให้เธอเดินหน้าต่อไป ในขณะที่เธอกำลังจะหลับตา เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาแม่ "แม่คะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่สนับสนุนหนูมาตลอด หนูจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังค่ะ" เธอส่งข้อความนั้นไป แล้ววางโทรศัพท์ลง กอดหมอนใบโปรดไว้แน่น "เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "สำหรับฟ้า… สำหรับพี่ธนากร… และเพื่อตัวหนูเอง" แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องนอนของแก้วตา สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเงียบสงบ เธอหลับตาลง พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้า